Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στην εκδήλωση της Βουλής για την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής, βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε την Τετάρτη 2 Μαρτίου 2016 στην Ειδική Εκδή­λωση της Βουλής των Ελλήνων «Ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα: ιστο­ρική ανα­δρομή, ανα­πτυ­ξια­κές δυνα­τό­τη­τες και προ­ο­πτι­κές» που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στην Αίθουσα Γερου­σίας της Βουλής. Στην ομιλία του η οποία είχε θέμα «Υγεία και Παιδεία στα Δωδε­κά­νησα» έθιξε αρκετά προ­βλή­ματα της Δωδε­κα­νή­σου με κυριό­τερα την έλλειψη γιατρών και την υστέ­ρηση σε εκπαι­δευ­τικά ιδρύ­ματα και μαθη­τική παρα­κο­λού­θηση και έκανε έκκληση προς την Πολι­τεία να αντι­με­τω­πί­σει το … «τελευ­ταίο παιδί που απέ­κτησε» ισότιμα με τα άλλα της παιδιά, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη και τη μεγάλη οικο­νο­μική συμβολή της Δωδε­κα­νή­σου – μέσω του του­ρι­σμού – στην εθνική οικο­νο­μία.

Ανα­λυ­τικά, η ομιλία του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού είχε ως εξής:

«Αγα­πη­τές και αγα­πη­τοί συμπα­τριώ­τες,

κύριε Πρόεδρε της Βουλής,

Πρώτα πρέπει να συγχαρώ τον φίλο και συνά­δελφο κ. Γάκη, ο οποίος είχε την πρω­το­βου­λία για αυτήν ακριβώς την εκδή­λωση. Όταν, όμως, έφερε ο Πρό­ε­δρος το θέμα στη Διά­σκεψη Προ­έ­δρων, είπα «συγ­χα­ρη­τή­ρια», βέβαια, αλλά και ότι καλό είναι να υπάρ­χουν και εκπρό­σω­ποι της Κυβέρ­νη­σης, γιατί η ωραία αυτή εκδή­λωση θα μπο­ρούσε να γίνει και στο Πανε­πι­στή­μιο, στην Ακα­δη­μία ή οπου­δή­ποτε και να ήταν επε­τειακή. Όμως, μια που γίνεται στη Βουλή, καλό είναι να ακούμε και τα οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα, τα οποία, βέβαια, έθιξε πολύ ωραία ο Περι­φε­ρειάρ­χης, ο κ. Χατζη­μάρ­κος.

Θα μου επι­τρέ­ψετε, όμως και εγώ να παρα­φράσω λίγο τον δάσκαλό μας, τον Φώτη Βαρέλη, λέγο­ντας ότι «ήταν Ελλάδα από παλιά και θα ‘ναι πάντα Ελλάδα», τα Δωδε­κά­νησα. Από την άλλη πλευρά, όμως και η Ελλάδα πρέπει αυτό το παιδί της, το τελευ­ταίο παιδί που απέ­κτησε και ενσω­μα­τώ­θηκε το 1947, να του συμπε­ρι­φέ­ρε­ται με τον ίδιο τρόπο. Όταν, για παρά­δειγμα, ο νόμος του «Καλ­λι­κράτη» ή του «Καπο­δί­στρια» λέει ότι η έδρα της Περι­φέ­ρειας πρέπει να είναι στο μεγα­λύ­τερο νομό, πρέπει να γρά­ψουμε στο νόμο «πλην Δωδε­κα­νή­σου», διότι η έδρα δεν είναι στην Δωδε­κά­νησο που είναι ο μεγα­λύ­τε­ρος νομός.

Αυτό είναι μια αδικία που μπορεί να δια­βα­στεί και να εξη­γη­θεί πολ­λα­πλώς, αλλά η ουσία παρα­μέ­νει ότι είναι μια αδικία, ότι ο νόμος σε όλη την Ελλάδα λέει αυτά που λέει, ενώ για την Δωδε­κά­νησο μετα­φρά­ζε­ται όπως μετα­φρά­ζε­ται. Δεν έχω, δυστυ­χώς, χρόνο για να αναλύσω τι σημαί­νει το να είναι η έδρα στο μεγα­λύ­τερο νομό ή να μην είναι στο μεγα­λύ­τερο νομό, αλλά αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι είναι τερά­στιο το θέμα.

