Ζουν αναμεσά μας

«Να τους αφή­σε­τε να πνι­γούν» «Οι Ρο­δί­τες δεν θα γί­νου­με Μόρια», «Είναι λα­θροει­σβο­λείς. Ο Ερ­ντο­γάν δου­λεύ­ει νυ­χθη­με­ρόν για τον εποι­κι­σμό των νη­σιών» «Μην πε­ρι­μέ­νε­τε τί­πο­τε από την Πε­ρι­φέ­ρεια» «Να τους παίρ­νουν σπίτι τους αυτοί που τους σώ­ζουν» και άλλα χει­ρό­τε­ρα, κυ­κλο­φό­ρη­σαν ως σχό­λια, κάτω από τα δη­μο­σιεύ­μα­τα για τις δύο πε­ρι­πτώ­σεις δια­σώ­σε­ως αλ­λο­δα­πών στη Χάλκη και στη Ρόδο. Δεν είναι η πρώτη φορά βέ­βαια. Απλά ήταν πε­ρισ­σό­τε­ρα, γιατί έτυ­χαν απα­νω­τά τα πε­ρι­στα­τι­κά. Είναι που εξα­κο­λου­θεί να μην το χω­ρά­ει ο νους πως ζουν ανα­με­σά μας άν­θρω­ποι που μι­λά­νε έτσι για άλ­λους αν­θρώ­πους. Που εύ­χο­νται τον θά­να­τό τους.