Ετοιμάζεται η κίνηση στην Κεντροαριστερά

«Ας μετρή­σουν τις δυνά­μεις τους στην κοι­νω­νία, να δια­λυ­θούν και οι τελευ­ταίες ψευ­δαι­σθή­σεις ότι μπορούν έτσι απλά τρεις να φτιά­ξουν εκ του μηδενός προ­ο­δευ­τικό κίνημα στην Ελλάδα, και εδώ είμαστε, και το 2017, να τα ξανα­πούμε».

Αυτό ήταν το μόνο σχόλιο που «επι­φύ­λαξε» μέχρι στιγμής η Χαρ. Τρι­κούπη στη δεδο­μένη πια πρω­το­βου­λία των τριών πρώην υπουρ­γών –Αννας Δια­μα­ντο­πού­λου, Γιάννη Ραγκούση και Γιώργου Φλωρίδη– να προ­α­ναγ­γεί­λουν τη δημιουρ­γία νέου πολι­τι­κού σχή­μα­τος στις 15 Ιανουα­ρίου με μια εκδή­λωση στη Θεσ­σα­λο­νίκη.

Η πρω­το­βου­λία τους, όπως επι­βε­βαί­ω­σαν πλέον και οι ίδιοι, θα εκδη­λω­θεί σε δύο στάδια. Πρώτον με τη διορ­γά­νωση πέντε συνο­λικά αντί­στοι­χων εκδη­λώ­σεων (Θεσ­σα­λο­νίκη, Ηρά­κλειο, Πάτρα, Λάρισα, Αθήνα) στις οποίες θα εξη­γή­σουν τους λόγους που απο­τολ­μούν τη συγκρό­τηση ενός νέου Προ­ο­δευ­τι­κού Κινή­μα­τος (έτσι θα το ονο­μά­σουν) και αμέσως μετά με τη δημο­σιο­ποί­ηση μιας διακήρυξης- πρό­σκλη­σης στον Στ. Θεο­δω­ράκη και τη Φώφη Γεν­νη­ματά να συμπρά­ξουν στην πρω­το­βου­λία τους, η οποία –κατά το δικό τους σχέδιο– θα πρέπει να οδη­γή­σει στην εκλογή αρχηγού του νέου σχή­μα­τος στα τέλη Απρι­λίου από τους πολίτες.

Οσοι παρα­κο­λου­θούν την πολύ­παθη ιστορία της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς είναι βέβαιον ότι κρατούν μικρό καλάθι για όλα αυτά. Και δικαίως, γιατί όλες οι αντί­στοι­χες προ­σπά­θειες συνέ­νω­σης της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς (Κοι­νω­νι­κός Σύν­δε­σμος, Πρω­το­βου­λία των 58, διά­λο­γος Ποταμιού-ΠΑΣΟΚ κ.λπ.) αν και ανα­κοι­νώ­θη­καν μετά βαΐων και κλάδων, απέ­τυ­χαν πατα­γω­δώς. Επι­πλέον δε, όπως εγράφη και την προη­γού­μενη εβδο­μάδα, το ΠΑΣΟΚ που είναι και ο βασικός παίκτης του χώρου όχι μόνον δεν θα μετά­σχει στην πρω­το­βου­λία των τριών, αλλά το πιθα­νό­τερο είναι υπο­γείως να την υπο­νο­μεύ­σει. Στη Χαρ. Τρι­κούπη έχουν πλήρη γνώση των βολι­δο­σκο­πι­κών συνα­ντή­σεων που κάνουν συνερ­γά­τες των τριών υπουρ­γών με πρώην βου­λευ­τές και πολι­τευ­τές του ΠΑΣΟΚ επι­χει­ρώ­ντας να κερ­δί­σουν την εμπι­στο­σύνη τους. Και το απα­ντη­τικό μήνυμα που τους στέλλει μέσω δικών της συνερ­γα­τών η κ. Γεν­νη­ματά είναι ότι θα πρέπει εδώ και τώρα να επι­λέ­ξουν ανάμεσα σε ένα υπαρκτό κόμμα και σε ένα… απο­κύ­ημα φαντα­σίας κόμ­μα­τος.

