Tάσος Aναγνώστου: O μηχανοσυνθέτης αεροσκαφών από τη Pόδο που έμαθε τους Σκωτσέζους να τρώνε γύρο!

Συ­νέ­ντευ­ξη στη

Μαίρη Φώτη

Ο κ. Τάσος Ανα­γνώ­στου έφυγε από τη Ρόδο για να εξα­σφα­λί­σει ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον στα παι­διά του και σή­με­ρα οι Σκω­τσέ­ζοι τρώνε γύρο… στο όνομά του!

Αν και σπού­δα­σε μη­χα­νο­συν­θέ­της αε­ρο­σκα­φών, επέ­λε­ξε να ασχο­λη­θεί με μια σειρά από άλλα επαγ­γέλ­μα­τα κλεί­νο­ντας και ανοί­γο­ντας επι­τυ­χη­μέ­νους κύ­κλους συ­νερ­γα­σιών. Το με­γα­λύ­τε­ρό του επί­τευγ­μα είναι ότι έμαθε στους Σκω­τσέ­ζους και στους… Κι­νέ­ζους να τρώνε γύρο, ακόμα κι αν χρειά­ζε­ται να στη­θούν στην ουρά και να πε­ρι­μέ­νουν υπο­μο­νε­τι­κά μέχρι και μία ώρα για να τους εξυ­πη­ρε­τή­σει!

Εξω από το Πα­νε­πι­στή­μιο της Γλα­σκώ­βης, η κα­ντί­να «MacTassos» είναι πλέον το σήμα κα­τα­τε­θέν της πε­ριο­χής και συ­γκε­ντρώ­νει κα­λο­φα­γά­δες από κάθε γωνιά της Σκω­τί­ας!

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του σή­με­ρα στη «δ», πε­ρι­γρά­φει το τα­ξί­δι του από τη Ρόδο στη Σκω­τία και ποιο ήταν το έναυ­σμα για μάθει να φτιά­χνει και να που­λά­ει πίτες με γύρο σε μια χώρα που έχει ταυ­τί­σει το street food, μόνο με fish & chips.

Παρ΄ό,τι ο γιος του άνοι­ξε πρό­σφα­τα υπο­κα­τά­στη­μα σε γνω­στό εμπο­ρι­κό κέ­ντρο της Σκω­τί­ας, ο Τάσος Ανα­γνώ­στου ονει­ρεύ­ε­ται τη στιγ­μή που θα γυ­ρί­σει στη Ρόδο, κοντά στους συγ­γε­νείς και στους φί­λους του και θα μπο­ρεί να βου­τά­ει και πάλι για χτα­πό­δια!

• Κύριε Ανα­γνώ­στου, πότε πή­ρα­τε την από­φα­ση να φύ­γε­τε από τη Ρόδο;

Πριν από πέντε χρό­νια έφυγα από τη Ρόδο, στα 49 μου πήρα την από­φα­ση, για να εξα­σφα­λί­σω ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον στα παι­διά μου. Πα­ντρεύ­τη­κα το ‘94, μια Σκω­τσέ­ζα, την οποία την χά­σα­με δέκα χρό­νια μετά, το 2004, από καρ­κί­νο. Εχου­με δύο παι­διά τον Βαγ­γέ­λη και την Νικόλ. Για τα παι­διά μου ήρθα στη Σκω­τία, γιατί ήθελα να σπου­δά­σουν και να έχουν κα­λύ­τε­ρες προ­ο­πτι­κές. Τα παι­διά τα είχα πάντα μαζί μου, δεν τα άφησα ούτε στη μη­τέ­ρα μου, ούτε στην αδελ­φή μου όταν έχασα τη σύ­ζυ­γό μου. Η με­γά­λη μου κόρη έχει τε­λειώ­σει φαρ­μα­κευ­τι­κή, ο μι­κρός έχει ανοί­ξει ένα πα­ράρ­τη­μα του «MacTassos» σε ένα εμπο­ρι­κό κέ­ντρο. Όταν ήταν στον κολ­λέ­γιο τρεις φορές την εβδο­μά­δα δού­λευε μαζί μου, έτσι έμαθε την δου­λειά και τώρα ξε­κί­νη­σε ένα μα­γα­ζί δικό του. Οπότε πήρε κι εκεί­νος τον δρόμο του.

