Η δύναμη της εργαζόμενης γυναίκας

Ξυ­πνάς το πρωί και είσαι κου­ρα­σμέ­νη γιατί κάθε μέρα που ξη­με­ρώ­νει περ­νούν τα χρό­νια, πρέ­πει να ετοι­μά­σεις το πρω­ϊ­νό της οι­κο­γέ­νειας, να τα­ΐ­σεις το σκυλί σου, να ετοι­μά­σεις το με­ση­με­ρια­νό να ετοι­μα­στείς και να πας στη δου­λειά σου, να ερ­γα­σθείς.

Πάντα σ’ άρεσε να ερ­γά­ζε­σαι γιατί αυτό σου δίνει αυ­το­πε­ποί­θη­ση, σε προσ­διο­ρί­ζει. Πολ­λές φορές έχου­με καλές σχέ­σεις με την οι­κο­γέ­νειά μας, άλλες φορές όχι, μπο­ρεί κάτι όχι και τόσο ευ­χά­ρι­στο να μας συμ­βαί­νει στο σπίτι αλλά όταν πη­γαί­νου­με στη δου­λειά μας, ..κου­βα­λώ­ντας όλα αυτά που έχου­με μέσα μας, όλα όσα μας βα­σα­νί­ζουν, κά­νου­με μία παύση, τα ξε­χνά­με και γι­νό­μα­στε κάτι αντα­γω­νι­στι­κό.

Συ­νε­χί­ζου­με και πάλι από κει που στα­μα­τή­σα­με, απ’ το σπίτι, ξε­κι­νά­με να ετοι­μα­ζό­μα­στε, τι θα φο­ρέ­σου­με, πως θα εί­μα­στε, μας αρέ­σου­με; Αυτό εξαρ­τά­ται από το πώς νιώ­θου­με μέσα μας, και αυτό εξαρ­τά­ται πολ­λές φορές από το τι ει­σπράτ­του­με από τους γύρω μας. Ολό­κλη­ρη και πε­ρί­πλο­κη δια­δι­κα­σία να πάμε στη δου­λειά.

Πολ­λές φορές ακού­με μου­σι­κή στο δρόμο στο αυ­το­κί­νη­τό μας, ή με τα Μέσα Μα­ζι­κής Με­τα­φο­ράς ξε­χνιό­μα­στε από τη φλυα­ρία κά­ποιου, πα­ρα­τη­ρού­με τους γύρω μας. Ση­μα­σία έχει να φθά­σου­με στην ερ­γα­σία μας πολ­λές φορές λίγο κα­θυ­στε­ρη­μέ­να και τρέ­χου­με να προ­λά­βου­με…

Πάμε στο γρα­φείο, προ­σπα­θού­με να συ­ντο­νι­στού­με μόλις περ­νά­με την πόρτα της δου­λειάς «γυρ­νά­με τον δια­κό­πτη» κι αρ­χί­ζου­με να σκε­φτό­μα­στε τις ευ­θύ­νες και τις υπο­χρε­ώ­σεις μας. Σαν ερ­γα­ζό­με­νες γυ­ναί­κες αρ­χί­ζου­με να «εκ­παι­δεύ­ου­με» τους εαυ­τούς μας σε δε­ξιό­τη­τες και ικα­νό­τη­τες που δεν γνω­ρί­ζα­με ότι έχου­με. Υπάρ­χον οι ικα­νό­τη­τες στο να φέ­ρου­με κά­ποια ερ­γα­σία εις πέρας και άλλες στην επι­κοι­νω­νία, στη δια­χεί­ρι­ση του χρό­νου μας, στη δια­χεί­ρι­ση των σχέ­σε­ων και των συ­να­να­στρο­φών μας. Εκεί μπο­ρεί να μη μας σε­βα­στούν δεν έχουν όλοι την ίδια παι­δεία και καλ­λιέρ­γεια.. πρέ­πει να συ­νε­χί­σου­με να εί­μα­στε υγιείς.

