ΕΥΘΥΤΑ Ρόδου: Θάνατοι από τροχαία δυστυχήματα…

Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες εί­μα­στε απο­δέ­κτες τρο­χαί­ων δυ­στυ­χη­μά­των στην πόλη μας, στη χώρα μας.

Δεν υπάρ­χει τί­πο­τα πιο δρα­μα­τι­κό και τρα­γι­κό μετά από τον ανε­πά­ντε­χο χαμό αν­θρώ­πι­νων ζωών στην άσφαλ­το.

Δεν υπάρ­χουν λόγια για να πα­ρη­γο­ρή­σεις τις οι­κο­γέ­νειες, όταν σε κλά­σμα­τα δευ­τε­ρο­λέ­πτου γί­νο­νται απο­δέ­κτες των κακών μα­ντά­των, όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά έχει δια­τυ­πω­θεί “ έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”, δεν υπάρ­χει τί­πο­τα πιο δρα­μα­τι­κό από το να συ­νο­δεύ­ουν οι γο­νείς τα λα­τρευ­τά τους παι­διά στη τε­λευ­ταία κα­τοι­κία τους, σκη­νές αρ­χαί­ας τρα­γω­δί­ας.

Αναμ­φί­βο­λα δεν υπάρ­χει πρό­σω­πο θα­νά­του συ­μπα­θές. Ωστό­σο όλοι μας, υπο­ταγ­μέ­νοι στην πα­ναν­θρώ­πι­νη μοίρα του θνη­τού, έχου­με μια μικρή εξοι­κεί­ω­ση με το θά­να­το από φυ­σι­κά αίτια.

Ο αιφ­νί­διος θά­να­τος από τρο­χαίο δυ­στύ­χη­μα, αυτός που έρ­χε­ται σαν απροει­δο­ποί­η­τη μα­χαι­ριά, μας λυπεί αφά­ντα­στα και μας σο­κά­ρει οδυ­νη­ρά. Στον πό­λε­μο των δρό­μων, ο θά­να­τος έχει το απε­χθέ­στε­ρο πρό­σω­πο και μια ιδιαί­τε­ρη σκλη­ρό­τη­τα καθώς είναι αιφ­νί­διος και απροσ­δό­κη­τος, απο­τε­λεί δη­μό­σιο γε­γο­νός, προ­κα­λεί­ται από άλλο πρό­σω­πο, στο θύμα ασκεί­ται τρο­με­ρή βία που με τη σειρά της προ­κα­λεί τρο­με­ρές πα­ρα­μορ­φώ­σεις που συχνά κα­θι­στούν ακόμη και τον ύστα­το χαι­ρε­τι­σμό, μια εφιαλ­τι­κή εμπει­ρία για τους συγ­γε­νείς και φί­λους.

Τα τρο­χαία δυ­στυ­χή­μα­τα δεν ξε­χω­ρί­ζουν κα­νέ­να και χτυ­πούν αδιά­κρι­τα όσους κυ­κλο­φο­ρούν στους δρό­μους. Αλη­θι­νά σε­νά­ρια δυ­στυ­χη­μά­των επί ασφάλ­του, με πραγ­μα­τι­κούς πρω­τα­γω­νι­στές τα θύ­μα­τα που βιώ­νουν τα φρι­κτά αυτά Απο­τε­λέ­σμα­τα επι­πό­λαιων, ανό­η­των και χωρίς συ­νεί­δη­ση λαθών.

Μέσα σε ελά­χι­στες στιγ­μές, χωρίς προει­δο­ποί­η­ση , ανε­πά­ντε­χα, ξαφ­νι­κά και χωρίς λόγο.

Από τη Ζωή στο Θά­να­το,

Από την Υγεία στην Ανα­πη­ρία,

Από τη Χαρά στη Δυ­στυ­χία.

«Δεν θα συμ­βεί ποτέ σε μας» «θα συμ­βεί μόνο στους άλ­λους»

Δυ­στυ­χώς όμως όλοι εί­μα­στε “ εμείς και οι άλλοι” και αν δεν δεί­ξου­με σε­βα­σμό και φόβο θα λέ­γα­με, για κάτι που πραγ­μα­τι­κά εξο­ντώ­νει και κα­τα­στρέ­φει δε­κά­δες ζωές κα­θη­με­ρι­νά, είναι σί­γου­ρο ότι το πιο φρι­κτό, θα χτυ­πή­σει και την δική μας πόρτα, όταν δεν συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με την τρα­γι­κό­τη­τα του τρο­χαί­ου δυ­στυ­χή­μα­τος- και -τότε θα είναι πολύ αργά.