• Πη­γαί­νο­ντας στη Σκω­τία, με τι ασχο­λη­θή­κα­τε αρ­χι­κά;

Δού­λευα σερ­βι­τό­ρος σε εστια­τό­ρια. Για να είμαι ει­λι­κρι­νής, ξε­κί­νη­σα να ερ­γά­ζο­μαι στο εστια­τό­ριο της κου­νιά­δας μου αρ­χι­κά, είχα εξα­σφα­λι­σμέ­νη δου­λειά ερ­χό­με­νος εδώ. Μετά ερ­γά­στη­κα σε ένα ελ­λη­νι­κό εστια­τό­ριο, στη συ­νέ­χεια ξα­να­πή­γα στην κου­νιά­δα μου. Ο Ελ­λη­νας, όπου και να πάει θα δου­λέ­ψει, δεν είναι τε­μπέ­λης.

• Η ιδέα για το “MacTassos πώς σας ήρθε;

Δεν είχε πε­ρά­σει ποτέ από το μυαλό μου ότι θα ασχο­λη­θώ με λάδι, φα­γη­τό και κου­ζί­να… Εψα­χνα εδώ να φάω καλό γύρο και δεν έβρι­σκα που­θε­νά. Η ιδέα ήταν του γιου μου, που μου είπε να ανοί­ξου­με μια τέ­τοια επι­χεί­ρη­ση για να μπο­ρού­με κι εμείς να τρώμε καλό γύρο! Βρήκα λοι­πόν ένα βαν και το με­τέ­τρε­ψα σε κα­ντί­να…

• Το πε­ρι­γρά­φε­τε πολύ απλά. Εί­χα­τε πριν σχέση με το αντι­κεί­με­νο;

Καμία! Εχω έναν κολ­λη­τό, τον Στέ­λιο Χουρ­δά, που έχει το μα­γα­ζί με τα γνω­στά σου­βλά­κια του «Σα­κελ­λά­ρη» στην πε­ριο­χή των Δα­σκά­λων. Εί­μα­στε φίλοι από παι­διά και εί­μα­στε και κου­μπά­ροι. Δυο τρεις φορές είχα πάει και τον είχα βοη­θή­σει στο μα­γα­ζί, να κό­ψου­με καμία ντο­μά­τα, κα­νέ­να κρεμ­μύ­δι… Αυτή ήταν η μόνη σχέση που είχα με το επάγ­γελ­μα!

• Και πριν από πόσο καιρό πή­ρα­τε την από­φα­ση να ασχο­λη­θεί­τε με αυτό το επάγ­γελ­μα;

Πριν από δύο χρό­νια πε­ρί­που αγό­ρα­σα το βαν. Χρειά­στη­κε ένα εξά­μη­νο πε­ρί­που για να πάρω την αδειο­δό­τη­ση κι έτσι ξε­κί­νη­σα πρό­περ­σι τον Φλε­βά­ρη. Η αδειο­δό­τη­ση ήταν μια μικρή τα­λαι­πω­ρία για την συ­γκέ­ντρω­ση όλων των εγ­γρά­φων. Το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο εδώ απο­τε­λεί­ται από 12 αν­θρώ­πους και είναι πε­ρί­που σαν το δικό μας δι­κα­στή­ριο. Στε­κό­μουν κάτω, μπρο­στά από ένα μι­κρό­φω­νο, οι σύμ­βου­λοι ήταν πάνω στα έδρα­να και με ρω­τού­σαν διά­φο­ρα. Βρέ­θη­καν δυο-τρεις φι­λέλ­λη­νες Σκω­τσέ­ζοι και χωρίς κου­βέ­ντα μού έδω­σαν την άδεια. Στην πε­ριο­χή όπου σή­με­ρα λει­τουρ­γεί η κα­ντί­να, δεν έχει δοθεί άδεια λει­τουρ­γί­ας σε κα­νέ­ναν άλλον πριν από εμένα. Βέ­βαια με βο­ή­θη­σε πολύ η σύ­ντρο­φός μου για την έναρ­ξη των επι­χει­ρή­σε­ων και για τη χο­ρή­γη­ση της άδειας. Με στή­ρι­ξε ψυ­χο­λο­γι­κά, ηθικά, πρα­κτι­κά, η υπο­στή­ρι­ξή της ήταν αμέ­ρι­στη.

