Μια Πρώτη Κυρία που προσπέρασε το «Πρώτη» και παρέμεινε «Κυρία»

Σε ένα άρθρο κρι­τι­κής των Πρώτων Κυριών που πέρασαν από τη Μετα­πο­λί­τευση και μετά προ­χώ­ρησε το Σάββατο μέσα από τη στήλη της στα Νέα η Ελενα Ακρίτα.

Η δημο­σιο­γρά­φος παρα­θέ­το­ντας μια σειρά επι­χει­ρη­μά­των κατα­λή­γει στο συμπέ­ρα­σμα πως την καλύ­τερη στάση όλων την είχε η τελευ­ταία Πρώτη Κυρία, η σύζυγος του Αντώνη Σαμαράς, Γεωργία Κρητικού-Σαμαρά.

Παρα­τί­θε­ται το άρθρο της Ελενας Ακρίτα:

Δεν γνωρίζω προ­σω­πικά τον Αντώνη και τη Γεωργία Σαμαρά. Μια φορά, πριν από 10χρόνια, βρε­θή­καμε τυχαία σε κάποια παραλία της Χαλ­κι­δι­κής. Ηταν τότε η εποχή του από­λυ­του πολι­τι­κού παρο­πλι­σμού του. Η εποχή που ζούσε μακριά από τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας, μετά την κατάρ­ρευση της ΠΟΛΑΝ. Ο Σαμαράς χαι­ρέ­τισε ευγε­νικά τη μητέρα μου -σε κάποιες κοι­νο­βου­λευ­τι­κές θητείες είχαν συμπέ­σει οι δυο τους.

Δύο πράγ­ματα μου έκαναν εντύ­πωση σε εκείνη την «ακούσια γειτ­νί­αση»: Ο Σαμαράς πλη­σί­ασε το κυλι­κείο και αγόρασε κάτι χυμούς πορ­το­κάλι. Αν και μακράν απείχε η εποχή της μεθύ­στε­ρης παντο­δυ­να­μίας του -κοινώς, ο σερ­βι­τό­ρος ούτε που τον ήξερε- εκείνος ήταν εξαι­ρε­τικά φιλικός και ευγε­νι­κός μαζί του. Αυτή η αστική ευγέ­νεια με κέρδισε -ιδιαίτερα επειδή ήταν γνήσια- σε μια παραλία του 2005, με έναν Σαμαρά άγνωστο μεταξύ αγνώ­στων.

Δεύτερο στοι­χείο,η τρυ­φε­ρό­τητα και η συντρο­φι­κό­τητα ανάμεσα σε κείνον και τη γυναίκα του. Πρέπει τότε να ήταν ήδη πάνω από 10 χρόνια παντρε­μέ­νοι. Κι όμως δεν διέ­κρι­νες στη σχέση τους τη ρου­τι­νιά­ρικη πατίνα του χρόνου. Έβλεπες -όσο μπο­ρού­σες σε ελά­χι­στο χρονικό διάστημα- ένα ζευγάρι δεμένο, αγα­πη­μένο, που κρα­τιό­ταν χέρι-χέρι, ύστερα από τόσα χρόνια γάμου.

Ανε­ξάρ­τητα από πολι­τι­κές δια­φω­νίες λοιπόν, θα ήθελα να πω το εξής: Μετα­πο­λι­τευ­τικά δεν νομίζω να γνώρισε ποτέ η χώρα καλύ­τερη Πρώτη Κυρία από τη Γεωργία Κρητικού-Σαμαρά. Δια­κρυ­τική, ευγε­νική, χαμηλών τόνων -μια γυναίκα που ποτέ δεν έκανε όχι κατά­χρηση, αλλά ούτε καν χρήση τής μη θεσμι­κής ιδιό­τη­τας «η γυναίκα του Καί­σα­ρος».

Σε αυτή τη χώρα το σύν­δρομο του «φρει­δε­ρι­κι­σμού» συνε­χί­στηκε, ακόμα και στις περιό­δους που η μοναρ­χία μάς άφησε χρόνους. Για τους νεό­τε­ρους -η Φρει­δε­ρίκη ήταν μια όμορφη, έξυπνη και αδί­στα­κτη «πρικ­γι­πο­πούλα». Μια γαλα­ζο­αί­ματη β’ δια­λο­γής, πάτος στην κατά­ταξη των βασι­λι­κών οίκων. Σφόδρα την ερω­τεύ­τηκε ο βασι­λιάς Παύλος και στα 26 χρόνια γάμου τους (μέχρι τον θάνατό του) η συμβία τον έσερνε από τη μύτη. Ως εκ τούτου, από τη μύτη έσερνε και τον ελλη­νικό λαό.

