DW: Τέλος της κρίσης και των μνημονίων το 2018;

Επί οκτώ σχεδόν χρόνια η ευρω­κρίση ταλά­νιζε την γηραιά ήπειρο. Την ερχό­μενη χρονιά η ΕΕ και τα άλλοτε «προ­βλη­μα­τικά» της μέλη ενδέ­χε­ται να αφήσουν ορι­στικά πίσω τους τη μιζέρια. Εντού­τοις τα ρίσκα παρα­μέ­νουν.

Όπως σημειώ­νει εκτενής ανάλυση του γερ­μα­νι­κού πρα­κτο­ρείου ειδή­σεων dpa, ειδικώς ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος εξελέγη το 2015 ως μαχητής κατά της λιτό­τη­τας οδη­γώ­ντας στη συνέ­χεια την Ευρω­ζώνη στα πρόθυρα της κατάρ­ρευ­σης ενδέ­χε­ται να είναι εκείνος που θα οδη­γή­σει τη χώρα του και εντέλει το σύνολο της νομι­σμα­τι­κής ένωσης εκτός οικο­νο­μι­κής κρίσης.

Όπως γράφει το dpa, για την Ελλάδα το τέλος της οικο­νο­μι­κής κρίσης δεν ήταν ποτέ τόσο κοντά: «Η οικο­νο­μία ανα­πτύσ­σε­ται, το έλλειμμα μειώ­νε­ται, το ίδιο και η ανεργία. Το 2018 ανα­μέ­νε­ται ανά­πτυξη της τάξης του 2,5%. Η ανεργία ανα­μέ­νε­ται να υπο­χω­ρή­σει στα τέλη του 2018 στο 20% Πριν από δυο χρόνια βρί­σκο­νταν ακόμη στο 25%». Το πρα­κτο­ρείο ανα­φέ­ρε­ται στο τρίτο πακέτο στή­ρι­ξης που απο­φα­σί­στηκε το καλο­καίρι του 2015 όταν σε αντάλ­λαγμα ο Αλέξης Τσίπρας κλήθηκε να υλο­ποι­ή­σει μια μακρά λίστα περι­κο­πών και μεταρ­ρυθ­μί­σεων . «Ο Τσίπρας, ο οποίος εξελέγη τον Ιανουά­ριο του 2015 με την υπό­σχεση να αντι­τα­χθεί στις επι­τα­γές λιτό­τη­τες, κατα­βά­λει στο μεταξύ σθε­να­ρές προ­σπά­θειες να υλο­ποι­ή­σει τάχιστα όλα τα προ­α­παι­τού­μενα».

Επώ­δυ­νες οι τελευ­ταίες μεταρ­ρυθ­μί­σεις

Ο Αλ. Τσίπρας εξελέγη το 2015 ως μαχητής κατά της λιτό­τη­τας οδη­γώ­ντας στη συνέ­χεια την Ευρω­ζώνη στα πρόθυρα της κατάρ­ρευ­σης

Εντού­τοις, όπως σημειώ­νε­ται, «οι τελευ­ταίες μεταρ­ρυθ­μί­σεις που πρέπει να υλο­ποι­ή­σει η Αθήνα είναι ιδιαί­τερα επώ­δυ­νες. Οι τρά­πε­ζες πρέπει να αφο­σιω­θούν στα μη εξυ­πη­ρε­τού­μενα δάνεια. Σπίτια και κατοι­κίες οφει­λε­τών που δεν πλη­ρώ­νουν μπορούν να κατά­σχο­νται και να βγαί­νουν σε πλει­στη­ρια­σμό. Το χρέος της Αθήνας εξα­κο­λου­θεί να κυμαί­νε­ται στο 180% επί του ΑΕΠ. Η αύξηση της φορο­λο­γίας, οι περι­κο­πές των συντά­ξεων, η μερική απα­σχό­ληση, η έλλειψη προ­ο­πτι­κής και η μετα­νά­στευση είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα. Σύμφωνα με εκτι­μή­σεις, τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια εγκα­τέ­λει­ψαν τη χώρα περίπου 400-500 χιλιά­δες νέοι και μορ­φω­μέ­νοι Έλληνες. Τα 2/3 σχεδόν των Ελλήνων εργα­ζο­μέ­νων δεν έχουν θέση πλήρους απα­σχό­λη­σης. Κυρίως νέοι άνθρω­ποι εργά­ζο­νται για λιγό­τερα από 400 ευρώ μηνιαίως. Γι΄ αυτό και πολλοί ζουν στα όρια της φτώ­χειας και εξαρ­τώ­νται από τη στήριξη της οικο­γέ­νειάς τους».