• Την πε­ριο­χή που στή­σα­τε την κα­ντί­να, την επι­λέ­ξα­τε εσείς;

Σου δί­νουν τρεις επι­λο­γές, κι αυτή που σή­με­ρα δρα­στη­ριο­ποιού­μαι εγώ, ήταν η πρώτη μου επι­λο­γή. Είναι δίπλα στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Γλα­σκώ­βης. Αρ­χι­κά ξε­κί­νη­σα με σκοπό να προ­σελ­κύ­σω Ελ­λη­νες φοι­τη­τές, που είναι πε­ρί­που 2.000 εδώ. Στο Πα­νε­πι­στή­μιο το 80% είναι Κι­νέ­ζοι και αμέ­σως μετά έρ­χο­νται οι Ελ­λη­νες φοι­τη­τές. Ξε­κι­νώ­ντας δεν ανοί­χτη­κα πολύ, δεν έκανα δια­φή­μι­ση. Στόμα με στόμα, με εντό­πι­σε μια ιστο­σε­λί­δα, η GlasgowLive, που είναι πολύ δη­μο­φι­λής εδώ στη Σκω­τία. Εκανε ένα αφιέ­ρω­μα στο ελ­λη­νι­κό φα­γη­τό και στο κα­λύ­τε­ρο street food της Γλα­σκώ­βης οπότε έγινε γνω­στό το “MacTassos” σε ένα με­γα­λύ­τε­ρο κοινό και έτσι άρ­χι­σε να έρ­χε­ται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρος κό­σμος εδώ για να φάει ελ­λη­νι­κό γύρο. Οι Κι­νέ­ζοι φοι­τη­τές έχουν ξε­τρε­λα­θεί με τον ελ­λη­νι­κό γύρο! Αλλά και πολ­λοί Σκω­τσέ­ζοι έρ­χο­νται μέχρι εδώ για να φάνε στο «MacTassos». Οι συ­νερ­γά­τες μου είναι Ελ­λη­νες ο ένας είναι Ρό­διος, είναι δύο Πα­τρι­νές, ένας Κο­ρίν­θιος κι ένας Αθη­ναί­ος. Κι έχω επί­σης κι έναν συ­νερ­γά­τη Σκω­τσέ­ζο.

• Πρώ­τες ύλες από πού προ­μη­θεύ­στε για να ετοι­μά­σε­τε τον αυ­θε­ντι­κό ελ­λη­νι­κό γύρο;

Το είχα ψάξει από πριν. Υπάρ­χει ένας Ελ­λη­νας που φέρ­νει τα προ­ϊ­ό­ντα εδώ. Φέρ­νει τις πίτες, το για­ούρ­τι, τον γύρο μα­ρι­να­ρι­σμέ­νο. Οπότε αφού είχα εξα­σφα­λί­σει τα προ­ϊ­ό­ντα και συμ­φω­νή­σα­με ότι θα με προ­μη­θεύ­ει συ­στη­μα­τι­κά ώστε να μπορώ να λει­τουρ­γή­σω την κα­ντί­να, απο­φά­σι­σα να την ανοί­ξω.

