Κωστής Σαββιδάκης: «Στην Ελλάδα, ειδικά στον κινηματογράφο, οι μεγαλύτερες δυσκολίες προέρχονται από το οικονομικό σκέλος»

Ο Κωστής Σαββιδάκης, γεννήθηκε στη Ρόδο και είναι ιδρυτικό μέλος του θεατρικού σχήματος «θέατρο “ΣΥΝ ΚΑΤΙ” – σύνολο τέχνης». Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με αρκετούς σκηνοθέτες όπως: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Γιώργος Μανταρόπουλος, Νίκος Χατζηπαπάς, Γιώργος Ηλιόπουλος, Ρεγγίνα Καπετανάκη, κ.α.
Τον Δεκέμβριο 2018 πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ «Faux-Bia! The Musical!» σε σκηνοθεσία της Angelika Sandora, που παρουσιάστηκε στο Carnegie Hall, στην Νέα Υόρκη.
Στον κινηματογράφο έχει παίξει στις ταινίες: Το δείπνο του βοσκού, Invisible World, Εξορία, Τhe big father, Lets-talk-about-love, Το κορίτσι με τα σπίρτα, Segreto, A DAY WITH MY FATHER, Του εχθρού μου, Runaway Day, PAYBACK TIME, No Parking, The Blink, Without Borders, κ.α.
Στην τηλεόραση στα σίριαλ: Άγριες Μέλισσες, Singles 2, Λατρεμένοι μου Γείτονες, Βασιλιάδες, Έρωτας, Με τα παντελόνια κάτω, Πολυκατοικία, κ.α. όπως επίσης και σε τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Στη Ρόδο έρχεται πολύ συχνά συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις, εθελοντικές δράσεις με φιλανθρωπικό σκοπό και φυσικά, για ξεκούραση. Σήμερα μιλάει στη “δ” σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης για τις επόμενες καλλιτεχνικές κινήσεις του αλλά και για τι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι παραγωγές.

• Κύριε Σαββιδάκη, σας είδαμε στην τηλεόραση, σε κινηματογραφικές παραγωγές, σε φωτογραφίσεις, διαφημίσεις και καμπάνιες. Με τι ασχολείστε αυτή την περίοδο;
Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν ξεκινήσει τα γυρίσματα της ταινίας «ΚΑΤΟΧΗ» του Γιάννη Στραβόλαιμου – ο οποίος ήταν και ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος της ταινίας «ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ». Η «ΚΑΤΟΧΗ» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που έχει να κάνει με την κατοχή του πνεύματος, της ψυχής, του σώματος. Είναι ένα δύσκολο θέμα, που ίσως κινηματογραφικά εδώ στην Ελλάδα δεν το έχει ακουμπήσει κανείς. Στην ταινία έχω την τιμή και την χαρά να βρίσκομαι με αρκετούς αγαπημένους και αξιόλογους συναδέλφους όπως οι: Μαίρη Βιδάλη, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Βύρων Κολάσης, Τεό Θεοδωρίδης, και αρκετούς άλλους με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν, κι αυτό βοηθάει να κυλούν τα πράγματα καλύτερα, ειδικά όταν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα τόσο δύσκολο θέμα.
Επίσης συνεχίζονται τα γυρίσματα της ταινίας «Το στοιχειό του βάλτου». Πρόκειται για ένα ιστορικό-πολεμικό δράμα, εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα τής Πηνελόπης Δέλτα «Στα μυστικά του βάλτου», σε σενάριο – σκηνοθεσία Βασίλη Τσικάρα, και σε σκηνογραφία – ένδυση και οπλισμό εποχής Μανώλη Σαββίδη. Η ταινία καταγράφει την περίοδο 1906-1907 στη Μακεδονία, και τα γυρίσματα γίνονται στην Έδεσσα, στα Γιαννιτσά και στη Θεσσαλονίκη. Ομολογώ ότι είναι, ίσως, από τα δυσκολότερα κινηματογραφικά γυρίσματα που έχω αντιμετωπίσει, γιατί σε αρκετά από αυτά οι μάχες γίνονται μέσα στους βάλτους, οπότε… φαντάζομαι ότι καταλαβαίνετε.
Και πριν από λίγες μέρες ολοκληρώσαμε τα δικά μου γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ που γίνεται στην Νέδουσα, στην γενέτειρα του Νικηταρά. Εκεί λοιπόν ένας «τρελός» παπάς, ο πατήρ Βασίλειος Βεργινάδης, μαζί με τους περισσότερους κατοίκους (επίσης «τρελούς») του χωριού, αποφάσισαν να φτιάξουν, να αναστηλώσουν το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Νικηταράς, έτσι ώστε να πηγαίνουν σχολεία απ΄ όλη την Ελλάδα και να ξεναγούν τους μαθητές, λέγοντάς τους τα κατορθώματά του! Και δεν έφτανε μόνον αυτό, αποφάσισαν να γυρίσουν λοιπόν κι ένα ντοκιμαντέρ με την ζωή του και να πηγαίνουν στα σχολεία να το δείχνουν. Είμαι περήφανος για αυτούς τους «τρελούς» Έλληνες και ευγνώμων που μου έδωσαν την ευκαιρία να τους γνωρίσω από κοντά και να ζήσω λίγη από την «τρέλα» τους! Μακάρι να είχαμε πολλούς τέτοιους «τρελούς» Έλληνες σαν κι αυτούς – και τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά στην χώρα μας, και σίγουρα καλύτερα…
Στις 19 Φεβρουαρίου 2026 θα βγει στους κινηματογράφους η ρομαντική, σπονδυλωτή κωμωδία, «Φίλοι για πάντα» σε σενάριο – σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μουσούλη.
Και τέλος, στις αρχές του 2026 κυκλοφορεί το καινούργιο ΕΡ «Σκηνές του Δρόμου» της Άνθια Κωνσταντινίδου, όπου συμμετέχω σε δυο τραγούδια με αφηγηματικό τρόπο θα έλεγα – στο «Αδέσποτη Ψυχή» και στην «Φυσαρμόνικα» – σύντομα θα τα ακούσετε κι αυτά.
• Οι τηλεοπτικές παραγωγές στην Ελλάδα, έχουν ανακάμψει τα τελευταία χρόνια; Υπάρχει ανταπόκριση από το κοινό;
Ναι, υπάρχει, και νομίζω ότι μετά τις «Άγριες Μέλισσες»… και η μυθοπλασία στην Ελλάδα τόλμησε, και οι παραγωγοί εμπιστεύτηκαν τους σεναριογράφους, αλλά και τα κανάλια έδωσαν το πράσινο φως να προχωρήσουν οι τηλεοπτικές παραγωγές. Επίσης, τολμώ να πω ότι οι παραγωγοί τόλμησαν να περάσουν την χριστιανική ιστορία στο «παιχνίδι της τηλεθέασης», και μπράβο τους, γιατί το κέρδισαν! Και γιατί -κακά τα ψέματα-, όσο και αν κάποιοι δεν θέλουν να προβάλουν χριστιανικές ταινίες ή σήριαλ, το κοινό είναι αρκετά μεγάλο, οπότε ως σωστοί επαγγελματίες-παραγωγοί έπρεπε να ανοίξουν τις πόρτες και σε αυτό το είδος.
• Η ταινία «Το δείπνο του βοσκού» αν και πήρε εξαιρετικές κριτικές στο εξωτερικό, στην Ελλάδα δεν προωθήθηκε. Ωστόσο, το κοινό την είδε και την αγκάλιασε. Υπήρξαν δυσκολίες για να ολοκληρωθεί και να βγει, τελικά; Γιατί δεν υποστηρίζονται οι ελληνικές παραγωγές και όσες έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο;
Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα, ειδικά στον κινηματογράφο, οι μεγαλύτερες δυσκολίες προέρχονται από το οικονομικό σκέλος. Αν υπήρχαν χρηματοδότες, χορηγοί, επιδοτήσεις, τα πράγματα θα ήταν σίγουρα καλύτερα. Όσο για το θρησκευτικό κομμάτι, όπως απάντησα και στην προηγούμενη ερώτηση, κάτι πάει να γίνει τώρα με τις παραγωγές που ασχολούνται με το θρησκευτικό θέμα, όχι με οποιοδήποτε θρησκευτικό, να το ξεκαθαρίσουμε, με το χριστιανικό! Γιατί αν κοιτάξετε μουσουλμανικές ή άλλες ταινίες με άλλες θρησκείες κυκλοφορούν ελεύθερα! Ευελπιστώ ότι μετά το «MAN OF GOD», το «ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ» και τον «ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ» οι παραγωγοί κατάλαβαν πλέον ότι υπάρχει μεγάλο κοινό που θέλει να βλέπει και αυτές τις ιστορίες, οπότε θέλω να πιστεύω ότι είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Όσο για «Το δείπνο του βοσκού» αν και το έχουν δει διαδικτυακά πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι, πιστεύω ότι έχει πολύ δρόμο ακόμη.