Άλλες χώρες της κρίσης, επι­ση­μαί­νει το dpa, όπως η Κύπρος, έχουν ξεπε­ρά­σει στο μεταξύ τον κίνδυνο. Εντού­τοις στη Μεγα­λό­νησο, «με μόλις 10 δις ευρώ και σαφώς λιγό­τε­ρους όρους, το πρό­γραμμα βοή­θειας δεν ήταν συγκρί­σιμο με αυτό της Ελλάδας».

Τέσσερα χρόνια μετά την έξοδο από τα μνη­μό­νια και η Ισπανία φαί­νε­ται να έχει ορθο­πο­δή­σει παρά την ανη­συ­χία που προ­κα­λεί το ζήτημα της Κατα­λο­νίας. «Με 16,4% η ανεργία μειώ­θηκε τελευ­ταία στα χαμη­λό­τερα επίπεδα των τελευ­ταίων εννέα ετών».

Ανη­συ­χία προ­κα­λεί η Ιταλία

Σύμφωνα με την Κομι­σιόν η ανά­πτυξη συνε­χί­ζει να εξαρ­τά­ται σε μεγάλο βαθμό από τις ενέσεις δις της ΕΚΤ

Μολο­νότι οι προ­ο­πτι­κές για το σύνολο της Ευρω­ζώ­νης είναι εκ πρώτης όψης θετικές για το 2018 με τους μεγα­λύ­τε­ρους εν γένει ρυθμούς ανά­πτυ­ξης της τελευ­ταίας 10ετίας αλλά και μείωση του γενικού επι­πέ­δου του χρέους, η ανά­καμψη δεν φαί­νε­ται να στη­ρί­ζε­ται ακόμη σε γερά θεμέλια. Η Κομι­σιόν εκτιμά ότι η οικο­νο­μική ανά­πτυξη συνε­χί­ζει να εξαρ­τά­ται σε μεγάλο βαθμό από τις ενέσεις δις του προ­γράμ­μα­τος ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας.

Μεγα­λύ­τερη πηγή ανη­συ­χίας παρα­μέ­νει όμως η Ιταλία με το χρέος να κυμαί­νε­ται στο δυσθε­ώ­ρητο 130% του ΑΕΠ και τα κόκκινα δάνεια να ρίχνουν μαύρες σκιές στους τρα­πε­ζι­κούς ισο­λο­γι­σμούς. Σε περί­πτωση που κιν­δυ­νεύ­σει όντως η ιταλική οικο­νο­μία, ο Ευρω­παϊ­κός Μηχα­νι­σμός Στα­θε­ρό­τη­τας θα βρεθεί αίφνης στα όρια των αντοχών και δυνα­το­τή­των του.

Σε αυτά τα συμ­φρα­ζό­μενα αποκτά ιδιαί­τερη βαρύ­τητα και σημασία η συζή­τηση για τη μεταρ­ρύθ­μιση της οικο­νο­μι­κής και νομι­σμα­τι­κής ένωσης που ανα­μέ­νε­ται να ξεκι­νή­σει επί της ουσίας μετά το σχη­μα­τι­σμό νέας κυβέρ­νη­σης στο Βερο­λίνο.