Τα 31 καλοκαίρια της Alison στη Ρόδο και η υπόσχεση να σκορπίσει τις στάχτες της γιαγιάς της στο αγαπημένο τους νησί

Alison, επι­σκέ­πτε­σαι τη Ρόδο για τις δια­κο­πές σου εδώ και 31 χρόνια. Θυμάσαι την πρώτη φορά που ήρθες στο νησί; Τι σου έμεινε από εκείνη την εμπει­ρία;

Το πρώτο μου ταξίδι στη Ρόδο ήταν τον Οκτώ­βριο του 1994, τότε ήμουν 12 χρονών. Ο παππούς μου και η γιαγιά μου, με έπαιρ­ναν κάθε χρόνο δια­κο­πές στο εξω­τε­ρικό και εκείνη τη χρονιά η γιαγιά μου πίστεψε ότι ήμουν αρκετά μεγάλη για να αντέξω τη ζέστη, οπότε ήθελε να μου γνω­ρί­σει το αγα­πη­μένο της μέρος, τη Ρόδο! Θυμάμαι ότι μείναμε στο ξενο­δο­χείο Dionysos στην Ιξιά, που ήταν υπέροχο. Εκείνο το καλο­καίρι θυμάμαι ότι κολυ­μπούσα, κολυ­μπούσα, κολυ­μπούσα! Συνέ­χεια! Έκανα δια­λείμ­ματα μόνο για φαγητό και μετά πίσω στη θάλασσα ξανά! Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δοκί­μασα καλα­μάρι. Μόλις μου είπε η γιαγιά τι είναι, ότι το «καλα­μάρι» είναι το «squid», το μίσησα και, για να είμαι ειλι­κρι­νής, δεν το ξανα­δο­κί­μασα ποτέ!

Η γιαγιά σου ήταν εκείνη που σε έφερε πρώτη φορά στη Ρόδο, για να σου γνω­ρί­σει το αγα­πη­μένο της νησί, οπότε πες μας λίγο περισ­σό­τερα για εκείνη και τα πρώτα σας ταξίδια.

Ήρθα πολλές φορές στη Ρόδο με την αγα­πη­μένη μου γιαγιά. Οι πιο αγα­πη­μέ­νες μου δια­κο­πές στο νησί σας, ήταν ακόμα στα χρόνια της εφη­βείας. Οι αγα­πη­μέ­νες της ανα­μνή­σεις από εκείνα τα ταξίδια δεν είχαν να κάνουν τόσο με τη Ρόδο, όσο με τις τρέλες μας, τις δια­σκε­δα­στι­κές στιγμές που πέρασα μαζί με τη γιαγιά μου, πίνο­ντας και γελώ­ντας. Εκείνη κι εγώ ήμασταν αχώ­ρι­στες. Περά­σαμε υπέροχα ψωνί­ζο­ντας στην Παλιά Πόλη, είχαμε ιδιαί­τερη αδυ­να­μία στα κοσμή­ματα. Ακόμα και σήμερα φοράω ένα χρυσό δαχτυ­λίδι που μου αγόρασε στο πρώτο μας ταξίδι στη Ρόδο.

Στη Ρόδο λοιπόν ήρθες πρώτη φορά ως παιδί, όμως από τότε συνέ­χι­σες να έρχεσαι. Σήμερα πλέον επι­σκέ­πτε­σαι το νησί με τον σύζυγό σου και τα παιδιά σας. Έχει γίνει αγα­πη­μέ­νος προ­ο­ρι­σμός και για εκεί­νους;

Ναι, πλέον έρχομαι με όλη μου την οικο­γέ­νεια! Συγκε­κρι­μένα, τώρα που μιλάμε μόλις επι­στρέ­ψαμε από τη Ρόδο. Φέτος πήγαμε στη Ρόδο αρχικά μαζί με την κόρη μου, τον γιο μου και τα εγγόνια μου, και στη συνέ­χεια ήρθε και η μητέρα μου.

