«Η ζωή δεν σταματάει στο ατύχημα»!

O Μα­νώ­λης Χα­τζη­κα­ντής απο­τε­λεί το τε­λευ­ταίο με­τα­γρα­φι­κό από­κτη­μα του Γ.Σ. Δω­δε­κά­νη­σος. Ο Ρο­δί­της αθλη­τής, ο οποί­ος δια­μέ­νει στην Αρ­χί­πο­λη, έχει εντα­χθεί στις προ­πο­νή­σεις της ομά­δας μας και είναι έτοι­μος να βοη­θή­σει την προ­σπά­θεια του συλ­λό­γου. Τι λέει ο ίδιος; «Είμαι πολύ χα­ρού­με­νος και αι­σθά­νο­μαι υπέ­ρο­χα που θα παίξω στην πρω­τα­θλή­τρια και κυ­πελ­λού­χο ομάδα της Ελ­λά­δας. Έχω να αγω­νι­στώ τέσ­σε­ρα χρό­νια και τε­λευ­ταία φορά που έπαι­ξα ήταν το 2011 στον Μέγα Αλέ­ξαν­δρο, αφού βρι­σκό­μουν στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για σπου­δές. Φέτος έφτα­σε η ώρα να επι­στρέ­ψω στο παρκέ και να παίξω στην ομάδα που έχει πάρει όλους τους τί­τλους τα τε­λευ­ταία χρό­νια».

Όσον αφορά στους στό­χους του; «Να βοη­θή­σω τους πα­λαιό­τε­ρους και να πά­ρου­με ξανά το πρω­τά­θλη­μα. Οι πα­λιοί θα τρα­βή­ξουν στο δρόμο τους, εμάς τους νε­ό­τε­ρους. Ο Γ.Σ. Δω­δε­κά­νη­σος είναι το πιο ορ­γα­νω­μέ­νο σω­μα­τείο στην Ελ­λά­δα και πάντα ως αντί­πα­λος με τον Μέγα Αλέ­ξαν­δρο σε­βό­μουν αυτή την ομάδα. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι στη διοί­κη­ση αλλά και οι αθλη­τές που αγα­πούν το σω­μα­τείο. Από την πρώτη στιγ­μή όλα τα παι­διά με αγκά­λια­σαν. Ο αθλη­τι­σμός είναι ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι για όλους μας και μα­κά­ρι να τρα­βή­ξου­με κι άλλα παι­διά στο χώρο».

Ποιος είναι όμως ο Μα­νώ­λης Χα­τζη­κα­ντής; Γεν­νή­θη­κε το 1987, έχει κα­τα­γω­γή από το Πα­ρα­δεί­σι, ενώ μένει στην Αρ­χί­πο­λη απ’ όπου και κα­τά­γε­ται η μη­τέ­ρα του. Ο 29χρο­νος αθλη­τής έχει τη δική του ιστο­ρία, ενώ με πολύ κόπο και προ­σπά­θεια έχει κα­τα­φέ­ρει να πε­τύ­χει τους στό­χους που έχει θέσει. Ο ίδιος πέ­ρα­σε στη Σχολή Ευ­ελ­πί­δων και το 2005 είχε το ατύ­χη­μα κατά τη διάρ­κεια ασκή­σε­ων. Νο­ση­λεύ­τη­κε στο νο­σο­κο­μείο, ωστό­σο η ζωή του δεν στα­μά­τη­σε στο ατύ­χη­μα. Ίσα-ίσα… Πεί­σμω­σε και κα­τά­φε­ρε να πε­ρά­σει στη χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή σχολή και λο­γι­στι­κή διοί­κη­ση του πα­νε­πι­στη­μί­ου «Μα­κε­δο­νία» στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, παίρ­νο­ντας μά­λι­στα το πτυ­χίο του. Τι είπε ο ίδιος; «Η ζωή δεν στα­μα­τά­ει σ’ ένα ατύ­χη­μα. Αυτό που συ­νέ­βη σε μένα και σε πολλά ακόμη παι­διά, δεν αλ­λά­ζει. Όσο και να κλαις και να μεμ­ψι­μοι­ρείς δεν υπάρ­χει νόημα. Το ση­μα­ντι­κό είναι να φτιά­ξεις το μέλ­λον σου. Το να κλαίω για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα, δεν θα με κάνει να περ­πα­τή­σω. Πάντα κάνω όνει­ρα και βάζω στό­χους. Η ζωή συ­νε­χί­ζε­ται, στα­μα­τά­ει μόνο όταν πά­ψεις να ανα­πνέ­εις. Άρα κοι­τά­ζω μπρο­στά με αι­σιο­δο­ξία για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο».