Η Μίκα Ιατρίδη για την πώληση της ΔΕΗ

Σκε­φτείτε μία χώρα με τη μεγα­λύ­τερη ανεργία στην Ευρώπη και μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες διεθνώς, με το μεγα­λύ­τερο ποσοστό μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δανείων ως προς το σύνολο τους, με το δεύτερο μεγα­λύ­τερο χρέος στον κόσμο ως ποσοστό του ΑΕΠ της, με τη χει­ρό­τερη οικο­νο­μική ύφεση στα τελευ­ταία πέντε χρόνια διεθνώς, με τις μεγα­λύ­τε­ρες περι­κο­πές σε μισθούς και συντά­ξεις στον κόσμο, τόσο σε ως ποσοστό όσο και ονο­μα­στικά, με τα μεγα­λύ­τερα ποσοστά φτώ­χειας στην ευρω­ζώνη, με το μεγα­λύ­τερο αριθμό δια­κο­πών ρεύ­μα­τος ως ποσοστό του πλη­θυ­σμού και των επι­χει­ρή­σεων στην Ευρώπη και με μία πληθώρα άλλων αρνη­τι­κών ρεκόρ.

Οι περισ­σό­τε­ροι θα συμ­φω­νού­σαν πως το αυτο­νό­ητο για την κυβέρ­νηση αυτής της χώρας θα ήταν να την έχει κηρύξει σε κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης και να εργά­ζε­ται πυρε­τω­δώς για την όσο το δυνατόν ταχύ­τερη και πιο απο­τε­λε­σμα­τική αντι­με­τώ­πιση όλων, ή έστω μερικών, από τα παρα­πάνω προ­βλή­ματα.

Σίγουρα, θα ήταν παρά­λογο σε μία χώρα, η οποία είναι αντι­μέ­τωπη με μία τέτοια οικο­νο­μική και κοι­νω­νική κατά­σταση, η κυβέρ­νηση της να ανα­λώ­νει το χρόνο και τους λιγο­στούς πόρους της όχι για να λύσει προ­βλή­ματα αλλά για να σχε­διά­σει την πώληση της μονα­δι­κής εται­ρίας παρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας της με την αιτιο­λο­γία ότι αυτό “απο­τε­λεί υπο­χρέ­ωση της χώρας, απέ­να­ντι στην Κομι­σιόν”.

Και όμως, στην Ελλάδα της Τρόικας και των συνερ­γα­τών της έχει δημιουρ­γη­θεί προ πολλού η τάση το αυτο­νό­ητο να δίνει τη θέση του στο παρά­λογο και αυτό με τη σειρά του να βαφτί­ζε­ται ως ανα­πό­φευ­κτο. Έτσι, η κυβέρ­νηση έχει στα­μα­τή­σει να ασχο­λεί­ται με τα μείζονα προ­βλή­ματα της χώρας και έχει βάλει στην κορυφή της ιεραρ­χίας της μια ακόμη πώληση ελλη­νι­κής περιου­σίας, αυτή τη φορά σκαν­δα­λώ­δους μεγέ­θους, μέσω του μοντέ­λου της «Μικρής ΔΕΗ» “ώστε να πάψει η ΔΕΗ να έχει δεσπό­ζουσα θέση στην αγορά ηλε­κτρι­σμού και να στα­μα­τή­σει να μονο­πω­λεί την εκμε­τάλ­λευση των λιγνι­τών και των υδά­τι­νων πόρων της χώρας”.

Με απλά λόγια, η ελλη­νική κυβέρ­νηση βρί­σκε­ται εκτός τόπου και χρόνου, όπως ακριβώς ισχύει και με την Τρόικα. Όμως, αν και η δεύτερη δικαιο­λο­γεί­ται από το ρόλο της να πιέζει για αυτά που θεωρεί ότι εξυ­πη­ρε­τούν το συμ­φέ­ρον της, η πρώτη υπο­χρε­ού­ται να ιεραρ­χεί τις προ­τε­ραιό­τη­τες της και να προ­τάσ­σει αυτές που εξυ­πη­ρε­τούν καλύ­τερα το εθνικό συμ­φέ­ρον.

Και εν προ­κει­μένω το εθνικό συμ­φέ­ρον δεν εξυ­πη­ρε­τεί­ται με το να ξεπου­λη­θούν και μάλιστα έναντι ευτε­λούς τιμή­μα­τος, πόροι της χώρας τερά­στιας οικο­νο­μι­κής και εθνικής αξίας αλλά με το να στα­μα­τή­σει άμεσα η δια­δι­κα­σία πώλησης της ΔΕΗ και η κάθε συζή­τηση για το θέμα αυτό και να αντι­με­τω­πι­στούν επει­γό­ντως τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα της Ελλάδας.

Αυτή η θέση δεν έχει καμία σχέση με την εξυ­πη­ρέ­τηση των συμ­φε­ρό­ντων ορι­σμέ­νων εκ των συν­δι­κα­λι­στών της ΔΕΗ με γνωστό και βεβα­ρη­μένο παρελ­θόν. Εδώ το θέμα ξεπερνά τα όποια ένοχα μικρο­συμ­φέ­ρο­ντα καθώς έχει πανε­θνικό χαρα­κτήρα.

Ίσως, λοιπόν, είναι καιρός, με ευκαι­ρία τη ΔΕΗ, να εγκαι­νιά­σουμε μία νέα φάση απο­κα­τά­στα­σης της λογικής σε αυτόν τον τόπο και να δώσουμε μία ευκαι­ρία στο αυτο­νό­ητο να απο­κτή­σει την έννοια που θα έπρεπε, όντως, να έχει. Ειδάλ­λως, η κρίση θα διαιω­νί­ζε­ται όσο η Ελλάδα θα βγαίνει στο σφυρί και σε μερικά χρόνια θα κατα­λή­ξουμε ξένοι και φτωχοί στη χώρα μας.