Οι φετινές σας δια­κο­πές είχαν κάτι ιδιαί­τερο ωστόσο, εξαι­ρε­τικά συγκι­νη­τικό που αφορά την αγα­πη­μένη σου γιαγιά, η οποία δεν βρί­σκε­ται πλέον στη ζωή.

Ναι, ακριβώς. Επειδή φέτος βρε­θή­καμε όλη η οικο­γέ­νεια μαζί στο νησί, στην αγα­πη­μένη μας Ρόδο, απο­φα­σί­σαμε πως ήρθε η στιγμή να σκορ­πί­σουμε τη στάχτη της γιαγιάς μου, όπως ακριβώς πάντα της έλεγα ότι θα κάνω και ήταν πολύ χαρού­μενη με αυτή τη σκέψη. Βρήκαμε μια πανέ­μορφη βου­καμ­βί­λια που αγα­πούσε πολύ και σκορ­πί­σαμε εκεί τη στάχτη της. Την απο­χαι­ρε­τή­σαμε εκεί. Ήταν γαλήνια και όμορφα.

Μετά από τόσα χρόνια στη Ρόδο, πώς είναι το νησί σήμερα σε σχέση με τότε;

Δεν παρα­τηρώ πολλές δια­φο­ρές είναι η αλήθεια, ίσως μόνο ότι είναι πιο πολυ­σύ­χνα­στη πλέον. Αυτό, όμως, με χαρο­ποιεί, γιατί σημαί­νει ότι η οικο­νο­μία πηγαί­νει καλά και περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι απο­λαμ­βά­νουν αυτό το όμορφο νησί.

Έχεις κάνει φίλους στο νησί; Τι είναι αυτό που αγαπάς περισ­σό­τερο στους ανθρώ­πους του;

Ω ναι! Την πρώτη μου χρονιά εδώ θυμάμαι πως ένα βράδυ κρύωσα και ο παππούς μου με πήγε σ’ ένα μικρό σούπερ μάρκετ στην Ιξιά, δίπλα στο Yannis Pub, για να μου αγο­ρά­σει κάτι ζεστό να φορέσω. Μετά απο­φα­σί­σαμε να μπούμε στο μπαρ για ένα ποτό και 31 χρόνια μετά, εξα­κο­λουθώ να πηγαίνω εκεί, πλέον με την οικο­γέ­νειά μου! Ο ιδιο­κτή­της, ο Νίκος, είναι πολύ καλός φίλος μου και χαί­ρε­ται κάθε φορά που μας βλέπει να επι­στρέ­φουμε. Το ίδιο και τα αδέλφια που έχουν το σούπερ μάρκετ δίπλα. Οι άνθρω­ποι αυτοί έχουν δει πέντε γενιές της οικο­γέ­νειάς μου μέσα σε αυτά τα 31 χρόνια.

Τι είναι αυτό σε κάνει να νιώθεις τη Ρόδο ως «τον δικό σου μικρό παρά­δεισο», όπως την απο­κα­λείς;

Αυτό που αγαπώ περισ­σό­τερο στη Ρόδο είναι οι άνθρω­ποί της! Οι Έλληνες είναι o πιο φιλικός και καλο­συ­νά­τος λαός που έχω γνω­ρί­σει. Πάντα χαμο­γε­λα­στοί και πρό­θυ­μοι να βοη­θή­σουν! Και φυσικά, ο υπέ­ρο­χος καιρός σας. Λατρεύω να ξαπλώνω στην ξαπλώ­στρα, να ακούω το κύμα του Αιγαίου να σβήνει στην ακτή, με την ελλη­νική μουσική να παίζει στο βάθος. Όλες οι έγνοιες και ανη­συ­χίες που έχω πίσω στη Βρε­τα­νία, μοιά­ζουν μικρό­τε­ρες όταν βρί­σκο­μαι στη Ρόδο.