Προ­σπα­θού­με να με­τα­μορ­φω­θού­με σε σού­περ γυ­ναί­κες ηρω­ί­δες που θα σώ­σου­με τον κόσμο να πα­ρα­δώ­σου­με κάτι κα­λύ­τε­ρο στα παι­διά μας. Ξέ­ρου­με ότι οι αντι­λή­ψεις της κοι­νω­νί­ας μας για τις γυ­ναί­κες όσο κι αν δια­μαρ­τύ­ρο­νται τα φε­μι­νι­στι­κά κι­νή­μα­τα δεν άλ­λα­ξαν στο τί­πο­τα. Οι γυ­ναί­κες θα είναι πάντα σε μειο­νε­κτι­κή θέση, οι άντρες όχι δυ­στυ­χώς αυτή είναι η κοι­νω­νία μας και όσο και να λέμε ότι υπο­στη­ρί­ζου­με τις γυ­ναί­κες δυ­στυ­χώς αυτό δεν ισχύ­ει στην πράξη.

Ανα­φε­ρό­μα­στε για σε­βα­σμό στους πολ­λα­πλούς ρό­λους των γυ­ναι­κών που ενώ υπο­τί­θε­ται ότι έχουν χει­ρα­φε­τη­θεί και έχου­με ισό­τη­τα, τε­λι­κά πολ­λα­πλα­σιά­στη­καν οι ευ­θύ­νες των γυ­ναι­κών σε όλα τα επί­πε­δα.

Είναι οι σύγ­χρο­νες γυ­ναί­κες αυτές που πο­λε­μά­νε για την ισό­τη­τα, για ένα κα­λύ­τε­ρο κόσμο, για τα παι­διά τους. Όλες οι γυ­ναί­κες κατά βάση αντι­με­τω­πί­ζουν τις ίδιες δυ­σκο­λί­ες ανα­λό­γως των επι­λο­γών τους. Γυ­ναί­κες που οι ευ­θύ­νες δεν τις άφη­σαν να γί­νουν μάνες κι άλλες έγι­ναν μάνες και πα­τε­ρά­δες μαζί. Άλλες πο­λε­μά­νε για την ισό­τη­τα των φύλων και άλλες για τα δι­καιώ­μα­τα των ζώων. Τε­λι­κά τι μένει; Τι θυ­μό­μα­στε, τις δυ­σκο­λί­ες, τις εμπει­ρί­ες και τις αδι­κί­ες. Η κα­τα­κτή­σεις αυτών των γυ­ναι­κών είναι να ανα­γνω­ρί­ζουν στους εαυ­τούς τους ότι πά­λε­ψαν σε έναν άνισο αγώνα με αξιο­πρέ­πεια και έμει­ναν όρ­θιες.

Συ­να­ντά­με νεαρά κο­ρί­τσια που ξε­κι­νά­νε τα πρώτα τους βή­μα­τα και μοιά­ζουν οι κα­τα­στά­σεις σαν να βρι­σκό­μα­στε στη μη­χα­νή του χρό­νου… πριν αρ­κε­τά χρό­νια ήμουν κι εγώ κάπως έτσι με φόβο και αγω­νία, δεν ξέ­ρουν, έχουν άγνοια κιν­δύ­νου, είναι ακόμα παι­διά, ευ­χό­μα­στε να μην δυ­σκο­λευ­τούν να έχει αλ­λά­ξει κάτι σε όλη αυτή την πο­ρεία. Κι όμως όση έτοι­μη γνώση κι αν έχου­με να προ­σφέ­ρου­με δεν είναι ποτέ αρ­κε­τή γιατί ο κό­σμος δεν είναι ποτέ ίδιος, πα­ρό­λα αυτά την επι­λο­γή να είμαι ερ­γα­ζό­με­νη δεν θα την άλ­λα­ζα.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη Αθλή­τρια Τριά­θλου