Δύο γυναίκες στην Κάλυμνο έπιασαν ξανά το νήμα της εκπαίδευσης και πέτυχαν την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο

«Και μόνο το απο­λυ­τή­ριο ήταν κατόρ­θωμα» –

Κάθε φορά που ο γιος της, Θέμελης, της έλεγε τον χειμώνα «μια αγκαλιά, βρε μαμά, μόνο μια αγκαλιά!», η Καλο­τίνα –μα τι όμορφα ονόματα έχουν στην Κάλυμνο!– αισθα­νό­ταν να την τσιμπά η ενοχή. Το ίδιο και η Κατε­ρίνα. Οσο κι αν πάσχιζε για το αντί­θετο, ο χρόνος που αφιέ­ρωνε στα παιδιά της είχε φέτος μειωθεί. «Τύψεις; Στο φουλ», παρα­δέ­χε­ται. Ηταν εξο­ντω­τική χρονιά αυτή που πέρασε και για τις δύο, εξο­ντω­τική και επίπονη και ατε­λεί­ωτη, όπως ένας δύσκο­λος «τοκετός». Δεν είναι καθόλου εύκολο να φέρνεις στον κόσμο τα όνειρά σου.

Η Καλο­τίνα Λου­λου­διά και η Κατε­ρίνα Βαρβαρή, 38 και 34 ετών αντί­στοιχα, μητέρες ανή­λι­κων παιδιών και μαθή­τριες του εσπε­ρι­νού σχο­λείου της Καλύ­μνου, πέτυχαν την εισα­γωγή τους στο πανε­πι­στή­μιο. Και οι δύο θα σπου­δά­σουν παι­δα­γω­γικά, αυτό που επι­θυ­μού­σαν, η πρώτη στον Βόλο και η δεύτερη στη Ρόδο. Τα δύο τελευ­ταία 24ωρα δεν έχουν στα­μα­τή­σει να απα­ντούν στα τηλε­φω­νή­ματα, να δέχο­νται τα συγ­χα­ρη­τή­ρια φίλων και συγ­γε­νών. Η επι­τυ­χία τους έγινε πρώτο θέμα στη μικρή κοι­νω­νία της Καλύ­μνου. Οι δύο γυναί­κες απο­λαμ­βά­νουν την αγάπη και τη στήριξη του κόσμου, αν και υπήρχαν στιγμές σε αυτή την πορεία που η μοναξιά ήταν μεγάλη. «Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που προ­σπα­θούν να σε κάνουν να αλλά­ξεις γνώμη, που θα πουν ότι παρα­με­λείς τα παιδιά σου, που θα προ­σπα­θή­σουν να σε λυγί­σουν. Αλλά δεν μασάμε», λέει η Κατε­ρίνα. Οταν απο­φά­σισε να γραφτεί στο σχολείο, πριν από τρία χρόνια, τα παιδιά της ήταν 7, 5 και 4 ετών. «Ηταν πολύ δύσκολο να παρα­κο­λουθώ τα μαθή­ματα και να έχω παιδιά στο δημο­τικό, και να είμαι και νοι­κο­κυρά με διά­φο­ρες υπο­χρε­ώ­σεις, αλλά ήταν ένα όνειρο για μένα να πάρω το απο­λυ­τή­ριό μου. Είχα δια­κό­ψει την εκπαί­δευση στα 15 χωρίς να είναι επιλογή μου. Υπήρχαν οικο­γε­νεια­κές δυσκο­λίες, είχα χάσει τον αδελφό μου και έπρεπε να μείνω σπίτι να βοηθήσω τη μητέρα μου και να φρο­ντίσω τον μικρό μου αδελφό. Ετσι άφησα πίσω τα δικά μου όνειρα και στόχους». Κάποια στιγμή ήρθαν ο γάμος και τα παιδιά. Πάντα όμως κάτι την έτρωγε. Μια μέρα το πήρε απόφαση. «Ξεκί­νησα δειλά δειλά με πρώτο στόχο να πάρω το απο­λυ­τή­ριο λυκείου. Στο σχολείο όμως το κλίμα ήταν πολύ υπο­στη­ρι­κτικό, το λέω και συγκι­νού­μαι. Οση κούραση κι αν είχε η μέρα μας, μόλις περ­νά­γαμε την πόρτα αισθα­νό­μα­σταν και πάλι παιδιά». Κάπως έτσι γεν­νή­θηκε η επι­θυ­μία για το κάτι παρα­πάνω. «Ξέραμε ότι θα είναι δύσκολη η προ­ε­τοι­μα­σία για τις Πανελ­λα­δι­κές με τα παιδιά, ότι δεν θα μπο­ρού­σαμε να αφο­σιω­θούμε 100%, ότι ήθελε πείσμα και θέληση». Τα είχαν. «Φέτος λει­τουρ­γού­σαμε μηχα­νικά, με πρό­γραμμα, για να βγαίνει η μέρα. Ηταν δύσκολο, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα ότι όλα γίνο­νται γι’ αυτόν τον σκοπό. Υπήρχαν φορές που δεν είχα πού να αφήσω τα παιδιά και τα έπαιρνα και τα τρία μαζί στο φρο­ντι­στή­ριο. Βίωναν μαζί μου την προ­σπά­θεια. Γι’ αυτό όταν ανα­κοι­νώ­θη­καν οι βαθμοί, τα είδα να συγκι­νού­νται».

