Αντίσταση με … κύκνους και άριες

Το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, ανα­κοι­νώ­νει την ανα­στολή κάθε εκδή­λω­σης ή και συζή­τη­σης με ρωσι­κούς πολι­τι­στι­κούς οργα­νι­σμούς. ως αντί­δραση στον συνε­χι­ζό­μενο πόλεμο στην Ουκρα­νία. Ετσι, η ανα­με­τά­δοση της εμβλη­μα­τι­κής παρά­στα­σης  η «Λίμνη των Κύκνων» του Μπα­λέ­του Μπολσόι από το Μέγαρο Μου­σι­κής Αθηνών και η συναυ­λία «The Moscow Soloists» στο Μέγαρο της Θεσ­σα­λο­νί­κης , θα κάνουν… αντί­σταση στον Πούτιν. Μόνο που ο πολι­τι­σμός, δεν είναι του Πούτιν ή του κάθε ηγέτη που προ­βαί­νει σε εγκλη­μα­τι­κές πολε­μι­κές πράξεις. Είναι και οι λαοί πίσω από τους πολι­τι­κούς τους. Μην συγ­χέ­ουμε τις κυβερ­νή­σεις με τους λαούς και τους πολι­τι­σμούς άλλων λαών με τις πράξεις των κυβερ­νή­σεων. Οι πόλεμοι δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται με ανό­η­τους απο­κλει­σμούς. Η  Τέχνη σε όλες τις μορφές της εξ ορισμού είναι παναν­θρώ­πινη. Όταν την αφαι­ρείς απ΄τον άνθρωπο, στην οποια­δή­ποτε μορφή της,  του στερείς το παρόν και το μέλλον του. Πως το είπε ο Νίτσε; Οτι χωρίς την μουσική ή ζωή θα ήταν ένα λάθος. Τα μπαλέτα Μπολσόι που απο­δί­δουν τα έργα του Τσαϊ­κόφ­σκι, του Ραχ­μά­νι­νωφ ή του Σοστα­κό­βιτς απο­τε­λούν πρω­τί­στως πανα­θρώ­πινο και δευ­τε­ρευό­ντως ρωσικό υπε­ρι­στο­ρικό κτήμα. Την ώρα που παρα­κο­λου­θούμε η   Όλγκα Σμιρ­νόβα  στον ρόλο της εύθραυ­στης Οντέτ, υπό τους ήχους της μεγα­λο­φυούς μου­σι­κής σύν­θε­σης του  Τσαϊ­κόφ­σκι, την ώρα της θεϊκής άριας της Νεντρέ­πτκο, μετέ­χουμε στις εξαι­ρε­τι­κό­τε­ρες εκτε­λέ­σεις ενός παναν­θρώ­πι­νου έργου τέχνης. Μετέ­χουμε σε μια πολι­τι­στική παγκό­σμια κλη­ρο­νο­μιά Η  Ρωσίδα υψί­φω­νος και η πρίμα μπα­λα­ρίνα δεν υπο­γρά­φουν  το έργο τους, αλλά μας το παρα­δί­δουν αχει­ρο­ποί­ητο κι ανυ­πό­γραφο όπως έκαναν για αιώνες οι μεγάλοι ζωγρά­φοι,  ποιητές και συν­θέ­τες. Την ώρα εκείνη μετέ­χουμε στον Πολι­τι­σμό που ημε­ρεύει και ανοίγει ορί­ζο­ντες. Οι πόλεμοι δεν κερ­δί­ζο­νται με απα­γο­ρεύ­σεις πολι­τι­στι­κών δρώ­με­νων. Η Ευρώπη του Δια­φω­τι­σμού, η Ελλάδα ως φάρος Πολι­τι­σμού όπως θέλει να απο­κα­λεί­ται, δεν πρέπει να απαντά με αυτό τον τρόπο σε μια εισβολή και παρα­βί­αση του Διε­θνούς Δικαίου. Η στήριξη έστω “αντι­πά­λου” πολι­τι­στι­κού γεγο­νό­τος θα ήταν πλήγμα για τους απα­ντα­χού βαρ­βά­ρους. Τέτοιες κυρώ­σεις φαί­νο­νται τόσο αδιάλ­λα­κτες που είναι σαν να πηγαί­νει περί­πατο η συμ­φι­λιω­τική δύναμη του πολι­τι­σμού