Αίτημα δημιουργίας ακτινοθεραπευτικού στα Δωδεκάνησα

«Το σύστημα υγείας είναι όπως η αλυσίδα: μπορεί να έχεις όλους τους κρίκους αλλά αν οι κρίκοι δεν είναι ο ένας κολ­λη­μέ­νος στον άλλον, δεν έχεις αλυσίδα»

 Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής, Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε στη Διαρκή Επι­τροπή Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων της Βουλής κατά τη συζή­τηση του νομο­σχε­δίου «Μεταρ­ρύθ­μιση της διοι­κη­τι­κής οργά­νω­σης των υπη­ρε­σιών ψυχικής υγείας, κέντρα εμπει­ρο­γνω­μο­σύ­νης σπάνιων και πολύ­πλο­κων νοση­μά­των και άλλες δια­τά­ξεις», παρου­σία των Υπουρ­γών Υγείας κ.κ. Ξανθού και Πολάκη.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός αφού σχο­λί­ασε αρνη­τικά τη νομο­θε­τική συνή­θεια να έρχο­νται νομο­σχέ­δια με την ένδειξη «…και άλλες δια­τά­ξεις» μέσα στις οποίες η Βουλή ψάχνει κάθε φορά να ανα­κα­λύ­ψει τι μπορεί να κρύ­βε­ται, έκανε μια σειρά υπο­δεί­ξεων εναλ­λα­κτι­κής χρη­μα­το­δό­τη­σης, συμ­μα­ζέ­μα­τος της δαπάνης στο Ε.Σ.Υ. και εξορ­θο­λο­γι­σμού της δράσης της επι­στη­μο­νι­κής κοι­νό­τη­τας.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ανα­φέρ­θηκε εκτενώς στο αίτημα δημιουρ­γίας ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού τμή­μα­τος στη Ρόδο για τους καρ­κι­νο­πα­θείς της Δωδε­κα­νή­σου τονί­ζο­ντας ότι είναι οικο­νο­μικά αδύνατο ένας Δωδε­κα­νή­σιος πάσχων από καρκίνο να εγκα­τα­στα­θεί στην Αθήνα για μήνες ή να πηγαι­νο­έρ­χε­ται περι­μέ­νο­ντας σε λίστα για τις ακτι­νο­θε­ρα­πείες. Ως ελά­χι­στη ένδειξη αντα­πό­κρι­σης της Κυβέρ­νη­σης στις δυσκο­λίες της νησιω­τι­κό­τη­τας κάλεσε τους δύο παρό­ντες Υπουρ­γούς να επι­σπεύ­σουν τις δια­δι­κα­σίες δημιουρ­γίας του ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού τμή­μα­τος στη Ρόδο και είπε ότι είναι δια­τε­θει­μέ­νος να συνερ­γα­στεί μαζί τους καθώς δεν βλέπει την πολι­τική σαν χώρο στείρας αντι­πα­ρά­θε­σης ειδικά για θέματα όπως η Υγεία που είναι, κατά τα πιστεύω του, πάνω από κόμματα.

 Ολό­κληρη η ομιλία του, ήταν η εξής:

«Αρχικώς, θα ήθελα να πω ότι, όπως και τα άλλα νομο­σχέ­δια, όχι του Υπουρ­γείου Υγείας μόνο, όλα τα νομο­σχέ­δια έχουν το κακό να λένε: «Το τάδε θέμα και άλλες δια­τά­ξεις». Σε αυτό το «και άλλες δια­τά­ξεις» προ­σπα­θούν όλοι να βρουν «φωτο­γρα­φίες», να βρουν ονόματα και ονο­μα­τε­πώ­νυμα και αυτό καθιστά δυσχερή την ψήφιση των νομο­σχε­δίων, ας το λέμε συνέ­χεια, μήπως κάποια στιγμή γίνει αντι­λη­πτό. Όσον αφορά τώρα το κυρίως σχέδιο νόμου, δεν θα μπο­ρούσε να πει κανείς εύκολα, ότι του­λά­χι­στον πολλά σημεία του, δεν πρέπει να τα ψηφίσει. Όταν όμως αυτό το πράγμα περι­πλέ­κε­ται με το «και άλλες δια­τά­ξεις», καθιστά δύσκολο να ψηφί­ζεις και αυτά τα οποία πρέπει να ψηφι­στούν.