«Είχα μεγάλη χαρά»

Η Καλο­τίνα επίσης στα­μά­τησε το σχολείο μετά το γυμνά­σιο. «Δεν είμαι και τόσο μεγάλη, αλλά τότε οι αντι­λή­ψεις ήταν δια­φο­ρε­τι­κές, τα μυαλά πιο κλειστά», μου λέει. Ηταν μονα­χο­κόρη και τα κορί­τσια είναι για το σπίτι. «Το πρώτο διά­στημα θυμάμαι να βλέπω τους συμ­μα­θη­τές μου να πηγαί­νουν σχολείο και να νιώθω κάτι σαν ντροπή που εγώ δεν πηγαίνω. Δεν μπο­ρούσα να τους αντι­κρίσω». Η ζωή όμως έχει την τάση να κυλάει. Και εκείνη παντρεύ­τηκε μικρή και έκανε τα παιδιά της, δύο δίδυμα αγόρια, σήμερα 16,5 ετών. Οταν μεγά­λω­σαν λίγο, απο­φά­σισε να ξανα­πιά­σει το νήμα της εκπαί­δευ­σης από εκεί όπου το είχε αφήσει. «Πάντα το επι­θυ­μούσα. Οταν συμπλή­ρωνα αιτή­σεις για τα παιδιά και έβαζα γυμνά­σιο στη βαθμίδα εκπαί­δευ­σης, με πλήγωνε. Ενιωθα ότι δεν με αντι­προ­σω­πεύει, ότι έχω αρκετές γνώσεις και μπορώ να απο­κτήσω περισ­σό­τε­ρες». Η εγγραφή στο σχολείο δεν αντι­με­τω­πί­στηκε από όλους θετικά. «Εγώ όμως είχα μεγάλη χαρά, δεν με ένοιαζε». Η πρώτη χρονιά στο σχολείο ήταν η χρονιά του κορω­νοϊού. «Επρεπε τα παιδιά να κάνουν ησυχία για να μπω στο Webex, φυσικά δεν έκαναν, ήταν μια πρό­κληση. Οταν γυρί­σαμε στην τάξη ήταν ακόμη πιο δύσκολα. Το πρωί δουλειά (σ.σ. εργά­ζε­ται σήμερα σε ρεσε­ψιόν ξενο­δο­χείου), μετά φρο­ντι­στή­ριο, 7-10 το βράδυ σχολείο και μετά διά­βα­σμα. Ηταν εξο­ντω­τικό. Τα παιδιά μου δεν με έβλεπαν. Είχα τρο­με­ρές τύψεις». Κατα­λά­βαι­ναν όμως, συναι­σθά­νο­νταν το άγχος της. Πρώτα τα παιδιά της την πήραν τηλέ­φωνο να μάθουν τα απο­τε­λέ­σματα. «Ποιος ξέρει, μπορεί σε δύο χρόνια να είμαστε συμ­φοι­τη­τές. Για μένα, βέβαια, ήταν κατόρ­θωμα ακόμη και το απο­λυ­τή­ριο. Αυτό που θεω­ρεί­ται αυτο­νό­ητο δεν ήταν για μένα και για πολλές γυναί­κες σε κλει­στές κοι­νω­νίες», κατα­λή­γει η κ. Λου­λου­διά.

Πηγή kathimerini.gr