Μίχαλος: Ανάγκη μοντέλου Fraport και στα υπόλοιπα περιφερειακά αεροδρόμια

Ο κ. Μί­χα­λος ανέ­φε­ρε ότι το σχέ­διο πα­ρα­χώ­ρη­σης των 14 πε­ρι­φε­ρεια­κών αε­ρο­δρο­μί­ων έχει μέχρι τώρα θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα, καθώς εξα­σφά­λι­σε έσοδα για το Δη­μό­σιο, επεν­δύ­σεις, θέ­σεις ερ­γα­σί­ας και προ­ϋ­πο­θέ­σεις για αύ­ξη­ση του του­ρι­σμού και ανά­πτυ­ξη των το­πι­κών οι­κο­νο­μιών.

Σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της Frapport, την πρώτη χρο­νιά που λει­τούρ­γη­σε το σχήμα, ση­μειώ­θη­κε και στα 14 αε­ρο­δρό­μια αύ­ξη­ση επι­σκε­πτών. Το 2017 μέσω των 14 αε­ρο­δρο­μί­ων με­τα­κι­νή­θη­καν 27.600.000 επι­βά­τες, αύ­ξη­ση 10,3%, σε σύ­γκρι­ση με το 2016

Ο κ. Μί­χα­λος τό­νι­σε ότι ανα­μέ­νει, επί­σης, να προ­χω­ρή­σουν οι δια­δι­κα­σί­ες για την αξιο­ποί­η­ση υφι­στά­με­νων του­ρι­στι­κών λι­μέ­νων, αλλά και για τη δη­μιουρ­γία νέων δομών – μα­ρί­νες, λι­μά­νια κρουα­ζιέ­ρας – με την κι­νη­το­ποί­η­ση ιδιω­τι­κών επεν­δύ­σε­ων.

Ανα­φε­ρό­με­νος στα βή­μα­τα που χρειά­ζο­νται για να αξιο­ποι­η­θεί το δυ­να­μι­κό της χώρας, τό­νι­σε τα εξής:

«Αξιο­ποί­η­ση του πα­ρα­λια­κού με­τώ­που της Αθή­νας:

• Είναι απα­ραί­τη­τη η ολο­κλή­ρω­ση των απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σε­ων που βρί­σκο­νται σε εκ­κρε­μό­τη­τα, αλλά και ένα σύγ­χρο­νο θε­σμι­κό πλαί­σιο για την ανά­πλα­ση του πα­ρα­λια­κού με­τώ­που, που θα προ­βλέ­πει νέες χρή­σεις και τα­χύ­τε­ρες δια­δι­κα­σί­ες για την υλο­ποί­η­ση επεν­δύ­σε­ων.
• Οι εκτά­σεις του δη­μο­σί­ου στον πα­ρά­κτιο άξονα Φα­λή­ρου – Σου­νί­ου, μή­κους 70 χλμ, πρέ­πει να απο­τε­λέ­σουν κα­τα­λύ­τη για την εκτί­να­ξη του του­ρι­σμού, της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της απα­σχό­λη­σης, μέσα από την προ­σέλ­κυ­ση σο­βα­ρών ιδιω­τών επεν­δυ­τών.
• Οφεί­λει να εφαρ­μο­στεί ένα σχέ­διο για την αξιο­ποί­η­ση των υπο­λοί­πων δη­μο­σί­ων ακι­νή­των του Πα­ρά­κτιου Με­τώ­που, από το Ολυ­μπια­κό Συ­γκρό­τη­μα του Φα­λή­ρου και τις εγκα­τα­στά­σεις του Αγίου Κοσμά, μέχρι το Με­γά­λο Κα­βού­ρι και την Ανά­βυσ­σο.
• Αξιο­ποί­η­ση Ελ­λη­νι­κού: Στο πλαί­σιο αυτό, θα πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει τα­χύ­τα­τα, χωρίς άλλες κα­θυ­στε­ρή­σεις και εμπό­δια, η επέν­δυ­ση στο Ελ­λη­νι­κό.

ΣΔΙΤ για την ανά­πτυ­ξη του ια­τρι­κού του­ρι­σμού:

• έχει εκτι­μη­θεί ότι η Ελ­λά­δα μπο­ρεί να προ­σελ­κύ­σει στα επό­με­να χρό­νια πε­ρί­που 500.000 ασθε­νείς – επι­σκέ­πτες. Πρό­κει­ται για ένα στόχο φι­λό­δο­ξο και αρ­κε­τά σύν­θε­το, γιατί στο project του ια­τρι­κού του­ρι­σμού εμπλέ­κο­νται εκτός από τις μο­νά­δες υγεί­ας, ξε­νο­δο­χεία, ει­δι­κοί του­ρι­στι­κοί πρά­κτο­ρες και δη­μό­σιοι φο­ρείς. Το μο­ντέ­λο της Σύ­μπρα­ξης Δη­μο­σί­ου και Ιδιω­τι­κού Τομέα μπο­ρεί να συμ­βά­λει ου­σια­στι­κά στην επί­τευ­ξή του, μέσα από τη δη­μιουρ­γία κα­τάλ­λη­λων δομών για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των ια­τρι­κών του­ρι­στών.

Ευ­ρύ­τε­ρο πλαί­σιο για επεν­δύ­σεις – ΣΔΙΤ:

• Η Ελ­λά­δα δια­θέ­τει ένα σύγ­χρο­νο και απο­τε­λε­σμα­τι­κό θε­σμι­κό πλαί­σιο για την υλο­ποί­η­ση έργων ΣΔΙΤ. Κα­τα­τάσ­σε­ται μά­λι­στα στις πρώ­τες θέ­σεις διε­θνώς, σύμ­φω­να με την αξιο­λό­γη­ση της Πα­γκό­σμιας Τρά­πε­ζας, όσον αφορά τις πρα­κτι­κές που ακο­λου­θεί στις δια­γω­νι­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες.