Ο κ. Γρη­γο­ρά­κος ανέ­πτυξε πολλά σημεία, με τα οποία βεβαίως συμφωνώ και δεν θέλω να τα επα­να­λάβω. Εκείνο όμως που θέλω να πω -και το λέω συνέ­χεια από τότε που ήμουν στο Υπουρ­γείο Υγείας- είναι για την φιλο­σο­φία της Υγείας στη χώρα μας σήμερα. Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν μου το ζήτησε ο Ανδρέας Παπαν­δρέου, αντί να φέρ­νουμε ως σύμ­βου­λους στο Υπουρ­γείο Υγείας αυτούς, που θεωρούν τιμή τους ότι «πέρασαν έξω» από την «London School of Economics», λέγο­ντας: « Εγώ έχω κάνει ένα εξάμηνο ή ένα τρίμηνο ή ένα δίμηνο ή ένα χρόνο», φέραμε τους  δασκά­λους τους να μας τα πούνε.

Εγώ το εφάρ­μοσα. Βγήκε και ένα βιβλίο, το οποίο νομίζω ότι δεν θα υπάρχει στο Υπουρ­γείο Υγείας. Δεν ξέρω αν το έχω και εγώ. Το είχα δώσει σε διά­φο­ρους υπουρ­γούς. Μερικές δια­τά­ξεις εφαρ­μό­στη­καν, αναμ­φι­σβή­τητα, αλλά το σύστημα υγείας είναι όπως η αλυσίδα: μπορεί να έχεις όλους τους κρίκους αλλά αν οι κρίκοι δεν είναι ο ένας κολ­λη­μέ­νος στον άλλον, δεν έχεις αλυσίδα. Αυτό έχουμε σήμερα. Έχουμε κρίκους, δεν έχουμε αλυσίδα. Δεν το είχαμε και χθες, βεβαίως. Θα το έχουμε και αύριο, σίγουρα. Πότε, όμως, αυτά τα πράγ­ματα θα μπο­ρούμε να τα βάλουμε σε μια τάξη; Αυτό είναι το ερώτημα.

Τότε, λοιπόν, ο Brian Abel–Smith, ο Πρύ­τα­νης του London School of Economics, αφού έμειναν ένα χρόνο οι άνθρω­ποι αυτοί εδώ, μελέ­τη­σαν και είδαν τα πάντα, μου είπε το εξής: «αν δεν έχεις λεφτά, μην κάνεις τίποτα». Είχε προ­τεί­νει, βλέ­πο­ντας την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, να εισπρα­χθούν ειδικά λεφτά και να έρθουν στην υγεία -το είπα αυτό στον κ. Ξανθό προηγουμένως- κατευ­θείαν και όχι να πηγαί­νουμε να λέμε «καπνός» και να πηγαί­νουν στη «μαύρη τρύπα», να πηγαί­νουν κατευ­θείαν στην υγεία και πρό­τεινε φορο­λο­γία παντού στα τυχερά παι­χνί­δια. Οι τζο­γα­δό­ροι είναι ήδη τζο­γα­δό­ροι, έχουν λεφτά, παίζουν λεφτά, από τα καζίνο, από τα ΠΡΟ-ΠΟ, από τα στοι­χή­ματα και τα λοιπά.

Τότε, όταν εγώ τα είπα αυτά, μου επι­τέ­θηκε όλος ο Τύπος της εποχής, με πρω­το­σέ­λιδα «Κάνουν την υγεία ΠΡΟ-ΠΟ», «Κάνουν την υγεία λαχείο». Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα τι ήταν; Ήρθαν μετά τα ΠΡΟ-ΠΟ, τα στοι­χή­ματα, τα «ξυστά», όλα αυτά, τα καζίνα. Ποιος πήρε τα λεφτά; Εδώ είναι τα ερω­τή­ματα. Μπορεί η κυβέρ­νηση αυτή να κάνει αυτή την τομή; Εγώ πρώτος θα βγω και θα πω «μπράβο». Αλλά, να τα δούμε τα λεφτά, να είναι «ζωντανά». Δηλαδή, να έχουμε τόσο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό από αυτά και να τα δίνουμε εκεί.

