“Διάκριση ή κατάργηση εξουσιών”- Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Σαρρής

Προ­λο­γώ­ντας τους Συνέ­δρους σ’ ένα πρό­σφατο Συνέ­δριο που έλαβε χώρα στην αίθουσα του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου και οι οποίοι ήσαν ως επί το πλείστο Δικα­στές των Διοι­κη­τι­κών Δικα­στη­ρίων, είπα μεταξύ άλλων στον σύντομο χαι­ρε­τι­σμό ότι «είμαι υπε­ρή­φα­νος για την Ελλη­νική Δικαιο­σύνη και συγκε­κρι­μένα για την ιστο­ρική απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποίαν απορ­ρί­φθηκε το αίτημα της Τουρ­κι­κής Κυβέρ­νη­σης για την έκδοση των Τούρκων Αξιω­μα­τι­κών και για την απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με την οποίαν κρίθηκε αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός ο νόμος για τις άδειες των Ραδιο­τη­λε­ο­ρά­σεων. Και αν μεν στην περί­πτωση των αδειών Ραδιο­τη­λε­ο­ρά­σεων επρό­κειτο καθαρά για ένα εσω­τε­ρικό ζήτημα το οποίο είχε να κάνει με την διά­κριση των Εξου­σιών, το άλλο ζήτημα ήταν πολύ σοβα­ρό­τερο αφού επρό­κειτο για ανθρώ­πι­νες ζωές οι οποίες θα εδί­δο­ντο στον «Πρόεδρο της Τουρ­κίας» ως βορρά, προ­κει­μέ­νου να τον κατευ­νά­σουν, υλο­ποιώ­ντας προ­φα­νώς τα όσα του είχαν υπο­σχε­θεί. Εδώ είναι που τίθεται το άκρως σοβαρό ζήτημα της γνωστής και εφαρ­μο­ζό­με­νης, σ’ όλες τις πραγ­μα­τικά Δημο­κρα­τίες του κόσμου, διά­κρι­σης των εξου­σιών. Πως είναι νοητόν η Εκτε­λε­στική Εξουσία να υπα­γο­ρεύει στην ανε­ξάρ­τητη Δικαιο­σύνη την επι­θυ­μητή γι’ αυτήν απόφαση; Ποια είναι τα στοι­χεία τα οποία κατέχει η Κυβέρ­νηση για να χαρα­κτη­ρι­σθούν οι άνθρω­ποι αυτοί οι οποίοι δια­φω­νούν με το καθε­στώς του Σουλ­τά­νου, ως τρο­μο­κρά­τες; Μα θα μου πείτε ότι αυτός είναι εκλεγ­μέ­νος από τον λαό κατόπιν εκλογών. Δεν νομίζω ότι η απά­ντηση είναι πει­στική, διότι πολλοί είναι ανά τον κόσμο οι «Ηγέτες», Μαδούρο ή ο Κάστρο κλπ εκλεγ­μέ­νοι κατ΄ε­πί­φαση από τον λαό. Είναι όμως τα γεγο­νότα των τελευ­ταίων ημερών τα οποία προ­κα­λούν ανη­συ­χία για την τύχη των ανθρώ­πων. Είναι η προ­σφυγή της Κυβέρ­νη­σης στα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια  κατά της από­φα­σης του Συμ­βου­λίου Παροχής Ασύλου προ­κει­μέ­νου να ανα­τρα­πεί η απόφαση περί παροχής ασύλου και της έκδοσης μετά ταύτα του Τούρκου Αξιω­μα­τι­κού. Είναι επίσης η δήλωση ότι οι τρο­μο­κρά­τες δεν είναι ευπρόσ­δε­κτοι στην χώρα μας εννο­ώ­ντας τους Τούρ­κους Αξιω­μα­τι­κούς, για τους οποίους αρμόδια όργανα να απο­φα­σί­σουν είναι τα ανε­ξάρ­τητα Δικα­στή­ρια και η Επι­τροπή Παροχής Ασύλου και τα οποία μέχρι σήμερα έχουν απο­φαν­θεί περί του αντι­θέ­του. Εκείνο το οποίο με ξενίζει είναι για ποιο λόγο προ­σπα­θούμε να ικα­νο­ποι­ή­σουμε τις οποιεσ­δή­ποτε ορέξεις και επι­θυ­μίες του γείτονα Τούρκου Προ­έ­δρου. Αφού μάλιστα από τα επίσημα χείλη του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας σε κάθε μήνυμα και χαι­ρε­τι­σμό του, εκείνο το οποίο ιδιαι­τέ­ρως τονίζει είναι ότι η Ελλάδα είναι ισχυρή χώρα, οι ένοπλες δυνά­μεις της δεν πτο­ού­νται, ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι σύνορα και της Ευρώπης, τα οποία και ορίζει η συνθήκη της Λωζάνης. Σε τι λοιπόν η ενδο­τι­κό­τητα αυτή, δεν θέλω να πιστεύω ότι εκτε­λούμε υπε­ρα­τλα­ντι­κές εντολές, εκτός και αν είναι και αυτό στα πλαίσια της διπλω­μα­τίας «για το καλό της χώρας». Όλα αυτά τα οποία πραγ­μα­τικά σκο­τί­ζουν το μυαλό μου και πνίγουν την καρδιά μου είναι αυτά που με ώθησαν μαζί με άλλους δέκα εκλε­κτούς συνα­δέλ­φους, τέως Προ­έ­δρους Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων να δια­μαρ­τυ­ρη­θούμε με ένα μικρό κείμενο για την ωμή παρέμ­βαση στο έργο της Δικαιο­σύ­νης. Καλώς είμαστε στην Ευρώπη, ας γίνουμε όμως και Ευρω­παίοι στην συμπε­ρι­φορά, ιδίως όταν αφορά θεσμικά ζητή­ματα. Τέλος και στην Γερ­μα­νία υπάρ­χουν Τούρκοι φυγάδες και μάλιστα ασύ­γκριτα περισ­σό­τε­ροι απ’ τους δικούς μας και δεν νομίζω ότι ίδρωσε το αυτί των Γερ­μα­νών από τις όποιες απειλές του Ερντο­γάν. Είμαστε λοιπόν Ευρω­παίοι ή δεν είμαστε, ο καθένας ας δώσει την απά­ντηση του.

Με τιμή

Κων­στα­ντί­νος Σαρής

Δικη­γό­ρος