Όταν έρχεσαι στη Ρόδο, μετά από τόσα χρόνια, ποια είναι η καθη­με­ρι­νό­τητά σου; Υπάρ­χουν μέρη ή άνθρω­ποι που ανυ­πο­μο­νείς να δεις;

Πάντα ανυ­πο­μονώ να δω τους φίλους μου στην Ιξιά, τον Νίκο και τα αδέλφια από το σούπερ μάρκετ, και να περάσω ήσυχες μέρες στην παραλία. Η Ρόδος νιώθω πως είναι σπίτι μου, αμέσως μπαίνω στους γνώ­ρι­μους ρυθμούς κάθε φορά που επι­στρέφω.

Έχεις τατουάζ εμπνευ­σμένα από τη Ρόδο, τον Κολοσσό, το «μάτι» και μια ελλη­νική φράση. Ποια είναι η ιστορία τους;

Όταν απευ­θύν­θηκα σε έναν tattoo artist για να συζη­τή­σουμε τι τατουάζ θα μπο­ρούσα να κάνω, με ρώτησε τι αγαπώ περισ­σό­τερο στον κόσμο, εκτός από ανθρώ­πους, και αμέσως απά­ντησα «τη Ρόδο»! Μου είπε πως εκεί βρί­σκε­ται η έμπνευση. Έτσι απέ­κτησα τον Κολοσσό. Ήθελα και το μπλε μάτι, και για να το κάνω πιο προ­σω­πικό και μαζί με τον φίλο μου τον Νίκο από το Yannis Pub, πρό­σθεσα γύρω του τη φράση στα ελλη­νικά «Μου αρέσει το στυλ σου», κάτι που μου λέει πάντα από τότε που τον γνώρισα.

Υπάρχει κάποια ιδιαί­τερη ανά­μνηση από τη Ρόδο που σκέ­φτε­σαι συχνά;

Η πρώτη εκείνη βραδιά στο Yannis Pub, όταν ήμουν παιδί. Θυμάμαι τη μουσική, τη ζεστα­σιά και το πόσο φιλικοί ήταν όλοι. Ένιωσα ότι τότε ξεκί­νησε κάτι που θα κρα­τούσε για πάντα και έτσι έγινε.

Έχεις σκεφτεί ποτέ να περά­σεις περισ­σό­τερο χρόνο εδώ ή ακόμη και να ζήσεις στη Ρόδο;

Το όνειρό μου είναι όταν συντα­ξιο­δο­τηθώ να ζήσω στη Ρόδο. Βέβαια για να είμαι ειλι­κρι­νής δεν το έχω ψάξει ακόμη σοβαρά. Έχω μερικά χρόνια ακόμα μπροστά μου μέχρι να απο­φα­σίσω.

Μετά από τόσα χρόνια, έχεις μάθει ελλη­νι­κές λέξεις ή συνή­θειες που έχουν γίνει μέρος της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς σου;

Ξέρω πολλές ελλη­νι­κές προ­τά­σεις και εκφρά­σεις ευγέ­νειας, αλλά ξέρω και αρκετές «κακές» λέξεις στα ελλη­νικά επίσης (γι’ αυτό φταίει ο Νίκος)!

Όταν μιλάς στους φίλους σου πίσω στην Αγγλία για τη Ρόδο, τι τους λες για το νησί και τους ανθρώ­πους του;

Τους λέω πόσο όμορφο μέρος είναι και πόσο καλο­συ­νά­τοι είναι οι άνθρω­ποί του. Είναι ένα μέρος που σου μένει για πάντα!

Τέλος Alison, τι θα ήθελες να πεις στους ανθρώ­πους της Ρόδου που σε βλέπουν όλα αυτά τα χρόνια χωρίς να ξέρουν την ιστορία σου;

Θα ήθελα να τους πω ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ που μοι­ρά­ζο­νται αυτό το υπέροχο νησί με τον κόσμο. Συνε­χί­στε έτσι, είστε οι καλύ­τε­ροι!