“Η ενότητα της δημοκρατικής παράταξης” – Άρθρο του Δ. Κρεμαστινού στα ΝΕΑ

«Τι είχες Γιάν­νη, τι είχα πάντα» λέει ο θυ­μό­σο­φος λαός μας. Μετά τον Ελευ­θέ­ριο Βε­νι­ζέ­λο που ίδρυ­σε ο ίδιος το κόμμα των Φι­λε­λευ­θέ­ρων, η πα­ρά­τα­ξη  δια­σπά­στη­κε σε κόμ­μα­τα και κομ­μα­τί­δια χωρίς ου­σια­στι­κές ιδε­ο­λο­γι­κές δια­φο­ρές με­τα­ξύ τους αλλά με προ­σω­πι­κές μι­κρο­φι­λο­δο­ξί­ες ή και μω­ρο­φι­λο­δο­ξί­ες των αρ­χη­γών ή αρ­χη­γί­σκων τους.

Αν εξαι­ρέ­σει κα­νείς τη μικρή χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο της Ένω­σης Κέ­ντρου, η δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη συ­νε­νώ­θη­κε υπό την αρ­χη­γία του Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου και κυ­βέρ­νη­σε τον τόπο επί πολλά χρό­νια. Η πε­ρί­ο­δος εκεί­νη ήταν ου­σια­στι­κά η πε­ρί­ο­δος της ίδρυ­σης του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, με τις επα­να­στα­τι­κές αλ­λα­γές στην Υγεία, την Παι­δεία και τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα. Υπήρ­ξε η υλο­ποί­η­ση του ορά­μα­τος του Ιω­άν­νη Κα­πο­δί­στρια. Χωρίς τη συ­νέ­νω­ση των δυ­νά­με­ων της δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης είναι άγνω­στο ποιος, πότε και υπό ποιες συν­θή­κες θα υλο­ποιού­σε όλα αυτά.

Ο κό­σμος του ΠΑΣΟΚ που επί δε­κα­ε­τί­ες το στή­ρι­ζε και που πί­στε­ψε προ­ε­κλο­γι­κά στις «σει­ρή­νες», σή­με­ρα πλή­ρως απο­γοη­τευ­μέ­νος επι­θυ­μεί να επα­νέλ­θει στον φυ­σι­κό του χώρο, στον χώρο που οριο­θε­τεί­ται ως Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά. Αρκεί αυτός ο  χώρος να οριο­θε­τη­θεί ιδε­ο­λο­γι­κά με σα­φή­νεια για να δια­σφα­λι­στεί ου­σια­στι­κά η προ­ο­δευ­τι­κή, δη­μο­κρα­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας.

Όμως το να θέλει κά­ποιος να επα­νέλ­θει δεν είναι αρ­κε­τό για να επα­νέλ­θει. Απο­γοη­τευ­μέ­νος σχε­δόν από όλα τα κόμ­μα­τα, δεν θέλει να ακού­σει και πάλι έναν ξύ­λι­νο πο­λι­τι­κό λόγο που δεν οδη­γεί που­θε­νά και που σή­με­ρα έχει πια αυ­το­γε­λοιο­ποι­η­θεί.

Ο πο­λί­της θέλει να ακού­σει ένα αξιό­πι­στο, τεκ­μη­ριω­μέ­νο και υλο­ποι­ή­σι­μο πρό­γραμ­μα για να το πι­στέ­ψει και να το στη­ρί­ξει.

Πώς, για πα­ρά­δειγ­μα, τεκ­μη­ριω­μέ­να θα αντι­με­τω­πι­στεί το τε­ρά­στιο δη­μο­γρα­φι­κό πρό­βλη­μα που απει­λεί την ύπαρ­ξη της χώρας.

Πώς θα επα­νέλ­θει το μισό πε­ρί­που εκα­τομ­μύ­ριο ελ­λή­νων επι­στη­μό­νων που έχουν με­τα­να­στεύ­σει στο εξω­τε­ρι­κό και που τυχόν μό­νι­μη εγκα­τά­στα­σή τους εκεί, με τις οι­κο­γέ­νειές τους, θα επι­τεί­νει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο το δη­μο­γρα­φι­κό πρό­βλη­μα.

Πώς θα επα­να­δια­πραγ­μα­τευ­τεί την πα­ρα­χώ­ρη­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας της χώρας που έχει πα­ρα­χω­ρη­θεί του­λά­χι­στον για έναν αιώνα.

Πώς στην πράξη και ανα­λυ­τι­κά θα αντι­με­τω­πι­στεί η φο­ρο­δια­φυ­γή που υπο­λο­γί­ζε­ται σε 10 δισ. τον χρόνο. Το πε­ρί­φη­μο «θα πα­τά­ξου­με τη φο­ρο­δια­φυ­γή» που ακού­γε­ται από όλους τους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους από την εποχή της ίδρυ­σης του ελ­λη­νι­κού κρά­τους δεν γί­νε­ται πι­στευ­τό από κα­νέ­ναν πια.

