A. Γιαννικουρής: «Η ανάπτυξη και ο πολιτισμός, το μεγάλο στοίχημα της επόμενης κυβέρνησης»

Ο σχε­δια­σμός της αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης των νησιών της Δωδε­κα­νή­σου, από τα πλέον ανα­πτυγ­μένα νησιά και περιο­χές μέχρι και τα λιγό­τερα ανε­πτυγ­μένα, δεν μπορεί παρά να στη­ρι­χτεί στην προ­στι­θέ­μενη αξία που θα προ­κύ­ψει για τις Τοπικές Οικο­νο­μίες από την ανα­βάθ­μιση του Πολι­τι­στι­κού και Περι­βαλ­λο­ντι­κού απο­θέ­μα­τος σε νέους του­ρι­στι­κούς πόρους και προ­ϊ­ό­ντα αλλά και με την αξιο­ποί­ηση του, κυρίως με τις νέες προηγ­μέ­νες τεχνο­λο­γίες της πλη­ρο­φο­ρι­κής.

Με το μηχα­νι­σμό αυτό, εξω­τε­ρι­κές οικο­νο­μίες, όπως του του­ρι­σμού, επεν­δύ­ο­νται σε μία ενδο­γενή ανά­πτυξη με όχημα μετα­φο­ράς του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος από τις πλέον ανα­πτυγ­μέ­νες στις «ξεχα­σμέ­νες» ή και λιγό­τερο ανα­πτυγ­μέ­νες περιο­χές, νέους πόλους έλξης σε αυτές από την ανα­βάθ­μιση του πολι­τι­στι­κού και περι­βαλ­λο­ντι­κού απο­θέ­μα­τος.

Τα μικρά νησιά της Δωδε­κα­νή­σου το Καστελ­λό­ριζο, η Χάλκη, η Κάσος, η Σύμη, η Αστυ­πά­λαια, η Νίσυρος, η Τήλος, οι Λειψοί, οι Αρκοί, είναι δυνατόν με την κατάλ­ληλη ανά­πτυξη νέων του­ρι­στι­κών πόρων και προ­ϊ­ό­ντων μέσω της ανα­βάθ­μι­σης του μονα­δι­κού αρχι­τε­κτο­νι­κού, πολι­τι­στι­κού και περι­βαλ­λο­ντι­κού τους απο­θέ­μα­τος να προ­σα­να­το­λί­σουν τοπικά εξει­δι­κευ­μένα μέρη του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος των μεγάλων νησιών, δημιουρ­γώ­ντας νέα του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα με αύξηση της παρα­μο­νής πέρα του ημε­ρή­σιου ή ολι­γο­ή­με­ρου του­ρι­σμού και μπορούν να απο­τε­λούν πιλό­τους αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης των μικρών νησιών και απο­μο­νω­μέ­νων περιο­χών της χώρας.

Το ΤΕΕ και οι μηχα­νι­κοί, έχουν μεγάλη εμπει­ρία και έχουν ανα­πτύ­ξει πρότυπη τεχνο­γνω­σία στον σχε­δια­σμό και υλο­ποί­ηση προ­γραμ­μά­των αει­φό­ρου τοπικής ανά­πτυ­ξης, με ανάλυση, δια­χεί­ριση και τεκ­μη­ρί­ωση στον χώρο, με αξιο­ποί­ηση εφαρ­μο­γών Τεχνο­λο­γίας Πλη­ρο­φο­ρι­κής και με μοντε­λο­ποί­ηση σε ολο­κλη­ρω­μένα σύστημα γεω­γρα­φι­κών πλη­ρο­φο­ριών.

Στα ανε­πτυγ­μένα νησιά και περιο­χές όπως στη Ρόδο και στην Κω, κατά κύριο λόγο απαι­τεί­ται απο­τί­μηση των κιν­δύ­νων και ενί­σχυση της ανθε­κτι­κό­τη­τας του Πολι­τι­στικό και Πολι­τι­σμικό Απόθεμα, με ελεγ­χό­μενη ανά­πτυξη και ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιό δια­χεί­ρι­σης και δια­τή­ρη­σης του.

Σήμερα, 30 χρόνια μετά από την ανα­γό­ρευση της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου ως Μνη­μείου Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς από την UNESCO και παρόλα τα έργα που έγιναν στο διά­στημα αυτό για την απο­κα­τά­σταση κτηρίων, χώρων και μνη­μείων, η πόλη αντι­με­τω­πί­ζει σήμερα σημα­ντικά προ­βλή­ματα. Τα κτήρια και τα μνημεία της πόλης συνε­χί­ζουν να εκτί­θε­νται σε περι­βαλ­λο­ντι­κούς κιν­δύ­νους, σει­σμούς και φυσικές κατα­στρο­φές που απαι­τούν άμεση παρέμ­βαση. Καθυ­στε­ρή­σεις μπορεί να οδη­γή­σουν σε μη ανα­στρέ­ψι­μες επι­πτώ­σεις.

Η σημα­ντική υπο­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας δια­βί­ω­σης των κατοί­κων της πόλης έχει ανα­γκά­σει μεγάλο μέρος από αυτούς να εγκα­τα­λεί­ψουν τις εστίες τους εντός της Μεσαιω­νι­κής Πόλης και να ανα­ζη­τή­σουν στέγη εκτός.

