Αυταπάτη οι μεγάλες προσδοκίες

Ενα χρόνο μετά την δο­λο­φο­νία του Αλκη Κα­μπα­νού από μία αγέλη νε­α­ρών οπα­δών, ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς αν το αίμα του 19χρο­νου θα είναι και το τε­λευ­ταίο. Υπάρ­χει κά­ποιος ανά­με­σά μας που να πι­στεύ­ει ότι αυτός ο αναί­τιος θά­να­τος θα κα­τα­φέ­ρει να τερ­μα­τί­σει τη βία και το τυφλό οπα­δι­κό μίσος; Οποια ισχύ κι αν απέ­κτη­σε στα­δια­κά το σύμ­βο­λο «19», όσα τα χρό­νια του Αλκη, δεν επαρ­κεί για να με­τα­τρέ­ψει τον οπαδό σε φί­λα­θλο. Η δο­λο­φο­νία του Αλκη Κα­μπα­νού συ­γκλό­νι­σε. Και μας έδωσε στιγ­μές με ευαι­σθη­σία που όμως δεν φά­νη­κε να πα­ρα­κι­νεί τις ομά­δες να μην εκ­δί­δουν κα­τα­κε­ραυ­νω­τι­κές ανα­κοι­νώ­σεις. Ούτε πεί­θει τα αθλη­τι­κά φύλλα που στά­ζουν μίσος για τον αντί­πα­λο της ομά­δας να μην εμπο­ρεύ­ο­νται φα­να­τι­σμό. Υπάρ­χει κά­ποιος ανά­με­σά μας που να πι­στεύ­ει ότι αυτή η δο­λο­φο­νία θα ξε­δο­ντιά­σει τη βία και το τυφλό, αναί­τιο, μίσος; Σπά­νια τα πρώτα πη­γαία συ­ναι­σθή­μα­τα ένα χρόνο πριν,  αλλά και η συ­γκί­νη­ση της επε­τεί­ου, κα­τα­στα­λά­ζουν σε ώρι­μες σκέ­ψεις και απο­φά­σεις. Οταν το «σο­κα­ρι­σμέ­νο κοινό» στρέ­ψει αλλού την προ­σο­χή του, οι πα­λιές συ­νή­θειες πα­λι­νορ­θώ­νο­νται ατό­φιες. Κακά τα ψέ­μα­τα. Και αυ­τα­πά­τη οι με­γά­λες προσ­δο­κί­ες. Ο θά­να­τος πα­ρα­μέ­νει μη δι­δα­κτι­κή ύλη.