Πώς, άμεσα, θα ελα­φρυν­θεί η φο­ρο­λο­γία των μι­κρο­με­σαί­ων κυ­ρί­ως στρω­μά­των με ένα σύγ­χρο­νο και δί­καιο φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα που θα απο­τε­λέ­σει κί­νη­τρο για υγιείς επεν­δύ­σεις, όχι για επεν­δύ­σεις τρι­το­κο­σμι­κού τύπου.

Χωρίς τη σύλ­λη­ψη της φο­ρο­δια­φυ­γής είναι αδύ­να­τον να ελατ­τω­θεί η ση­με­ρι­νή βαριά φο­ρο­λο­γία. Μόνο με σο­βα­ρές επεν­δύ­σεις θα δια­σφα­λι­στούν η πα­ρα­γω­γή και η ανά­πτυ­ξη.

Χωρίς την υλο­ποί­η­ση της μα­γι­κής λέξης που λέ­γε­ται «ανά­πτυ­ξη» ουδέν έστι γε­νέ­σθαι των δε­ό­ντων, όπως θα έλεγε και ο Δη­μο­σθέ­νης.

Χωρίς ανά­πτυ­ξη τα προ­γράμ­μα­τα και η σο­βα­ρό­τη­τα των συ­ζη­τή­σε­ων για την ανα­βί­ω­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους απο­κτούν ακα­δη­μαϊ­κό χα­ρα­κτή­ρα, ενώ η υλο­ποί­η­σή τους κα­θί­στα­ται πρα­κτι­κά αδύ­να­τη. Αυτά είναι τα ερω­τή­μα­τα που θα πρέ­πει αξιό­πι­στα να απα­ντή­σει και να προ­βά­λει η ευ­ρύ­τε­ρη δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη.

Η πρω­το­βου­λία της προ­έ­δρου του ΠΑΣΟΚ κυ­ρί­ας Γεν­νη­μα­τά να κα­λέ­σει όσους στή­ρι­ξαν τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες το ΠΑΣΟΚ να επα­νέλ­θουν υπό την αι­γί­δα της Δη­μο­κρα­τι­κής Συ­μπα­ρά­τα­ξης είναι αναμ­φι­σβή­τη­τα μια υγιής πρω­το­βου­λία. Ομως, για να υλο­ποι­η­θεί με επι­τυ­χία πρέ­πει να υιο­θε­τη­θεί από όλους εκεί­νους που πι­στεύ­ουν στην προ­ο­δευ­τι­κή, δη­μο­κρα­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας.

Ο κό­σμος του ΠΑΣΟΚ του 44% δεν κα­τα­νο­εί εύ­κο­λα το γιατί οι διά­φο­ρες τά­σεις, που και τότε υπήρ­χαν μέσα στο κόμμα και που σή­με­ρα εκ­φρά­ζο­νται υπό μορφή μι­κρο­κομ­μά­των χωρίς καμία ου­σια­στι­κή δη­μο­σκο­πι­κή απή­χη­ση, δεν προ­σέρ­χο­νται αυ­το­νό­η­τα ως άτομα και όχι ως κόμ­μα­τα στο κά­λε­σμα του συ­νε­δρί­ου της Δη­μο­κρα­τι­κής Συ­μπα­ρά­τα­ξης. Ο κό­σμος του ΠΑΣΟΚ δεν κα­τα­νο­εί γιατί αυτοί που έχουν υπη­ρε­τή­σει σε διά­φο­ρες κυ­βερ­νη­τι­κές ή μη κυ­βερ­νη­τι­κές θέ­σεις, όντας στε­λέ­χη του κρα­ταιού ΠΑΣΟΚ, σή­με­ρα προ­τάσ­σουν τις προ­σω­πι­κές τους μι­κρο­φι­λο­δο­ξί­ες πριν από την ενό­τη­τα του δη­μο­κρα­τι­κού χώρου.

Χωρίς ενιαίο μέ­τω­πο της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς στο σύ­νο­λό της δεν μπο­ρεί να συ­ντε­λε­στεί μια αξιό­πι­στη και επω­φε­λής επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους δα­νει­στές.

Αν δεν επι­τευ­χθεί η ενό­τη­τα του χώρου της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, η πό­λω­ση που θα επι­κρα­τή­σει στις προ­σε­χείς εκλο­γές θα κα­θο­ρί­σει το πού θα κα­τευ­θυν­θεί το εκλο­γι­κό σώμα. Όμως το βέ­βαιο είναι ότι το εκλο­γι­κό σώμα θα τι­μω­ρή­σει τους μι­κρο­φι­λό­δο­ξους αρ­νη­τές της ενό­τη­τας της δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης. Γιατί, απλού­στα­τα, πα­ρα­φρά­ζο­ντας τον εθνι­κό μας ποι­η­τή Διο­νύ­σιο Σο­λω­μό, ο κό­σμος θα σκε­φτεί το «Σαν μι­σού­νται ανά­με­σό τους δεν τους πρέ­πει» η ψήφος μας.