Eξ αποστάσεως

Η δήλωση της προη­γού­με­νης εβδο­μά­δας και με σοβαρή υπο­ψη­φιό­τητα για τις ατυχείς (για να το πω ευγε­νικά) της χρονιάς, ανήκει στην Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεν­νη­ματά, η οποία, όλως τυχαίως απου­σί­αζε από την ψηφο­φο­ρία για το Σύμφωνο Συμ­βί­ω­σης. Την επομένη, ξύπνησε σε νέα επίπεδα αμνη­σίας και άρχισε τα τουι­τί­σματα : «Να λείπουν επι­τέ­λους οι ακρό­τη­τες. Απαι­τού­νται συναι­νέ­σεις σε ζητή­ματα που αφορούν στην ισο­νο­μία και κυρίως στην αξιο­πρέ­πεια των πολιτών.» Και κου­νώ­ντας το δάχτυλο συνε­χί­ζει: « Κύριε #tsipras συστρά­τευση απέ­να­ντι στο σκοτάδι δεν γίνεται μαζί με ακρο­δε­ξιούς και ομο­φο­βι­κούς» Ακά­θε­κτη κατα­λή­γει: « Σήμερα ξημέ­ρωσε μια καλύ­τερη ημέρα για τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα στη χώρα μας. Συμ­βάλ­λαμε απο­φα­σι­στικά σε αυτό. Το @pasok είναι δύναμη προόδου.» Όντως, ξημέ­ρωσε μια καλύ­τερη ημέρα. Μόνο που αν περί­μενε κανείς από την κυρία Γεν­νη­ματά, ακόμα θα ήταν βαθιά νυχτω­μέ­νος.

Ναι, μερικοί έχουν πλάκα. Και θέλεις, καμιά φορά, να βάλεις τα γέλια. Όμως, οι ηγέτες δεν είναι για γέλια. Φτιά­χνο­νται από το υλικό των υπερ­βά­σεων, όχι από την εύκαμ­πτη ύλη των συμ­βι­βα­σμών τους. Στη Βουλή, αγα­πη­τοί/τες είστε για να ομι­λείτε, όχι για να κατα­πί­νετε τη γλώσσα σας και μετά να κουνάτε και το δάχτυλο. Η σιωπή στα πολι­τικά έδρανα δεν απο­τε­λεί πολι­τική στάση. Απο­τε­λεί ελιγμό, ενίοτε γλοιώδη.