Η μνήμη μου, όμως, μου φέρνει αυτήν τη στιγμή αυτό που μου έλεγε ο δικός μου πατέρας, που ήταν Δήμαρ­χος Χάλκης όταν έγινε η απε­λευ­θέ­ρωση της Δωδε­κα­νή­σου. Πρώτος διοι­κη­τής ήταν ο Ναύ­αρ­χος Ιωαν­νί­δης και ανε­βαί­νο­ντας τα σκαλιά της Δημαρ­χίας τού έλεγαν διάφορα τότε για το τι έπρεπε να κάνει η Ελλάδα για την Δωδε­κά­νησο. Ο Ιωαν­νί­δης κοίταξε απέ­να­ντι το κάστρο και είπε ότι το πρό­βλημα δεν είναι τι θα κάνει η Ελλάδα, αλλά αν η Ελλάδα μπο­ρέ­σει να δια­τη­ρή­σει όπως είναι σήμερα τη Δωδε­κά­νησο που παρα­λαμ­βά­νει. Αυτό το είχε πει ο πατέρας μου και δεν το είχα κατα­λά­βει τότε τι ακριβώς σήμαινε, αλλά τώρα που βλέπω τα γεγο­νότα βεβαίως το κατα­λα­βαίνω διότι, βλέπετε, το Εθνικό Θέατρο Ρόδου που είναι δίπλα από τη Νομαρ­χία το οποίο ήταν το καλύ­τερο την εποχή εκείνη της Ελλάδος, σήμερα καταρ­ρέει. Βλέπετε ότι ο δρόμος από το αερο­δρό­μιο, που είναι σε αριθμό επι­βα­τών από τα μεγα­λύ­τερα αερο­δρό­μια της χώρας, προς την πόλη είναι ακόμη ο ίδιος από τότε που τον άφησαν οι Ιταλοί.

Το γεφύρι όπου πνί­γη­καν οι άνθρω­ποι στην Κρε­μα­στή, το άφησαν οι Ιταλοί γιατί τότε ήταν αρκετό για να πηγαί­νουν και να έρχο­νται τα αυτο­κί­νητα. Όλα αυτά τα χρόνια εμείς δεν αξιω­θή­καμε να έχουμε ένα γεφύρι αντί­στοιχο με αυτό για να μην πνί­γο­νται οι άνθρω­ποι. Το αερο­δρό­μιο της Ρόδου είχε μια σκάλα ηλε­κτρική όλη και όλη. Είναι ένα σημείο όπου κινού­νται 4 με 5 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι κάθε χρόνο και αυτή η ηλε­κτρική σκάλα παρέ­μεινε επί 13 χρόνια ακίνητη και οι ξένοι του­ρί­στες και εμείς ανε­βαί­ναμε 25 – 30 σκαλιά όσοι μπο­ρού­σαν, γέροι, νέοι, ανά­πη­ροι, καρ­διο­πα­θείς, με αυτήν την εικόνα. Δίναμε αυτήν την εικόνα. Είπα μερικά χαρα­κτη­ρι­στικά για να δείξω ότι πρέπει να δοθεί περισ­σό­τερη στοργή στην Δωδε­κά­νησο, όχι επειδή εμείς εδώ είμαστε Δωδε­κα­νή­σιοι αλλά γιατί, πράγ­ματι, είναι η πιο απο­μο­νω­μένη και απο­μα­κρυ­σμένη περιοχή της χώρας, με ιδιαί­τερα προ­βλή­ματα, τόσο στην υγεία όσο και στην παιδεία, τα οποία θα αναφέρω πολύ γρήγορα.

Όλα αυτά βέβαια εξαρ­τώ­νται από την οικο­νο­μία και πάντα η Δωδε­κά­νη­σος είχε ένα ευερ­γε­τικό οικο­νο­μικό καθε­στώς γιατί ήταν όμορη προς την Τουρκία και πρέπει να είναι και αντα­γω­νι­στική η οικο­νο­μία της. Ανα­γρα­φό­ταν σαφώς στο πρώτο μνη­μό­νιο και στο δεύτερο και στο τρίτο η φράση ότι πρέπει ο ΦΠΑ να εξι­σω­θεί με αυτόν της υπό­λοι­πης Ελλάδας. Όμως στο πρώτο και στο δεύτερο μνη­μό­νιο και με παρέμ­βαση του τότε Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, του κ. Παπού­λια, για εθνι­κούς λόγους δεν έφτασε ποτέ ο εφαρ­μο­στι­κός νόμος στη Βουλή. Αυτά είναι γραμ­μένα. Τώρα ζητούμε με κάποιον τρόπο να βρεθεί μια λύση και να δια­τη­ρη­θεί αυτό το καθε­στώς του ΦΠΑ, δηλαδή να μην εφαρ­μο­στεί ο ισχύων νόμος και να εφαρ­μο­στεί κατά κάποιον τρόπο κάποιο άλλο ισο­δύ­ναμο.

