Οι σεφ μας νοσταλγούν και ονειρεύονται-Μανώλης Ηρώνιας: Τι πραγματικά εστί φαγητό από το… τίποτα

Τι νοσταλ­γούν οι σεφ μας; Και τι επι­θυ­μούν για το μέλλον; Τι θα ήθελαν να τους φέρει το 2021; Από την Κέρκυρα μέχρι τη Ρόδο και από το Λονδίνο μέχρι τη Θεσ­σα­λο­νίκη και την Ηρα­κλειά, άξιοι μάγει­ροι μάς στέλ­νουν τις ευχές τους ελπί­ζο­ντας όλοι σε ένα καλύ­τερο αύριο

Κική Τρια­ντα­φύλλη

Φέτος, οι ανα­μνή­σεις τους ήταν ίσως πολύ πιο ζωντα­νές από άλλες χρονιές. Γιατί ενώ όλοι οι άλλοι γιορ­τά­ζαμε τέτοιες ημέρες, μάγει­ροι και ζαχα­ρο­πλά­στες δού­λευαν σκληρά για να μας ευχα­ρι­στή­σουν. Το 2020, όμως, απο­δεί­χτηκε χρονιά ιδιαί­τερα σκληρή για τον χώρο της εστί­α­σης, καθώς τα μέτρα κατά της παν­δη­μίας έχουν επι­βά­λει το κλεί­σιμο των εστια­το­ρίων. Πότε θα ανοί­ξουν; Αγνωστο. Αν εξαι­ρέ­σουμε το delivery εορ­τα­στι­κών μενού για ιδιω­τικά ρεβε­γιόν μέχρι …εννιά άτομα, οι άξιοι μάγει­ροί μας είναι κλει­σμέ­νοι στα σπίτια τους μόνοι ή στην καλύ­τερη περί­πτωση με τους αγα­πη­μέ­νους τους. Τι νοσταλ­γούν; Τι ονει­ρεύ­ο­νται; Και τι εύχο­νται για τη νέα χρονιά;

Τι πραγ­μα­τικά εστί φαγητό από το… τίποτα

Μανώλης Ηρώνιας, «Παλιός Μονό­λι­θος», Μονό­λι­θος Ρόδου

Βέρος Δωδε­κα­νή­σιος, μεγα­λω­μέ­νος στην Αφρική, ο Μανώλης Ηρώνιας προ­σφέ­ρει στην ταβέρνα του «Παλιός Μονό­λι­θος», στη Ρόδο, εκλεκτό τοπικό φαγητό

Θυμάμαι πάντα μια μονα­δική εμπει­ρία στα 18 μου χρόνια (και νοσταλγώ): Το 1971, τρεις φίλοι (δύο κι εγώ) μετά την απο­φοί­τησή μας από το αντί­στοιχο ελλη­νικό λύκειο (standard ten), είπαμε να κάνουμε ένα σαφάρι στη Νότια Αφρική. Ξεκι­νή­σαμε από το Κέιπ Τάουν, όπου ζούσαμε, και ταξι­δέ­ψαμε με ένα VW Beetle (δικό μου) βορειο­α­να­το­λικά. Οταν μας έπιανε η νύχτα, κοι­μό­μα­σταν μέσα στο αυτο­κί­νητο. Και όταν ήμασταν κοντά σε «οικισμό» – καλύβες στη μέση του πουθενά- ζητού­σαμε να μας φιλέ­ψουν. ΠΟΤΕ δεν μας αρνή­θη­καν! Δια­νύ­σαμε περίπου 3.300χλμ σε τρεις μήνες. Σε εκείνο το  περι­βάλ­λον πήρα τις πρώτες μου εμπει­ρίες για το τι πραγ­μα­τικά εστί φαγητό από το… τίποτα: ένα πηγάδι για νερό, ένα κομμάτι γης να παρά­γουν κάτι, και τόξα για κυνήγι είχαν.

( Υ.Γ.: Οχι δεν είχαν Κόκα Κόλα, μόνο νερό από πηγή. Και το πρωινό ήταν τελε­τουρ­γικό: όλοι στον οικισμό γονα­τι­στοί, με το βλέμμα στην Ανατολή (του ηλίου) τρα­γου­δού­σαν «ευχα­ρι­στούμε τον Θεό που είμαστε ακόμα ζωντα­νοί»…)

Εδώ και χρόνια ζω στη Ρόδο. Μισό αιώνα μετά από εκείνο το ταξίδι, το 2021 θα ήθελα να φέρει μια κανο­νι­κό­τητα και, μεταξύ μας: δεν θα ξαναπάω στη Νότια Αφρική, ούτε για δια­κο­πές, γιατί τώρα πια η εγκλη­μα­τι­κό­τητα είναι στα ύψη -μιλάω καθη­με­ρινά με τους φίλους μου εκεί και μου τα λένε. Κάπου αλλού στην Αφρική ίσως…

Δείτε περισ­σό­τερα στο protagon.gr