• Εκτός από γύρο τι άλλο προ­σφέ­ρε­τε;

Υπάρ­χει και η χορ­το­φα­γι­κή εκ­δο­χή με χα­λού­μι και φα­λά­φελ. Στο άλλο μα­γα­ζί που έχει ανοί­ξει ο γιος μου, προ­σφέ­ρου­με σπα­να­κό­πι­τα, τυ­ρό­πι­τα και μπα­κλα­βά…

• Είναι εξοι­κειω­μέ­νοι με τις γεύ­σεις αυτές οι Σκω­τσέ­ζοι ή τις μα­θαί­νουν από εσάς;

Σπα­να­κό­πι­τα, τυ­ρό­πι­τα και χα­λού­μι, όσοι έχουν έρθει Ελ­λά­δα και έχουν δο­κι­μά­σει τους αρέ­σουν πολύ. Οι υπό­λοι­ποι τα δο­κι­μά­ζουν από εμάς!

• Ο γιος πώς απο­φά­σι­σε να ακο­λου­θή­σει τα βή­μα­τά σας;

Ο γιος μου έβγα­λε εδώ τις τε­λευ­ταί­ες τά­ξεις του σχο­λεί­ου. Τε­λεί­ω­σε τη δευ­τέ­ρα Λυ­κεί­ου, έδωσε εξε­τά­σεις μπήκε στο Κολ­λέ­γιο ως πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, μετά μπήκε στο Πα­νε­πι­στή­μιο με τρία «Α» πάλι ως πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, έκανε κι εκεί ένα χρόνο και μετά απο­φά­σι­σε ότι δεν του άρεσε. Οπότε, πήγε σε ένα Κολ­λέ­γιο για ένα χρόνο όπου σπού­δα­σε Διοί­κη­ση Επι­χει­ρή­σε­ων και πή­γαι­νε τρεις μέρες στο Κολ­λέ­γιο και τρεις μέρες δού­λευε μαζί μου στο βαν. Πήρε την από­φα­ση να ανοί­ξει δικό του μα­γα­ζί. Του βρήκα μα­γα­ζί στο κέ­ντρο, το έφτια­ξα, το άνοι­ξα, το δού­λε­ψα την πρώτη μέρα και από την επό­με­νη του το πα­ρέ­δω­σα. Δόξα τω Θεώ πάει πολύ καλά κι αυτό. Η επω­νυ­μία της εται­ρεί­ας που ανή­κει το βαν είναι η “Colossus” από τον Κο­λοσ­σό και η εται­ρεία που ανή­κει το μα­γα­ζί είναι «MacTassos».

• Τι συμ­βου­λή δώ­σα­τε στο γιο σας;

Ότι δεν αρκεί να που­λή­σει, αλλά πρέ­πει να ξέρει και πώς θα που­λή­σει! Και όλα πρέ­πει να γί­νο­νται με το γνω­στό ελ­λη­νι­κό χα­μό­γε­λο. Εγώ δεν περ­νά­ει μέρα που δεν θα πω150 κα­λη­μέ­ρες. Λέω κα­λη­μέ­ρα σε όποιον περ­νά­ει από μπρο­στά μου και μου απα­ντά­νε κι εκεί­νοι. Στην αρχή ήταν λίγο δι­στα­κτι­κοί, ξέ­ρε­τε άλλη νο­ο­τρο­πία εδώ, άλλες συ­νή­θειες, αλλά τώρα όλοι αντα­πο­κρί­νο­νται στην κα­λη­μέ­ρα!

• Στη Ρόδο έρ­χε­στε συχνά;

Δύο φορές τον χρόνο. Η Ρόδος μου λεί­πει τρελά. Μου λεί­πει η θά­λασ­σα, μου αρέ­σει να βου­τάω για χτα­πό­δια! Αυτό είναι το πρώτο που κάνω κάθε φορά που πη­γαί­νω στη Ρόδο.

• Όταν έρ­χε­στε στη Ρόδο τρώτε γύρο και σου­βλά­κι;

Για να είμαι ει­λι­κρι­νής, γύρο στην Ελ­λά­δα δεν μπορώ να φάω. Είναι τόσο καλός ο δικός μου γύρος που δεν μου αρέ­σουν οι άλλες γεύ­σεις! Σου­βλά­κι όμως θα φάω.