Αυτό το ζητούμε γιατί θα καταρ­ρεύ­σει η οικο­νο­μία μας, γιατί, όταν έρχο­νται αυτοί οι αριθμοί των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών που προ­σέρ­χο­νται σήμερα και ο του­ρι­σμός πλήτ­τε­ται, αν πληγεί και από τον ΦΠΑ, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι δεν θα είναι πια αντα­γω­νι­στι­κός. Ο του­ρι­σμός στην Δωδε­κά­νησο ήταν συγκρι­τικά με την Τουρκία «η μέρα με τη νύχτα» και σήμερα εμείς βλέ­πουμε με ζήλια την απέ­να­ντι πλευρά πόσο καλά έχει ανα­πτυ­χθεί στον του­ρι­σμό, ενώ εμείς έχουμε μείνει, αν μη τι άλλο, στα­θε­ροί. Άρα, λοιπόν, είναι προ­βλή­ματα τα οποία πρέπει να τα δούμε και πρέπει να τα δει η Κυβέρ­νηση. Δεν έχει σημασία ποια είναι η Κυβέρ­νηση σήμερα ή αύριο. Πρέπει να τα δει η Ελλη­νική Κυβέρ­νηση.

Όμως, πρέπει να πούμε ότι, εάν ρωτή­σετε έναν Δωδε­κα­νή­σιο για να μάθετε ποιο είναι το πρό­βλημά του, παρότι έχουν γίνει πάρα πολλά συγκρι­τικά με άλλες περιο­χές στην υγεία – και εδώ μπο­ρούμε να πούμε, ότι είναι το μόνο στο οποίο πλε­ο­νε­κτούμε – εν τούτοις θα σας πουν, ότι δεν έχουμε για­τρούς και έχουν δίκιο σε αυτό.

Η Όλυμπος πάντα έχει πρό­βλημα.

Η Τήλος έχει πάντα πρό­βλημα.

Γιατί δεν υπάρ­χουν γιατροί;

Γιατί δεν μπορεί να εφαρ­μο­στεί ένας αυστη­ρό­τε­ρος νόμος;

Γιατί οι ιατρι­κοί σύλ­λο­γοι είναι αυτοί που μονίμως προ­α­σπί­ζο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα τα δικά μας τα ιατρικά.

Παλαιά ο νόμος έλεγε, ότι για να μπεις στην ειδι­κό­τητα θα πρέπει οπωσ­δή­ποτε να υπη­ρε­τή­σεις αγρο­τικό ιατρείο σε νησί ή σε βουνό ή σε απο­μα­κρυ­σμένη περιοχή, αλλά αυτός ο νόμος δεν ισχύει πια, διότι οι γιατροί φεύγουν κατευ­θείαν στο εξω­τε­ρικό και δεν κάνουν εδώ ειδι­κό­τητα.

Δεν μπορείς εύκολα να τους το απα­γο­ρεύ­σεις αυτό, αλλά μπορείς να πεις, ότι για να ανα­γνω­ρι­στεί η ειδι­κό­τητά τους, για να προ­σέλ­θουν σε εξε­τά­σεις και να ανα­γνω­ρι­στεί η ειδι­κό­τητά τους από το εξω­τε­ρικό θα πρέπει να υπη­ρε­τή­σουν στα νησιά ή στα απο­μα­κρυ­σμένα χωριά.

Αυτό είναι και πρόταση δική μου προς το Υπουρ­γείο Υγείας και την ξανα­κάνω και σήμερα επίσημα, κύριε Πρόεδρε, διότι, εάν ρωτή­σετε όλους τους κατοί­κους, αυτό το πράγμα θα σας πουν. Δεν θα σας πουν π.χ. τι πλε­ο­νε­κτή­ματα έχει η Δωδε­κά­νη­σος από πλευράς άλλων νησιών, που έχει ένα σύγ­χρονο νοσο­κο­μείο σήμερα.

Αυτό δεν θα το πει κανένας, γιατί ίσως και δεν το αισθά­νε­ται ή δεν το βλέπει άμεσα. Το γιατρό του, όμως, που τον έχει μπροστά στο σπίτι του, θέλει να τον βλέπει με την άσπρη μπλούζα και αν δεν υπάρχει αυτός ο γιατρός, όπου και να πάμε και όπου αν στα­θούμε και ό,τι και αν τους πούμε, μας λένε τα ίδια λόγια «μα, δεν έχετε για­τρούς, δεν μπο­ρείτε να φέρετε για­τρούς;».