Η UNESCO απαιτεί για ένα ολο­κλη­ρω­μένο πρό­γραμμα αει­φό­ρου δια­τή­ρη­σης και δια­χεί­ρι­σης της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, ώστε να δια­τη­ρή­σει τη θέση της στη λίστα των πόλεων της Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς, που δεν μπορεί παρά να στη­ρί­ζε­ται στο μόνο αγαθό προς δια­χεί­ριση από το Δημόσιο τα ακίνητα ιδιο­κτη­σίας του Δημο­σίου.

Ένα σημα­ντικό μέρος των πόρων χρη­μα­το­δό­τη­σης μπορεί να προ­έλ­θει από την επα­νά­χρηση των κτηρίων ιδιο­κτη­σίας του Δημο­σίου της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου με σύμπραξη του δημό­σιου με τον ιδιω­τικό τομέα, όπως για παρά­δειγμα πρό­τεινε στη σχετική μελέτη του το Πολυ­τε­χνείο (3/11/18 εκδή­λωση για τα 30 χρόνια της Ρόδου στη λίστα της Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO).

Η ολο­κλη­ρω­μένη προ­στα­σία και δια­χεί­ριση της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου ως συνόλου, θα πρέπει να απο­βλέ­πει στην ικα­νο­ποί­ηση των σύγ­χρο­νων αναγκών του οικι­στι­κού συνόλου, με γνώμονα τη δια­τή­ρηση του μνη­μεια­κού, ιστο­ρι­κού και κυρίως του κοι­νω­νι­κού, πολι­τι­στι­κού και ανα­πτυ­ξια­κού χαρα­κτήρα της.

Δυστυ­χώς οι επι­λο­γές της Κυβέρ­νη­σης, δεν δίνουν εχέγγυα για την προ­στα­σία και την ακε­ραιό­τητα της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου.

Στην Κω, δύο χρόνια μετά το σεισμό, οι κατα­στρο­φές και τα προ­βλή­ματα δεν έχουν αντι­με­τω­πι­στεί.

Το σχέδιο για τα μεγάλα νησιά πρέπει να προ­βλέ­πουν τόσο την εξεύ­ρεση των απα­ραί­τη­των πόρων για την προ­στα­σία της Αρχι­τε­κτο­νι­κής και Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς τους, με εφαρ­μογή της κυκλι­κής οικο­νο­μίας δηλαδή με επα­νά­χρηση – διότι ο Έλληνας φορο­λο­γού­με­νος δεν μπορεί να βάλει άλλο το χέρι στην τσέπη, όσο και με την επί­τευξη κοι­νω­νι­κής ενί­σχυ­σης, δηλαδή με τη δια­σφά­λιση της ποιό­τη­τας ζωής των κατοί­κων και της υπο­στή­ρι­ξης των κοι­νω­νικά πλέον αδύ­να­μων (π.χ. κοι­νω­νική κατοι­κία).

Τα μεσαίας κλί­μα­κας νησιά που έχουν για αυτό μεγα­λύ­τερη ανθε­κτι­κό­τητα αλλά και πιο πρό­σφατη ανά­πτυξη για να μην έχουν προ­βλή­ματα μπορούν να ενι­σχυ­θούν κυρίως στην κατεύ­θυνση της ανά­πτυ­ξης εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού, που θα προ­στα­τεύ­σει και θα ανα­δεί­ξει τους αρχι­τε­κτο­νι­κούς, πολι­τι­στι­κούς και περι­βαλ­λο­ντι­κούς θησαυ­ρούς τους.

Γιατί όμως δεν έχει γίνει σχε­δια­σμός και εφαρ­μογή στην κατεύ­θυνση αυτή;

Γιατί η κυβέρ­νηση περιο­ρί­στηκε στο ισο­δύ­ναμο της νησιω­τι­κό­τη­τας αντί να αξιο­ποι­ή­σει σωστά την ίδια τη νησιω­τι­κό­τητα και να ανα­δεί­ξει τις δυνα­τό­τη­τες της να προ­σελ­κύ­σει του­ρι­σμό, αλλά και να δια­σφα­λί­σει τις τοπικές κοι­νω­νίες και τους μονα­δι­κούς πόρους της;

Γιατί δεν αξιο­ποί­ησε τις δυνά­μεις των μηχα­νι­κών, τις νέες τεχνο­λο­γίες και και­νο­το­μίες που μπορούν να δώσουν έξυπνες βιώ­σι­μες φθηνές λύσεις.

Γιατί δεν έκανε επεν­δύ­σεις σε μεγάλα τοπικά έργα;

Γιατί το πρό­βλημα της ανά­πτυ­ξης είναι κυρίως θέμα ορά­μα­τος και πολι­τι­κής βού­λη­σης. Εμείς οφεί­λουμε να στη­ρί­ξουμε πολι­τι­κές που θα έχουν σκοπό να στη­ρί­ζουν: και τα νησιά σε όλες τις κλί­μα­κες και τους μηχα­νι­κούς που ξέρουν αλλά πρέπει να αξιο­ποι­η­θούν αλλά κυρίως τις κοι­νω­νίες των νησιών μας που αιώνες τώρα δια­τη­ρούν την ελλη­νι­κό­τητα και την παρά­δοση τους, ως θεμα­το­φύ­λα­κες του Αιγαίου και της Ελλάδας.