ΙΝΕ/ΓΣΕΕ: Χαμηλοί μισθοί και συντάξεις βάθυναν την κρίση

Τα προ­γράμ­ματα οικο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής έχουν απο­τύ­χει σε όλους τους βασι­κούς στόχους, διευ­ρύ­νο­ντας το ανα­πτυ­ξιακό κενό της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας και υπο­νο­μεύ­ο­ντας την κοι­νω­νική συνοχή ανα­φέ­ρει έκθεση του Ινστι­τού­του Εργα­σίας της ΓΣΕΕ.

Οι χαμηλοί μισθοί και οι χαμηλές συντά­ξεις φταίνε, σημειώ­νει μεταξύ άλλων για την κρίση και όχι το αντί­στροφο.

Το Ινστι­τούτο Εργα­σίας της ΓΣΕΕ έδωσε στη δημο­σιό­τητα την Ετήσια Έκθεση για την Ελλη­νική Οικο­νο­μία και την Απα­σχό­ληση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για το 2015, η οποία παρου­σιά­στηκε σήμερα στη Θεσ­σα­λο­νίκη από τον Ανα­πλη­ρωτή Καθη­γητή του Οικο­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Αθηνών και Επι­στη­μο­νικό Δ/ντη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ Γιώργο Αργείτη.

Η Έκθεση σκια­γρα­φεί την απο­τυ­χία της στρα­τη­γι­κής οικο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής με κύριους άξονες τη δημο­σιο­νο­μική λιτό­τητα, την εσω­τε­ρική υπο­τί­μηση και την απορ­ρύθ­μιση της αγοράς εργα­σίας, έννοιες ασύμ­βα­τες με τη σημε­ρινή δομή του ελλη­νι­κού μοντέ­λου ανά­πτυ­ξης, καθώς δεν απο­τυ­πώ­νουν τη δυνα­μική σχέση κατα­νά­λωση → εγχώρια ζήτηση → οικο­νο­μική μεγέ­θυνση. Σύμφωνα με το ΙΝΕ τα δομικά αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά θα έπρεπε να απο­τε­λούν το βασικό πλαίσιο σχε­δια­σμού της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση χρέους και την οικο­νο­μική και κοι­νω­νική κρίση.

H Έκθεση ανα­δει­κνύει ότι η απο­τυ­χία της δημο­σιο­νο­μι­κής λιτό­τη­τας ως μέσου επί­τευ­ξης δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής δεν συνέ­βαλε στην ανά­κτηση της φερεγ­γυό­τη­τας και της αξιο­πι­στίας του ελλη­νι­κού δημό­σιου τομέα και απο­στα­θε­ρο­ποί­ησε το μακρο­οι­κο­νο­μικό και το χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα της οικο­νο­μίας. Επι­πλέον δεν δημιούρ­γησε συν­θή­κες δια­τη­ρή­σι­μης δημο­σιο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας, και πρό­σβα­σης της χώρας στις αγορές κεφα­λαίων. Η ανά­κτηση της φερεγ­γυό­τη­τας της χώρας είναι απο­λύ­τως εξαρ­τη­μένη από το ρυθμό οικο­νο­μι­κής μεγέ­θυν­σης και την εξέλιξη των δανεια­κών υπο­χρε­ώ­σεων κυρίως των τόκων.

Η αγορά εργα­σίας συνε­χί­ζει να επη­ρε­ά­ζε­ται αρνη­τικά από την πολι­τική της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης, την ύφεση και την αβε­βαιό­τητα ως προς τις ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές της χώρας. Το ποσοστό ανερ­γίας εξα­κο­λου­θεί να είναι το υψη­λό­τερο στην ΕΕ, εξέλιξη που απει­κο­νί­ζει την κατάρ­ρευση του πραγ­μα­τι­κού και του δυνη­τι­κού προ­ϊ­ό­ντος. Η ποιό­τητα των θέσεων εργα­σίας συνε­χί­ζει να χει­ρο­τε­ρεύει. Οι άτυπες και μη ηθε­λη­μέ­νες μορφές απα­σχό­λη­σης αυξά­νο­νται με σημα­ντι­κές αρνη­τι­κές συνέ­πειες στο εισό­δημα των εργα­ζο­μέ­νων, στο ανθρώ­πινο κεφά­λαιο της οικο­νο­μίας, στην παρα­γω­γι­κό­τητα. Τα εμπει­ρικά ευρή­ματα της Έκθεσης δεί­χνουν επίσης ότι υπάρχει υψηλή συσχέ­τιση μεταξύ των επι­σφα­λών θέσεων εργα­σίας και της φτώ­χειας, ενώ η μείωση των κατά κεφαλήν κοι­νω­νι­κών δαπανών έχει συμ­βά­λει στην περαι­τέρω υπο­βάθ­μιση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου των εργα­ζο­μέ­νων και των συντα­ξιού­χων.

Η οικο­νο­μική κρίση, η λιτό­τητα και η δρα­μα­τική αύξηση της ανερ­γίας έχουν επι­δει­νώ­σει περαι­τέρω τις δομικές αδυ­να­μίες του Συστή­μα­τος Κοι­νω­νι­κής Προ­στα­σίας συμ­βάλ­λο­ντας στην πρω­το­φανή για τα κοι­νω­νικά δεδο­μένα της χώρας αύξηση των φαι­νό­με­νων από­λυ­της ένδειας και απο­στέ­ρη­σης.

Ο Επι­στη­μο­νι­κός Δ/ντης του ΙΝΕ ΓΣΕΕ κ. Γ. Αργεί­της δήλωσε μεταξύ άλλων: «Η επιβολή βίαιης δημο­σιο­νο­μι­κής και εισο­δη­μα­τι­κής λιτό­τη­τας προ­κά­λεσε τον εγκλω­βι­σμό της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας σε τρεις θανά­σι­μες παγίδες: Στην παγίδα δημό­σιου χρέους, που κρατά την οικο­νο­μία συνεχώς στο χείλος της χρε­ο­κο­πίας και επι­τρέ­πει στους δανει­στές να ασκούν ασφυ­κτι­κές πιέσεις σε βάρος της εθνικής μας κυριαρ­χίας και ανε­ξαρ­τη­σίας. Στην παγίδα λιτό­τη­τας, η οποία συρ­ρι­κνώ­νει την οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα και καθιστά το τρα­πε­ζικό σύστημα εύθραυ­στο και τη χώρα αφε­ρέγ­γυα υπο­νο­μεύ­ο­ντας τη δυνα­τό­τητά της να απο­πλη­ρώ­σει το χρέος της. Στην παγίδα ρευ­στό­τη­τας, που πνίγει καθη­με­ρινά την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία και κάθε επεν­δυ­τική και παρα­γω­γική δρα­στη­ριό­τητα, δημιουρ­γώ­ντας σημα­ντι­κές αρνη­τι­κές επι­δρά­σεις στους εργα­ζο­μέ­νους και στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Στη δική μας μακρο­κοι­νω­νική προ­σέγ­γιση, τα προ­γράμ­ματα οικο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής και η συρ­ρί­κνωση των μισθών και των συντά­ξεων δεν είναι διέ­ξο­δος αλλά μία από τις αιτίες της κρίσης. Δεν δημιουρ­γούν αντα­γω­νι­στι­κό­τητα και βιώ­σι­μες επι­χει­ρή­σεις, αλλά ενι­σχύ­ουν παρα­σι­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές και ανα­δια­νέ­μουν πόρους σε βάρος παρα­γω­γι­κών δρα­στη­ριο­τή­των».

Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ έχει επε­ξερ­γα­στεί και προ­τεί­νει τρεις πυλώνες βρα­χυ­πρό­θε­σμου σχε­δια­σμού της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής που θα μπο­ρού­σαν να συμ­βά­λουν στην έξοδο της οικο­νο­μίας από την κρίση και στη δια­μόρ­φωση συν­θη­κών στα­θε­ρό­τη­τας με επί­κε­ντρο την απα­σχό­ληση.

Προ­τεί­νε­ται:

Ο επα­να­σχε­δια­σμός της χρη­μα­το­δό­τη­σης των δανεια­κών υπο­χρε­ώ­σεων της χώρας και η αξιο­λό­γηση της βιω­σι­μό­τη­τας του χρέους βάσει του άξονα: βιώσιμο πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα – βιώσιμο χρέος.

Η ενερ­γο­ποί­ηση της εγχώ­ριας ζήτησης με αύξηση των επεν­δύ­σεων και της ιδιω­τι­κής κατα­νά­λω­σης:

Βασικό προ­α­παι­τού­μενο για την αύξηση των επεν­δύ­σεων απο­τε­λεί η χρη­μα­το­δό­τησή τους. Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ έχει παρέμ­βει ενεργά στον δημόσιο διάλογο, προ­τεί­νο­ντας τη «ρήτρα επα­νε­πέν­δυ­σης των τόκων».

Για την ενί­σχυση της κατα­νά­λω­σης, προ­τεί­νε­ται η θεσμο­θέ­τηση «προ­γραμ­μά­των εγγυ­η­μέ­νης απα­σχό­λη­σης», καθώς δημιουρ­γεί πολύ σημα­ντι­κές δημο­σιο­νο­μι­κές, μακρο­οι­κο­νο­μι­κές και χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές επι­δρά­σεις συμ­βάλ­λο­ντας στην άμεση αύξηση της απα­σχό­λη­σης και στην ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής στα­θε­ρό­τη­τας, στην αύξηση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών και στην ενί­σχυση του βιω­σι­μό­τη­τας του ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος, στην ενί­σχυση της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας μέσω της μείωσης των μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δανείων, στην ενί­σχυση της μακρο­οι­κο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας με την άμεση ενί­σχυση της αγο­ρα­στι­κής δύναμης και την πολ­λα­πλα­σια­στική αύξηση του ΑΕΠ, στη δημιουρ­γία βιώ­σι­μων πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των μέσω της αύξησης της απα­σχό­λη­σης και του ΑΕΠ.

Η επα­ναρ­ρύθ­μιση της αγοράς εργα­σίας και η απο­κα­τά­σταση του συστή­μα­τος των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων και του κατώ­τα­του μισθού.