Η παιδεία είναι ένας άλλος τομέας, διότι βλέ­πο­ντας τα νούμερα του Υπουρ­γείου Παι­δείας λένε, ότι ενώ τα παιδιά που δεν πάνε από το γυμνά­σιο προς το λύκειο είναι κατά μέσο όρο στην Ελλάδα στο 3,3%, για την Δωδε­κά­νησο είναι 8,3%. Δηλαδή, είμαστε δυστυ­χώς πρω­τα­θλη­τές στα παιδιά που δεν ακο­λου­θούν την εκπαί­δευση από το γυμνά­σιο στο λύκειο.

Αυτό είναι θέμα που, βέβαια, δεν θα λυθεί σε αυτή τη συνά­ντηση μας, αλλά απλώς το επι­ση­μαίνω.

Εκείνο, όμως, που πρέπει να πω είναι, ότι η Δωδε­κά­νη­σος είναι αδι­κη­μένη σε όλα τα επίπεδα της παι­δείας, αφού ακόμα και στην Σπάρτη υπάρχει Νοση­λευ­τική Πανε­πι­στη­μιακή Σχολή. Η Δωδε­κά­νη­σος δεν έχει ούτε καν Του­ρι­στική Σχολή, αφού η Του­ρι­στική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου του Αιγαίου είναι στη Χίο. Εάν είναι δυνατόν με τέτοιο του­ρι­σμό η Ανώτατη Του­ρι­στική Σχολή να μην είναι στη Δωδε­κά­νησο!

Βεβαίως, αυτά είναι προ­βλή­ματα, τα οποία ενο­χλούν τον κόσμο, διότι έχει το συναί­σθημα, ότι αδι­κεί­ται από την μητέρα Πατρίδα.

Η αλήθεια είναι ότι, αν και λέμε ότι είμαστε Ευρω­παίοι, δεν λει­τουρ­γούμε πάντα ως Ευρω­παίοι, αλλά λει­τουρ­γούμε και με τα τοπικά συμ­φέ­ρο­ντα και με το ποιος είναι ο Υπουρ­γός και το πόσο ο Υπουρ­γός προ­στα­τεύει την περι­φέ­ρεια του ή τις άλλες περι­φέ­ρειες.

Πάνω απ’ όλα, όμως, νομίζω ότι βρί­σκε­ται η Ελλάδα και η χώρα.

Η Δωδε­κά­νη­σος έχει δώσει τα περισ­σό­τερα λεφτά από πλευράς του­ρι­σμού στη χώρα μαζί με την Κρήτη, ενώ, όπως βλέπετε, δεν έχει εισπρά­ξει αυτά τα οποία η πατρίδα οφείλει να της δώσει. Όχι να της χαρι­στεί, αλλά να την αντι­με­τω­πί­σει με τον ίδιο τρόπο, που αντι­με­τω­πί­ζο­νται οι άλλες περιο­χές της χώρας.

Δεν είναι δυνατόν π.χ. όλοι οι Πρω­θυ­πουρ­γοί, παλαιό­τερα και ο αεί­μνη­στος Ανδρέας Παπαν­δρέου, να λένε, ότι πρέπει να γίνει Ιατρική Σχολή στην Κω, ενώ ακόμα και η Νοση­λευ­τική να γίνεται στη Σπάρτη.

Πώς είναι δυνατόν;

Όλα αυτά, λοιπόν, τα προ­βλή­ματα και ο Ιππο­κρά­της και όλα αυτά που λέμε για να μη γίνουν σχήμα λόγου, πρέπει να απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­μενο μελέτης, προ­γραμ­μα­τι­σμού και, κάποια στιγμή, εκπλή­ρω­σης.

Για αυτό στη σημε­ρινή επέτειο θα πρέπει να πούμε ότι προ­σφέ­ρουμε ό,τι μπο­ρούμε προς τη χώρα με όλους τους τρόπους από το Καστε­λό­ριζο που είναι η εσχατιά της χώρας μέχρι το τελευ­ταίο μικρό νησί της Δωδε­κα­νή­σου.

Πρέπει και η χώρα να μας αντι­με­τω­πί­σει ίσα όπως τα άλλα της παιδιά και η επέ­τειος σήμερα, κύριε Πρόεδρε αφιε­ρώ­νε­ται σε αυτή την ιδέα. Ευχα­ρι­στώ.»