Η σκληρή στάση που κρατά η κ. Γεν­νη­ματά είναι ερμη­νεύ­σιμη όχι μόνον λόγω των δημο­σκο­πή­σεων που της δίνουν το προ­βά­δι­σμα στον χώρο. Στη Χαρ. Τρι­κούπη θεωρούν εντελώς εσφαλ­μένη και την ιδε­ο­λο­γική βάση στην οποία πατούν οι τρεις για να στήσουν νέα παρά­ταξη. Ανα­γνω­ρί­ζουν βέβαια ότι η κ. Δια­μα­ντο­πού­λου, ο κ. Ραγκού­σης και ο κ. Φλω­ρί­δης υπήρξαν επι­τυ­χη­μέ­νοι υπουρ­γοί της πάλαι ποτέ εκσυγ­χρο­νι­στι­κής πτέ­ρυ­γας του ΠΑΣΟΚ. Πλην όμως επι­ση­μαί­νουν ότι έκτοτε έχουν εγκλω­βι­στεί σε έναν εμμο­νικό μεταρ­ρυθ­μι­στικό λόγο χωρίς καν να εξει­δι­κεύ­ουν τις αλλαγές που ειση­γού­νται με συνέ­πεια το πολι­τικό προφίλ τους να μη δια­φέ­ρει σε τίποτα –για τον μέσο πολίτη– από αυτό του Κυρ. Μητσο­τάκη. Με άλλα λόγια, στο ΠΑΣΟΚ πιστεύ­ουν ότι η πρω­το­βου­λία των τριών είναι κατα­δι­κα­σμένη να απο­τύ­χει απλού­στατα διότι δεν πείθει κανέναν (ούτε καν τους απο­γοη­τευ­μέ­νους ψηφο­φό­ρους του ΣΥΡΙΖΑ), ότι προ­τεί­νει κάτι δια­φο­ρε­τικό από τη Ν.Δ. (δρα­στική μείωση φόρων, περι­στολή και αξιο­λό­γηση κράτους, ανα­πτυ­ξιακά κίνητρα κ.λπ.).

Από την πλευρά τους, ωστόσο, οι τρεις δηλώ­νουν απο­φα­σι­σμέ­νοι να προ­χω­ρή­σουν ακόμη και χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Οι δε συνερ­γά­τες τους απα­ντούν με ανάλογη απα­ξί­ωση στην έμμεση πρό­σκληση της Χαρ. Τρι­κούπη «όσοι πιστοί προ­σέλ­θετε στο δικό μας συνέ­δριο που θα δημιουρ­γή­σει την ενιαία προ­ο­δευ­τική παρά­ταξη». Χαρα­κτη­ρί­ζουν παλαιο­λι­θικό το σχέδιο της κ. Γεν­νη­ματά, διότι όπως λένε «καλεί αορί­στως κινή­σεις και στελέχη του χώρου να μετά­σχουν σε ένα συνέ­δριο της ΔΗΣΥ, λες και οι δυνάμει ενδια­φε­ρό­με­νοι δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται το αυτο­νό­ητο, ότι τους συσχε­τι­σμούς των συνέ­δρων θα τους καθο­ρί­σει η ίδια με σκοπό να ελέγξει την τάχα νέα παρά­ταξη που υπό­σχε­ται»…

Με αυτά τα δεδο­μένα την τύχη του νέου εγχει­ρή­μα­τος θα επη­ρε­ά­σει περισ­σό­τερο η στάση που θα κρα­τή­σει ο κ. Στ. Θεο­δω­ρά­κης. Ο επι­κε­φα­λής του Ποτα­μιού καίτοι απο­φεύ­γει να μιλάει για τις κινή­σεις των τριών, τις ξέρει με κάθε λεπτο­μέ­ρεια, καθώς σε αυτές μετέ­χουν ενεργά του­λά­χι­στον δύο στε­νό­τα­τοι συνερ­γά­τες του (Δ. Τσιό­δρας, Γ. Μεϊ­μά­ρα­γλου). Οι τελευ­ταίοι θα έχουν συμ­με­τοχή και στις επι­κεί­με­νες εκδη­λώ­σεις των τριών υπουρ­γών, μετα­δί­δο­ντας έτσι την αίσθηση ότι το Ποτάμι θα στη­ρί­ξει την πρω­το­βου­λία οδη­γού­μενο στα­διακά ακόμη και στην αυτο­διά­λυσή του.

Η αλήθεια, ωστόσο, για όσους γνω­ρί­ζουν τον τρόπο που σκέ­φτε­ται ο κ. Θεο­δω­ρά­κης δεν είναι αυτή. Ο ίδιος μάλλον περι­μέ­νει τι θα «γράψουν» οι δημο­σκο­πή­σεις για το νέο εγχεί­ρημα πριν απο­φα­σί­σει για την τύχη του Ποτα­μιού. Τις ίδιες δημο­σκο­πή­σεις, άλλωστε, προ­φα­νώς ανα­μέ­νουν με αγωνία και οι κ.κ. Δια­μα­ντο­πού­λου, Ραγκού­σης και Φλω­ρί­δης για να δια­πι­στώ­σουν αν η πρω­το­βου­λία τους είναι τόσο σημα­ντική για τους πολίτες, όσο οι ίδιοι την εμφα­νί­ζουν για το μέλλον της χώρας.