• Είστε Ρόδιος και ξεκινήσατε από την Ρόδο. Διατηρείτε επαφές και φιλίες στο νησί. Σας έχουμε δει να συμμετέχετε σε πολλές δράσεις. Υπάρχει περιθώριο σε περιοχές στην επαρχία, να γίνονται θεατρικές παραγωγές; Είδαμε πολλούς ηθοποιούς και καλλιτέχνες να φεύγουν από τα μέρη τους για να ακολουθήσουν καριέρα.
Ναι, υπάρχει και το περιθώριο και η δυνατότητα να γίνουν και ωραίες δουλειές και ωραίες παραγωγές, αρκεί να υπάρχει υποστήριξη και από τις τοπικές αρχές! Αλλά να υπάρχει ουσιαστική υποστήριξη, κι όχι μόνο να μπαίνουν στην αφίσα οι «ευχαριστίες», και να πηγαίνουν στις πρεμιέρες να φωτογραφίζονται. Θέληση να υπάρχει, και όρεξη για αυτό που θέλουμε να κάνουμε, και τότε όλα μπορούν να γίνουν.
• Ποιο είναι το μήνυμά σας, στους αναγνώστες μας ενόψει και του νέου έτους;
Όλα έχουν ειπωθεί, και κάθε χρόνο λέμε τα ίδια και τα ίδια, αλλά δυστυχώς δεν ακούμε αυτά που ευχόμαστε, δεν ακούμε αυτά που μας εύχονται, και συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια λάθη κάθε χρόνο. Ας ανοίξουμε, λοιπόν, εφέτος τα αυτιά μας κι ας μάθουμε να ακούμε, κι ίσως κάτι μάθουμε από αυτό που μας λέει ο συνομιλητής μας -ας το κλείσουμε το στοματάκι μας για μια φορά, κι ας δώσουμε σε αυτούς που μας μιλάνε χώρο να ακουστούν… Εύχομαι Υγεία… και καλές συνθήκες στη ζωή μας, σε όλα τα επίπεδα.