Κρί­σι­μη προ­ϋ­πό­θε­ση για την επι­τυ­χία αυτών των επεν­δυ­τι­κών κι­νή­σε­ων είναι η δια­μόρ­φω­ση ενός ολο­κλη­ρω­μέ­νου, ελ­κυ­στι­κού πλαι­σί­ου για τους επεν­δυ­τές. Η Πο­λι­τεία οφεί­λει να δια­μορ­φώ­σει ολο­κλη­ρω­μέ­νους φα­κέ­λους προ­τά­σε­ων, οι οποί­οι θα συ­νο­δεύ­ο­νται από την εκ των προ­τέ­ρων διευ­θέ­τη­ση μιας σει­ράς διοι­κη­τι­κών θε­μά­των (π.χ. πο­λε­ο­δο­μι­κά, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά, χρή­σεις γης, άδειες κτλ.) τα οποία λει­τουρ­γούν μέχρι τώρα ως αντι­κί­νη­τρο.

Το επεν­δυ­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον στη χώρα μας, ιδιαί­τε­ρα όσον αφορά την ανά­πτυ­ξη ακι­νή­των, πα­ρου­σιά­ζει ση­μα­ντι­κά εμπό­δια και αντι­κί­νη­τρα: υψηλή φο­ρο­λο­γία, πο­λύ­πλο­κο και συχνά με­τα­βαλ­λό­με­νο θε­σμι­κό πε­ρι­βάλ­λον, ελ­λεί­ψεις και ασά­φειες στη νο­μο­θε­σία, γρα­φειο­κρα­τία, αρ­γο­πο­ρία απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης. Υπάρ­χει ήδη ένας μα­κρύς κα­τά­λο­γος επεν­δυ­τι­κών σχε­δί­ων που ναυά­γη­σαν, γιατί οι επεν­δυ­τές δεν άντε­ξαν τη δο­κι­μα­σία των αδειο­δο­τή­σε­ων ή τις πο­λύ­χρο­νες δι­κα­στι­κές εμπλο­κές.

Υπάρ­χει επί­σης το πικρό πα­ρά­δειγ­μα των Ολυ­μπια­κών Ακι­νή­των, τα οποία απα­ξιώ­θη­καν εξαι­τί­ας της ελ­λι­πούς προ­ε­τοι­μα­σί­ας του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου ως προς τις χρή­σεις γης. Εξαι­τί­ας της γρα­φειο­κρα­τί­ας, της πο­λυ­νο­μί­ας, αλλά και των μι­κρο­συμ­φε­ρό­ντων, των πε­λα­τεια­κών σχέ­σε­ων και της επα­να­στα­τι­κής γυ­μνα­στι­κής σε βάρος – κυ­ρί­ως – των το­πι­κών κοι­νω­νιών.

Επί­σης, για να προ­χω­ρή­σουν και να απο­δώ­σουν στο μέ­γι­στο των δυ­να­το­τή­των τους οι Συ­μπρά­ξεις Ιδιω­τι­κού και Δη­μο­σί­ου Τομέα, θα πρέ­πει να ξε­πε­ρά­σου­με μια σειρά από ιδε­ο­λη­ψί­ες  που κα­τα­τρύ­χουν την ανά­πτυ­ξη και οδη­γούν, τε­λι­κά, στην από­λυ­τη αδρά­νεια.

Στην Ελ­λά­δα οι λέ­ξεις «ιδιώ­της» και «επεν­δυ­τής» ταυ­τί­ζο­νται σχε­δόν με τη λέξη «ξε­πού­λη­μα». Η ταύ­τι­ση αυτή υπάρ­χει στο μυαλό όσων ακόμα θε­ω­ρούν την ιδιω­τι­κή πρω­το­βου­λία ως εκ φύ­σε­ως εχθρι­κή προς το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Και πα­γι­δεύ­ουν τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες στο μα­ρα­σμό και στη μι­ζέ­ρια, κρύ­βο­ντάς τους την αλή­θεια: ότι το με­γα­λύ­τε­ρο ξε­πού­λη­μα είναι η απα­ξί­ω­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας. Είναι το να αφή­νου­με υπο­δο­μές που οι πο­λί­τες έχουν πλη­ρώ­σει με τους φό­ρους τους να ρη­μά­ζουν και να κα­ταρ­ρέ­ουν. Είναι το να στε­ρού­με από τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες έσοδα, ευ­και­ρί­ες και θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, αντί να αξιο­ποιού­με τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και τις δυ­να­τό­τη­τές τους.»

«Σε αυτή την κρί­σι­μη για την χώρα πε­ρί­ο­δο, οφεί­λου­με να κα­τα­νο­ή­σου­με ότι δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει ανά­πτυ­ξη χωρίς ιδιω­τι­κά κε­φά­λαια. Κι αυτό ισχύ­ει ει­δι­κά στον τομέα του του­ρι­σμού. Αν θέ­λου­με δυ­να­μι­κή του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη στα επό­με­να χρό­νια, πρέ­πει να επεν­δύ­σου­με στις στρα­τη­γι­κές συ­νερ­γα­σί­ες δη­μο­σί­ου και ιδιω­τι­κού τομέα. Με ξε­κά­θα­ρους κα­νό­νες, με δια­φα­νείς δια­δι­κα­σί­ες, με ένα στα­θε­ρό και ευ­νοϊ­κό επεν­δυ­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον», κα­τέ­λη­ξε ο κ. Μί­χα­λος.