ΑΘΛΗΤΙΚΑ

«Η ζωή δεν σταματάει στο ατύχημα»!

Μάκης Δούβαλης 2 λεπτά ανάγνωση
ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ

O Μανώλης Χατζη­κα­ντής απο­τε­λεί το τελευ­ταίο μετα­γρα­φικό από­κτημα του Γ.Σ. Δωδε­κά­νη­σος. Ο Ροδίτης αθλητής, ο οποίος δια­μέ­νει στην Αρχί­πολη, έχει εντα­χθεί στις προ­πο­νή­σεις της ομάδας μας και είναι έτοιμος να βοη­θή­σει την προ­σπά­θεια του συλ­λό­γου. Τι λέει ο ίδιος; «Είμαι πολύ χαρού­με­νος και αισθά­νο­μαι υπέροχα που θα παίξω στην πρω­τα­θλή­τρια και κυπελ­λούχο ομάδα της Ελλάδας. Έχω να αγω­νι­στώ τέσσερα χρόνια και τελευ­ταία φορά που έπαιξα ήταν το 2011 στον Μέγα Αλέ­ξαν­δρο, αφού βρι­σκό­μουν στη Θεσ­σα­λο­νίκη για σπουδές. Φέτος έφτασε η ώρα να επι­στρέψω στο παρκέ και να παίξω στην ομάδα που έχει πάρει όλους τους τίτλους τα τελευ­ταία χρόνια».

Όσον αφορά στους στόχους του; «Να βοηθήσω τους παλαιό­τε­ρους και να πάρουμε ξανά το πρω­τά­θλημα. Οι παλιοί θα τρα­βή­ξουν στο δρόμο τους, εμάς τους νεό­τε­ρους. Ο Γ.Σ. Δωδε­κά­νη­σος είναι το πιο οργα­νω­μένο σωμα­τείο στην Ελλάδα και πάντα ως αντί­πα­λος με τον Μέγα Αλέ­ξαν­δρο σεβό­μουν αυτή την ομάδα. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι στη διοί­κηση αλλά και οι αθλητές που αγαπούν το σωμα­τείο. Από την πρώτη στιγμή όλα τα παιδιά με αγκά­λια­σαν. Ο αθλη­τι­σμός είναι σημα­ντικό κομμάτι για όλους μας και μακάρι να τρα­βή­ξουμε κι άλλα παιδιά στο χώρο».

Ποιος είναι όμως ο Μανώλης Χατζη­κα­ντής; Γεν­νή­θηκε το 1987, έχει κατα­γωγή από το Παρα­δείσι, ενώ μένει στην Αρχί­πολη απ’ όπου και κατά­γε­ται η μητέρα του. Ο 29χρονος αθλητής έχει τη δική του ιστορία, ενώ με πολύ κόπο και προ­σπά­θεια έχει κατα­φέ­ρει να πετύχει τους στόχους που έχει θέσει. Ο ίδιος πέρασε στη Σχολή Ευελ­πί­δων και το 2005 είχε το ατύχημα κατά τη διάρ­κεια ασκή­σεων. Νοση­λεύ­τηκε στο νοσο­κο­μείο, ωστόσο η ζωή του δεν στα­μά­τησε στο ατύχημα. Ίσα-ίσα… Πεί­σμωσε και κατά­φερε να περάσει στη χρη­μα­το­οι­κο­νο­μική σχολή και λογι­στική διοί­κηση του πανε­πι­στη­μίου «Μακε­δο­νία» στη Θεσ­σα­λο­νίκη, παίρ­νο­ντας μάλιστα το πτυχίο του. Τι είπε ο ίδιος; «Η ζωή δεν στα­μα­τάει σ’ ένα ατύχημα. Αυτό που συνέβη σε μένα και σε πολλά ακόμη παιδιά, δεν αλλάζει. Όσο και να κλαις και να μεμ­ψι­μοι­ρείς δεν υπάρχει νόημα. Το σημα­ντικό είναι να φτιά­ξεις το μέλλον σου. Το να κλαίω για μεγάλο χρονικό διά­στημα, δεν θα με κάνει να περ­πα­τήσω. Πάντα κάνω όνειρα και βάζω στόχους. Η ζωή συνε­χί­ζε­ται, στα­μα­τάει μόνο όταν πάψεις να ανα­πνέ­εις. Άρα κοιτάζω μπροστά με αισιο­δο­ξία για ένα καλύ­τερο αύριο».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.