Την αξιέ­παινη αυτή παρά­δοση δυστυ­χώς συνέ­χι­σαν ΚΑΙ οι δύο σύζυγοι του Ανδρέα Παπαν­δρέου. Η Μαρ­γα­ρίτα, με μια αυλή από κυρίες των τιμών, υπουρ­γο­ποιούσε όποιον ή όποιαν την κολά­κευε περισ­σό­τερο. Αντί­στοιχα, στον πολι­τικό Καιάδα βρέθηκε όποιος ή όποια τόλμησε να την αντι­με­τω­πί­σει όπως ακριβώς ήταν: ως σύζυγο κι όχι ως κράτος εν κράτει.

Η Νο2 Δήμητρα Λιάνη ανέλαβε διευ­θύ­ντρια στο πολι­τικό γραφείο του στε­φα­νιού της. Με απο­τέ­λε­σμα όποιος ήθελε να φτάσει έστω και μέχρι τον προ­θά­λαμο να πρέπει να φιλήσει κατου­ρη­μέ­νες ποδιές. Και το χέρι της άνασσας Μιμής.

Κι ακο­λούθ­σαν άλλες. Η Μαρίκα Μητσο­τάκη έξυπνη γυναίκα, γέννημα-θρέμμα της πολιτ­κής, ε όλο κι έβαλε το χεράκι της για να εξα­σφα­λί­σει το μέλλον της οικο­γε­νεια­κής δυνα­στείας.

Η Δάφνη Σημίτη, καλή, χρυσή αλλά τόσο ψυχρή και κρύα, ρε παιδάκι μου!

Η Νατάσα Παζαΐτη, ευγε­νική και χαμο­γε­λα­στή μεν, το απόλυτο fashion victim δε: Επί πρω­θυ­πουρ­γίας Καρα­μανλή,η Νατάσα άλλαξε άπειρα πανά­κριβα μοντε­λά­κια -ενώ ποτέ δεν κατα­λά­βαμε τι ακριβώς έπαιξε με κείνο το δίπλωμα της Ιατρι­κής (ΑΝ έπαιξε κάτι).

Μετά, η Άντα Παπαν­δρέου με το politically correct χαμό­γελο. Βέβαια, όσοι την γνω­ρί­ζουν λένε πως είναι αξιό­λογη και σοβαρή γυναίκα -αντίθετη στη δημιουρ­γία νέου κόμ­μα­τος από τον άνδρα της. Αλλά εδώ μιλάω μόνο για την τυπική εικόνα που έβγαζε προς τα έξω. Και που ίσως να την αδικεί. Πάντως, ήταν δια­κρι­τική και ποτέ δεν έδωσε δικαί­ωμα -να τα λέμε αυτά.

ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ τα τεφτέ­ρια όμως, η Γεωργία Κρητικού-Σαμαρά ήταν η καλύ­τερη σύζυγος πρω­θυ­πουρ­γού από τη Μετα­πο­λί­τευση και μετά. Την είδαμε ελά­χι­στες φορές -και μόνον όταν το πρω­τό­κολλο το απαι­τούσε. Πάντα απλά ντυμένη, ήσυχη, προσιτή, με ένα γλυκό χαμό­γελο, με μια φυσική ευγέ­νεια κι έμφυτη -όχι επίκτητη- αγωγή. Επι­στη­μό­νισσα η ίδια, σύντρο­φος, μητέρα -μια αυθύ­παρ­κτη προ­σω­πι­κό­τητα που δεν είχε καμία ανάγκη να επι­βε­βαιω­θεί μέσα από τον θεσμικό ρόλο του συζύγου της.

Απο­χαι­ρε­τώ­ντας λοιπόν -με ανακούφιση- την πολι­τική του Αντώνη Σαμαρά, νιώθω την ανάγκη να βγάλω το καπέλο στη Γεωργία Σαμαρά.

Σε μια Πρώτη Κυρία που -σε αντί­θεση με μερικές άλλες- προ­σπέ­ρασε το «Πρώτη». Και παρέ­μεινε «Κυρία».

Τα ΝΕΑ