Το δεύτερο που έχω να πω, είναι αυτό που έχω πει εκα­τομ­μύ­ρια φορές: Πάρτε την ενη­μέ­ρωση και τη συνεχή εκπαί­δευση του γιατρού στα χέρια σας. Όταν ο γιατρός μέσω των απείρων συνε­δρίων παρα­πλη­ρο­φο­ρεί­ται, συντα­γο­γρα­φεί λάθος και συντα­γο­γρα­φεί οικο­νο­μικά λάθος. Όταν, π.χ., η πρε­ζο­λόνη έχει 2 ευρώ, και ο συν­δυα­σμός της πρε­ζο­λό­νης έχει 102 ευρώ και του φέρνουν του γιατρού όλα τα συνέ­δρια ότι «ξέρεις ο συν­δυα­σμός είναι καλύ­τε­ρος από την πρε­ζο­λόνη» που στην ουσία δεν είναι, ο γιατρός τι θα γράψει; Την πρε­ζο­λόνη των 2 ευρώ; Των 102 ευρώ θα γράψει.

Πάρτε τα συνέ­δρια στα χέρια σας. Βάλτε στο ΚΕΣΥ τέτοιες αρμο­διό­τη­τες που να μπορεί να έχουμε δύο συνέ­δρια το χρόνο. Ένα διεθνές, μεγάλο είτε στην Ευρώπη είτε στην Αμερική όπου θέλει ο καθένας και ένα στην Ελλάδα, από τους ανα­γνω­ρι­σμέ­νους φορείς. Αυτούς, δηλαδή, που έχουν όλη την ειδι­κό­τητα στα χέρια τους, όχι εγώ να κάνω π.χ. επι­στη­μο­νική εταιρία για το αρι­στερό νύχι και αυτή να είναι ισάξια π.χ. με την Καρ­διο­λο­γική Εται­ρεία που έχει όλους τους καρ­διο­λό­γους της Ελλάδας.

Αυτά τα πράγ­ματα, εάν τα κάνετε, θα είναι καλά, όχι να συζη­τούμε, όμως, αορί­στως. Επειδή δεν είχα χρόνο να σχο­λιάσω την απά­ντηση που μου έδωσε ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός κ. Πολάκης σε μια ερώτηση, θα την σχο­λιάσω σήμερα. Χθες ήταν η Επέ­τειος της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου με τη Μητέρα Πατρίδα και σε επίπεδο αρχηγών κομ­μά­των, έλεγε ο καθένας την άποψή του. Μεταξύ των άλλων εγώ έθεσα το θέμα της υγείας σε μια περιοχή που απέχει 325 μίλια από τον Πειραιά και 1,5 μίλι από την Τουρκία –μιλώ για το Καστελόριζο- και ρώτησα “όταν είσαι κάτοι­κος αυτής της περιο­χής πού αισθά­νε­σαι ότι θα λύσεις τα προ­βλή­ματα σου, στα 325 μίλια ή στο 1,5 μίλι;”

Άρα, είναι αυτό που περι­γρά­φει το Σύνταγμα ως «νησιω­τική πολι­τική». Εκεί πρέπει να εφαρ­μο­στεί στην υγεία. Προ­τε­ραιό­τητα στα νησιά σε όλα. Και όταν, λοιπόν, μιλούσα στην ερώτηση που έκανα για τη δημιουρ­γία του ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού -επαναλαμβάνω, όχι του ογκο­λο­γι­κού, όχι ότι βάλαμε δύο για­τρούς και εφαρ­μό­ζουν χημειοθεραπείες- το να μας λέει ο Υπουρ­γός ότι θα κάνει μια επι­τροπή να δει εάν τόσες χιλιά­δες κάτοι­κοι αντι­στοι­χούν σε ένα ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό και να μας πει η επι­τροπή «όχι, έπρεπε να είναι επι­πλέον 100.000 κάτοι­κοι», δεν είσαι μέσα στο πνεύμα. Είσαι μέσα στο γράμμα; Μπορεί, αλλά δεν είσαι μέσα στο πνεύμα του νόμου.

