Το πρώτο πράγμα που προσέχεις είναι η σιωπή. Σχεδόν δέκα λεπτά με το θαλάσσιο ταξί από τις Μυρτιές της Καλύμνου και βρίσκεσαι σε έναν κόσμο χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς μοτοσυκλέτες, χωρίς τον βαθύ βόμβο των κινητήρων που έχεις πάψει να προσέχεις γιατί σε ακολουθεί παντού. Στην Τέλενδο ακούς τα κύματα, τον αέρα στις ασβεστολιθικές σχισμές και τις μηχανές των ψαροκάικων που μπαίνουν στο λιμάνι.
Το νησί χωρίζεται από την Κάλυμνο με έναν δίαυλο 700 έως 1.000 μέτρων. Μέχρι τον 6ο αιώνα μ.Χ., αυτός ο δίαυλος δεν υπήρχε. Στη θέση του απλωνόταν ένα εύφορο πέρασμα με πρωτεύουσα, αγορά, ζωή. Το 554 μ.Χ., ένας καταστροφικός σεισμός βύθισε ολόκληρη την αρχαία Ποθαία κάτω από τα κύματα. Η Τέλενδος αποσπάστηκε βίαια και έκτοτε ακολουθεί τη δική της τροχιά. Τα ερείπια της πόλης που χάθηκε παραμένουν ορατά στους δύτες, ένα υποθαλάσσιο αρχαιολογικό πάρκο που δεν έχει επισήμως ανοίξει ακόμα σε κανέναν.
Ένα νησί πέντε τετραγωνικών χιλιομέτρων είχε, στην Παλαιοχριστιανική εποχή, τουλάχιστον πέντε μεγάλες βασιλικές. Η Κοίμηση της Θεοτόκου, τρίκλιτη κατασκευή του 5ου αιώνα, θεωρείται η μεγαλύτερη του είδους της στην ευρύτερη περιοχή. Λίγο πιο έξω από τον οικισμό, στη θέση Θολάρια, εννέα θολωτά ταφικά μνημεία στέκουν ακόμα. Σπάνιο δείγμα παλαιοχριστιανικής ταφικής αρχιτεκτονικής στα Δωδεκάνησα. Τα διατήρησε η ίδια η απομόνωση που σταμάτησε κάθε ανάπτυξη.
Στη βόρεια πλευρά του νησιού, σε ένα δυσπρόσιτο οροπέδιο, ο οχυρωμένος οικισμός του Αγίου Κωνσταντίνου παρακολουθούσε επί αιώνες τις κινήσεις στο Αιγαίο. Χτίστηκε για να προστατεύει από τους Σαρακηνούς πειρατές. Η ανάβαση παίρνει γύρω στη μία ώρα και η θέα από εκεί πάνω δείχνει με σαφήνεια γιατί διαλέχτηκε αυτή ακριβώς η τοποθεσία.
Τα τελευταία χρόνια, η Τέλενδος έχει γίνει γνωστή και σε άλλο κοινό: τους αναρριχητές. Ο ασβεστόλιθός της, με τους πλούσιους σχηματισμούς και τα βράχια που βγαίνουν κατευθείαν από τη θάλασσα, προσελκύει επισκέπτες από όλη την Ευρώπη, κυρίως άνοιξη και φθινόπωρο. Το Irox, το πλέον εμβληματικό πεδίο, προσεγγίζεται με καΐκι. Το Wings for Life, multi-pitch διαδρομή 220 μέτρων με βαθμό δυσκολίας 5c, καταλήγει στην κορυφή του νησιού. Η ανάπτυξη αυτή ήρθε χωρίς να αλλοιώσει τίποτα καθώς οι αναρριχητές εκτιμούν την απλότητα και αφήνουν το νησί όπως το βρήκαν.
Οι παραλίες δεν οργανώνονται με ομπρέλες και ξαπλώστρες. Στην παραλία Πνιγμένος στη νοτιοδυτική πλευρά, φτάνεις μέσα από ένα μονοπάτι που περνά από τη Νεκρόπολη. Ο Χοχλακάς στα δυτικά έχει ψιλό βότσαλο και ηλιοβασίλεμα. Η Πόθα, βόρεια του χωριού, είναι η πιο ήσυχα «οργανωμένη» επιλογή για οικογένειες.
Στις ταβέρνες του λιμανιού υπάρχει μουούρι, κατσικάκι γεμιστό με ρύζι και συκωταριά, ψημένο αργά σε ξυλόφουρνο, έως και 24 ώρες. Υπάρχουν χταποδοκεφτέδες, μιρμιζέλι με παξιμάδι και κοπανιστή, και το θυμαρίσιο μέλι που έχει φήμη από την αρχαιότητα.
Πενήντα με εξήντα μόνιμοι κάτοικοι, μηδέν τροχοφόρα, θαλάσσια ταξί κάθε είκοσι με τριάντα λεπτά από τις Μυρτιές. Αν κοιτάξεις το νησί από την απέναντι ακτή, η κορυφογραμμή σχηματίζει το προφίλ μιας ξαπλωμένης γυναίκας. Οι ντόπιοι τη λένε «Κυρά» μια πριγκίπισσα που πέτρωσε περιμένοντας κάποιον να γυρίσει από τη θάλασσα.
Φωτογραφίες: travel.gr
Πηγή: tornosnews.gr
