Συνεχίζεται η «αντιδικία» μεταξύ του Δήμου Ρόδου και της εταιρείας ειδικού σκοπού «Ηχος και Φως ΑΕ»

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς (Με­τα­βα­τι­κή έδρα Ρόδου) προ­σέ­φυ­γε ο Δήμος Ρόδου με έφεση κατά της εται­ρεί­ας ει­δι­κού σκο­πού «Ηχος και Φως ΑΕ» και της υπ. αριθ. Π631/08-09-2020 ορι­στι­κής από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (Τμήμα 1ο Προ­ε­δρι­κή Δια­δι­κα­σία).

Με την τε­λευ­ταία από­φα­ση, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», έγινε δεκτή η προ­σφυ­γή της εται­ρεί­ας ει­δι­κού σκο­πού κατά του Δήμου Ρόδου μετά την άρ­νη­ση χο­ρή­γη­σης ασφα­λι­στι­κής- φο­ρο­λο­γι­κής ενη­με­ρό­τη­τας.

Ο Δήμος Ρόδου θε­ω­ρεί ότι προ­κει­μέ­νου το πρω­τό­δι­κο Δι­κα­στή­ριο να επι­λη­φθεί επί της ου­σί­ας και να εκ­δώ­σει την από­φα­ση, απέρ­ρι­ψε την έν­στα­ση αναρ­μο­διό­τη­τάς του, που με­τα­ξύ άλλων υπε­βλή­θη, προ­βάλ­λο­ντας αρ­μο­διό­τη­τα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς καθώς η έν­δι­κη δια­φο­ρά γεν­νά­ται από διοι­κη­τι­κή σύμ­βα­ση, με επί­κλη­ση προη­γού­με­νης κρί­σης πα­ρα­πο­μπής του ίδιου Δι­κα­στη­ρί­ου στο Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιώς σε δίκη του Δήμου Ρόδου με άλλο διά­δι­κο-προ­σφεύ­γο­ντα.

Λίγες ημέ­ρες μετά την έκ­δο­ση της πα­ρα­πά­νω από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ακο­λού­θη­σε η έκ­δο­ση της υπ. αρ. Α556/15-09-2020 από­φα­σης επί­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (Τμήμα 2ο Μο­νο­με­λές), που κρί­νο­ντας δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή της αυτής εται­ρεί­ας κατά του Δήμου Ρόδου για την ακύ­ρω­ση βε­βαιω­θέ­ντων χρη­μα­τι­κών κα­τα­λό­γων οι­κο­νο­μι­κών ανταλ­λαγ­μά­των και προ­σαυ­ξή­σε­ων ετών 2018-2019 επί της αυτής Διοι­κη­τι­κής Σύμ­βα­σης, έκανε αντι­θέ­τως δεκτή την έν­στα­ση του Δήμου Ρόδου και πα­ρέ­πεμ­ψε την προ­σφυ­γή και την επ’ αυτής αί­τη­ση ανα­στο­λής στο Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιώς και στο γε­γο­νός ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη σύμ­βα­ση είναι διοι­κη­τι­κή με επί­κλη­ση και επ’ αυτού πο­λυά­ριθ­μης νο­μο­λο­γί­ας όχι μόνο του ΣτΕ αλλά και του ΑΕΔ.

Ο Δήμος Ρόδου εμ­μέ­νει ότι παρά το αί­τη­μα της προ­σφυ­γής να αρθεί η δέ­σμευ­ση χο­ρή­γη­σης απο­δει­κτι­κού ενη­με­ρό­τη­τας, η έν­δι­κη δια­φο­ρά δεν είναι φο­ρο­λο­γι­κής φύσης αλλά δια­φο­ρά από διοι­κη­τι­κή σύμ­βα­ση.

Ο Δήμος Ρόδου δια­τεί­νε­ται επι­πλέ­ον ότι το δι­κα­στή­ριο δεν εκτί­μη­σε τους ισχυ­ρι­σμούς του ότι “υπήρ­ξε αυ­θαί­ρε­τη εμ­φι­λο­χώ­ρη­ση στη σύμ­βα­ση, πρό­σθε­των επω­φε­λών, απο­κλει­στι­κά για την εται­ρεία όρων και δυ­σμε­νών για τον Δήμο, κα­τό­πιν πα­ρά­νο­μων «δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων» σύμ­φω­να με τις απο­φά­σεις 234/2014 και 271/2014 της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου”.

Ισχυ­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι υπήρ­ξαν τρεις “πα­ρά­νο­μες πα­ρα­τά­σεις με ισά­ριθ­μες απο­φά­σεις του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, σύμ­φω­να με τις οποί­ες, αντί η ανά­δο­χος εται­ρεία, να πε­ρα­τώ­σει τις ερ­γα­σί­ες μέχρι 31-12-2018, και να αρ­χί­σει η λει­τουρ­γία από πέ­ρυ­σι, έλαβε χα­ρι­στι­κά τρεις συ­νε­χείς πα­ρα­τά­σεις, μέχρι 30-04-2020, επι­διω­κό­με­νης έτσι, της τρο­πο­ποί­η­σης του χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος της σύμ­βα­σης, τε­λεί­ως πα­ρα­νό­μως, κα­θό­σον πλέον, ό,τι πα­ρά­τα­ση του χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος εκτέ­λε­σης των ερ­γα­σιών, δεν προ­βλέ­πε­ται ούτε στο νόμο, ούτε στη δια­κή­ρυ­ξη,ούτε επί­σης δια­βι­βά­σθη­καν στο Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο, όπου έπρε­πε, συμ­βα­σιο­ποι­η­μέ­νες οι τρεις πα­ρα­τά­σεις, σε σχέ­διο τρο­πο­ποί­η­σης σύμ­βα­σης, για τον απαι­τού­με­νο προ­λη­πτι­κό έλεγ­χο νο­μι­μό­τη­τας, επί ποινή άλλως ακυ­ρό­τη­τας”.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι υπήρ­ξε πα­ρά­νο­μη επί­σης υπα­γω­γή, από αναρ­μό­διο κα­τώ­τε­ρο, κα­θ΄ύ­λην-κατά κλάδο όρ­γα­νο, μέ­ρους των λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών της σε ρύθ­μι­ση.

Ο Δήμος Ρόδου δια­τεί­νε­ται ότι υφί­στα­ται μια σειρά από πα­ρα­τυ­πί­ες στις οποί­ες ανα­φέ­ρε­ται διε­ξο­δι­κώς στην έφεσή του.