• Στη Ρόδο με τι ασχο­λιό­σα­σταν;

Με πολλά. Εχω σπου­δά­σει μη­χα­νο­συν­θέ­της αε­ρο­σκα­φών αλλά ασχο­λή­θη­κα με ξε­νο­δο­χεια­κά επαγ­γέλ­μα­τα. Είχα και μια επι­χεί­ρη­ση στα Αφά­ντου, το Diva Club. Το έκλει­σα το 2007, μετά δού­λε­ψα ως manager στις επι­χει­ρή­σεις του Κλε­άν­θη του Μα­λαν­δρή στο Φα­λη­ρά­κι. Είχα βοη­θή­σει τον θείο του, τον Πυ­ρά­κη, να ανοί­ξει το «Ritz» στο Φα­λη­ρά­κι, ήμουν manager του τότε και είχα εκ­παι­δεύ­σει και τον Κλε­άν­θη.

• Πο­λυά­σχο­λος και πο­λυ­τά­λα­ντος!

Ναι, δόξα τω Θεώ, πιά­νουν τα χέρια μου γε­νι­κά και έχω πολύ καλές σχέ­σεις με όλο τον κόσμο.

• Ρί­ξα­τε… άγκυ­ρα στη Γλα­σκώ­βη;

Όχι! Η προ­ο­πτι­κή μου ήταν να έρθω για με­ρι­κά χρό­νια μέχρι να στα­διο­δρο­μή­σουν τα παι­διά. Τα παι­διά βρή­καν τον δρόμο τους και κά­ποια στιγ­μή θα πάρω κι εγώ το δρόμο μου, για να γυ­ρί­σω πίσω. Όχι άμεσα, αλλά σε δύο τρία χρό­νια πι­στεύω θα επι­στρέ­ψω στη Ρόδο.

• Αρα είναι δρο­μο­λο­γη­μέ­νη η επι­στρο­φή στη Ρόδο;

Ναι! Το σπίτι μου κάτω δεν το έχω ενοι­κιά­σει ώστε να μπορώ να γυ­ρί­σω όποτε θέλω.

• Πού μέ­να­τε στη Ρόδο;

Εγώ γεν­νή­θη­κα στην Παλιά Πόλη. Τι­μο­κρέ­ο­ντος 20. Ο πα­τέ­ρας μου είναι Λέ­ριος στην κα­τα­γω­γή, δά­σκα­λος, συ­ντα­ξιού­χος. Είναι 84 ετών, μένει στο Ρο­δί­νι. Η μη­τέ­ρα μου κα­τά­γε­ται από Αφά­ντου, όπου είχα ένα οι­κό­πε­δο, έφτια­ξα ένα σπίτι και έμενα εκεί μέχρι που ήρθα στη Σκω­τία.

• Πιο πολύ τι σας λεί­πει από τη Ρόδο;

Οι συγ­γε­νείς, οι φίλοι, η θά­λασ­σα… Ο και­ρός εδώ είναι μου­ντός αλλά αυτό συ­νη­θί­ζε­ται κατά κά­ποιον τρόπο.

• Επι­στρέ­φο­ντας έχετε σκε­φθεί με τι θα ασχο­λη­θεί­τε εδώ;

Όχι, δεν με απα­σχο­λεί. Κάτι θα βρω! Τα χέρια μου πιά­νουν.

• Εχετε κάνει πολ­λές δου­λειές πά­ντως.

Ναι, δόξα τω Θεώ. Μέχρι και σε βουλ­κα­νι­ζα­τέρ έχω δου­λέ­ψει!

• Τα παι­διά, σκέ­φτο­νται να γυ­ρί­σουν;

Αυτή τη στιγ­μή, λόγω των κα­τα­στά­σε­ων, όχι δεν υπάρ­χει προ­ο­πτι­κή. Μελ­λο­ντι­κά ίσως το σκε­φτούν, αλλά εκεί­να θα απο­φα­σί­σουν. Αυτό που τους έχω πει είναι ότι η ζωή θέλει τόλμη. Στη ζωή πρέ­πει να είσαι τολ­μη­ρός αλλά όχι θρα­σύς.