Να έχου­με πάντα στο μυαλό μας, ότι υπεύ­θυ­νος κατά 100% για τα τρο­χαία δυ­στυ­χή­μα­τα, είναι ο άν­θρω­πος, σαν οδη­γός, επι­βά­της, πεζός, σχε­δια­στής του οδι­κού δι­κτύ­ου, ερ­γο­λά­βος, πρω­θυ­πουρ­γός, υπουρ­γός, βου­λευ­τής, πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, δή­μαρ­χος, αντι­δή­μαρ­χος, πο­λί­της και γε­νι­κά ο Άν­θρω­πος.

Αν ο άν­θρω­πος λοι­πόν συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει ότι το πο­λυ­τι­μό­τε­ρο αγαθό που έχει είναι η υγεία του, αυτή η ίδια του η ΖΩΗ, η ΖΩΗ των πο­λι­τών του, τότε ίσως και μόνο θα

αλ­λά­ξει τρό­πους σκέ­ψης, συ­μπε­ρι­φο­ράς και αντι­με­τώ­πι­σης του τρο­χαί­ου δυ­στυ­χή­μα­τος.

Το οδικό δί­κτυο της πόλης μας είναι αυτό που γνω­ρί­ζε­τε που συχνά επι­ση­μαί­νου­με, με­τα­φέ­ρο­ντας τους προ­βλη­μα­τι­σμούς μας στους αρ­μό­διους φο­ρείς, χωρίς απο­τε­λέ­σμα­τα όμως..

Εάν θέ­λου­με να επι­βιώ­σου­με θα πρέ­πει ή να στα­μα­τή­σου­με να κυ­κλο­φο­ρού­με πάνω σε αυτό το οδικό δί­κτυο ή εφό­σον αυτό είναι αδύ­να­το- θα πρέ­πει να τη­ρού­με τον Κ.Ο.Κ και να κα­τα­βάλ­λου­με τη μέ­γι­στη προ­σο­χή κατά την οδή­γη­ση, ώστε να εί­μα­στε ανά πάσα στιγ­μή έτοι­μοι να απο­φύ­γου­με τις πα­γί­δες, συ­νει­δη­το­ποιώ­ντας την πικρή αλή­θεια ότι οι δρό­μοι αυτοί δεν θα συγ­χω­ρή­σουν ούτε το πα­ρα­μι­κρό μας λάθος.

‘Έχο­ντας λοι­πόν πλήρη επί­γνω­ση των κιν­δύ­νων και δυ­σκο­λιών που κα­ρα­δο­κούν στους δρό­μους, έχο­ντας όμως συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει, ότι το πιο πο­λύ­τι­μο αγαθό είναι η ίδια μας η ζωή, η ακε­ραιό­τη­τα των παι­διών μας και ότι όλα κιν­δυ­νεύ­ουν να χα­θούν σε κλά­σμα­τα δευ­τε­ρο­λέ­πτου από τη συ­μπε­ρι­φο­ρά μας κατά την οδή­γη­ση, οφεί­λου­με να οδη­γού­με προ­σε­κτι­κά και υπεύ­θυ­να.

Ας δεί­ξου­με στο δρόμο τον κα­λύ­τε­ρο εαυτό μας. Η αντα­μοι­βή είναι η ίδια μας η ΖΩΗ!

Την ώρα που οδη­γού­με ο δρό­μος και το όχημα μας είναι δε­δο­μέ­να και δεν αλ­λά­ζουν.

Η συ­μπε­ρι­φο­ρά μας όμως μπο­ρεί να αλ­λά­ξει.

Εμείς κά­νου­με τη δια­φο­ρά.

Η αν­θρώ­πι­νη ζωή είναι ανε­κτί­μη­τη: Είναι δική μας ευ­θύ­νη να το συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με και να προ­σαρ­μό­σου­με τη συ­μπε­ρι­φο­ρά μας στο κώ­δι­κα οδι­κής κυ­κλο­φο­ρί­ας, στο κώ­δι­κα ζωής, που ρυθ­μί­ζει την συ­νύ­παρ­ξη οχη­μά­των και αν­θρώ­πων στους δρό­μους, με σε­βα­σμό προς όλους και κα­θο­ρί­ζει πως θα κι­νού­μα­στε χωρίς να θέ­του­με σε κίν­δυ­νο τη ζωή μας και αυτή των συ­ναν­θρώ­πων μας.

Να θυ­μό­μα­στε πάντα: οδη­γού­με προ­σε­κτι­κά και υπεύ­θυ­να, έχο­ντας τα μάτια μας στο δρόμο, τη­ρώ­ντας απλούς κα­νό­νες μπο­ρού­με να σώ­σου­με πολ­λές ζωές.

Είναι στο χέρι μας, να χαι­ρό­μα­στε την κάθε στιγ­μή με τα αγα­πη­μέ­να μας πρό­σω­πα.