Για να είσαι μέσα στο πνεύμα, πρέπει να κατα­λά­βεις ότι αυτός ο άνθρω­πος που θέλει να έρθει στην Αθήνα από το Καστε­λό­ριζο, από την Κάσο, δεν λέω την Ρόδο που έχει ένα οικο­νο­μικό επίπεδο καλύ­τερο από τα άλλα νησιά, να περι­μέ­νει 4 μήνες να κάνει ακτι­νο­θε­ρα­πεία με λίστα ανα­μο­νής, δεν μπορεί να πλη­ρώ­νει ξενο­δο­χεία και μετα­κι­νή­σεις. Εδώ πρέπει να έχουμε ένα κοι­νω­νικό μέτρο. Μιλώ για την ακτι­νο­θε­ρα­πεία, όχι για την ογκο­λο­γία. Η ογκο­λο­γία είναι εύκολη, μπορείς να την κάνεις και με την τηλεϊ­α­τρική, κάνε αυτό, κάνε εκείνο, κόψε το άλλο, αλλά η ακτι­νο­θε­ρα­πεία θέλει για­τρούς, θέλει τμήματα. Σας λέω, λοιπόν προ­χω­ρή­στε αυτό το πράγμα. Δεν θα στα­μα­τήσω να το λέω και αν δεν προ­χω­ρή­σει θα το λέω όσο υπάρχω. Έχει γίνει η προ­με­λέτη, έχει πλη­ρω­θεί 40 χιλιά­δες ευρώ. Είχε γίνει μια προ­με­λέτη από τη Ρόδο, την οποία απέρ­ριψε ο Δημό­κρι­τος και ανα­γκά­στη­καν να πλη­ρώ­σουν 40 χιλιά­δες ευρώ. Έφυγαν αυτά. Τώρα πάλι στη Ρόδο ο πρώην Δήμαρ­χος κάνει μια μελέτη, όσο μπορεί ο άνθρω­πος, μακάρι να προ­χω­ρή­σει και να μην πλη­ρώ­σει το Υπουρ­γείο, αλλά φοβού­μαι ότι ο Δημό­κρι­τος θα πει ό,τι είπε για την προ­με­λέτη. Οπότε προ­χω­ρή­στε στην μελέτη, μην περι­μέ­νετε τίποτε άλλο και να γίνει το ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό στη Ρόδο.

Επίσης, εγώ έκανα αγώνα, το ξέρει και ο Υπουρ­γός, ο κ. Πολάκης, για να γίνει στη Ρόδο το Αιμο­δυ­να­μικό. Αυτό το έκανα όχι για να πάρουμε ψήφους, το έκανα διότι, εκτός των κατοί­κων, έρχο­νται στη Ρόδο διά­ση­μοι του­ρί­στες, παθαί­νει ένας ένα έμφραγμα, που να τον πάνε; Στην Αττά­λεια; Το εξήγησα ότι δεν μιλάμε ψηφο­θη­ρικά. Είναι ορι­σμένα πράγ­ματα κύριε Πολάκη, που πρέπει και εσείς να τα κατα­λά­βετε. Μην το αντι­με­τω­πί­ζετε σαν εδώ να ερχό­μα­στε για να τσα­κω­νό­μα­στε, να μιλάμε για το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρ­χουν κάποια πράγ­ματα που είναι πάνω απ’ αυτά. Δεν με καλέ­σατε να συζη­τή­σουμε ποτέ.

Κύριε Πολάκη, δεν ήσασταν μέλος της Επι­τρο­πής Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων εγώ ήμουν πέντε χρόνια Πρό­ε­δρος, ο κ. Ξανθός τα ξέρει αυτά, δεν πουλάω φύκια για μετα­ξω­τές κορ­δέ­λες. Εγώ γι’ αυτά αγω­νί­στηκα, άλλο εάν ο α΄, ο β΄ ή ο γ΄ Υπουρ­γός τα έκανε ή δεν τα έκανε. Είμαι από­λυ­τος, με ξέρετε και από Καθη­γητή, δεν αλλάζω μυαλά. Ίσως γι’ αυτό με αγαπούν όσοι με αγαπούν. Οι πόρτες είναι ανοι­κτές, εγώ έρχομαι.»