Τρένο δίχως φρένα

Μοιάζει με τρένο δίχως φρένα… Ο Α.Σ. Δωδε­κά­νη­σος κέρδισε και τον Άτλαντα Αθηνών με 45-37 και έκανε το 8 στα 8 χθες το βράδυ στο «Βενε­τό­κλειο». Η ροδί­τικη ομάδα στο μπάσκετ με καρότσι, παρά τις σημα­ντι­κές απου­σίες της (Ζαρα­γκό­τας, Στυ­λια­να­κά­κης, Δαούλας), πήρε τη νίκη, εξα­σφα­λί­ζο­ντας και μαθη­μα­τικά την απευ­θείας πρό­κριση της στο φάιναλ-φορ του μπάσκετ με καρότσι. Η ομάδα του Γιώργου Χατζη­κα­λη­μέρη μετά το 2-4 (2’), βρήκε το ρυθμό που ήθελε (12-4 στο 8’) και έκλεισε το α’ δεκά­λε­πτο με +7 (13-6)… Στη συνέ­χεια ο Άτλας μείωσε σε 15-10, αλλά με σωστές επι­λο­γές από τους συνή­θεις υπό­πτους (Παππάς, Χαμαντί, Μιχα­ή­λου), η ομάδα μας ξέφυγε με 21-12 (16’), ενώ το ημί­χρονο τελεί­ωσε με +10 (24-14). Στην «επα­νά­ληψη», ο Α.Σ. Δωδε­κά­νη­σος πίστεψε ότι θα κέρδιζε εύκολα, αλλά οι Αθη­ναίοι αντέ­δρα­σαν και πλη­σί­α­σαν σε 26-21 (23’) και 32-29 με τη συμπλή­ρωση της τρίτης περιό­δου. Ο Άτλας ροσπά­θησε μέχρι το 32’ (34-31), αλλά στη συνέ­χεια ο Α.Σ. Δωδε­κά­νη­σος βρήκε λύσεις (40-33 στο 35’ και 44-35 στο 37’), παίρ­νο­ντας το ροζ φύλλο αγώνα.

Τα δεκά­λε­πτα ήταν: 13-6, 24-14(ημ.), 32-29, 45-37

Διαι­τη­τές: Ξανθός- Φάκαρος

Α.Σ. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ (Χατζη­κα­λη­μέ­ρης): Τσαγ­γα­ρά­κης, Χαρ­τε­ρός 4, Μιχα­ή­λου 10, Χαμαντί 13, Πλαγ­γέτη, Χατζη­δη­μη­τρίου 4, Βασίλεβ, Παππάς 14.

ΑΤΛΑΣ ΑΘΗΝΩΝ (Ζώτος): Ζώης 2, Κων­στα­ντι­νό­που­λος Α. 4, Αδα­μό­που­λος, Κότσα­ρης 12, Χαλ­δαίος 2, Ζαφει­ρό­που­λος 11, Χρι­στο­δού­λου, Σπαθής, Κων­στα­ντι­νό­που­λος Β. 6.

«ΧΑΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ»

Ο πρό­ε­δρος της εθε­λο­ντι­κής διοι­κού­σας επι­τρο­πής Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γίου με δηλώ­σεις του ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά: «Θέλω να συγχαρώ για μία ακόμη φορά όλα τα παιδιά και το προ­πο­νη­τικό επι­τε­λείο για τη μεγα­λειώδη πορεία της ομάδας. Η ομάδα αυτή μας δείχνει το δρόμο και το αθλη­τικό πνεύμα που την δια­κα­τέ­χει. Τα παιδιά έδωσαν τον καλύ­τερο τους εαυτό απέ­να­ντι σε μία ισχυρή ομάδα, όπως είναι ο Άτλας, με τον οποίο δια­τη­ρούμε άριστες σχέσεις και σύντομα θα υπάρξει αδελ­φο­ποί­ηση. Όποιος δεν έχει έρθει ακόμη δίπλα σ’ αυτή την ομάδα για να παρα­κο­λου­θή­σει κάποιο παι­χνίδι, χάνει ότι καλύ­τερο στη ζωή του. Είναι μία βοήθεια, μία προ­σφορά απέ­να­ντι στον αθλη­τι­σμό και πραγ­μα­τικά όσο καιρό βρί­σκε­σαι δίπλα στα παιδιά αυτά, νιώθεις το μεγα­λείο τους και κάτι πραγ­μα­τικά ξεχω­ρι­στό. Καλούμε όλα τα παιδιά να έρθουν στην ομάδα και να αθλη­θούν. Τον προσεχή καιρό θα θέσουμε επί τάπητος και τη δημιουρ­γία μίας σχολής χορού για τα παιδιά στο καρότσι».