Βούλγαρος πέθανε από ηλεκτροπληξία – Απορρίφθηκε η αγωγή 11 συγγενών του για αποζημίωση

Με την υπ’ αρίθμ. 949/2015 απόφαση του Α1′ Πολι­τι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου απορ­ρί­φθηκε η αίτηση αναί­ρε­σης που άσκησαν συγ­γε­νείς αδι­κο­χα­μέ­νου από ηλε­κτρο­πλη­ξία Βούλ­γα­ρου κατά απο­φά­σεως του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, με την οποία απορ­ρί­φθηκε η αγωγή τους κατά της ΔΕΗ.

11 συγ­γε­νείς του θύματος της ηλε­κτρο­πλη­ξίας στρά­φη­καν συγκε­κρι­μένα κατά της ΔΕΗ και εν συνε­χεία κατά του δια­δό­χου αυτής “ΔΕΔΔΗΕ Α.Ε.” και ισχυ­ρί­στη­καν ότι ο Μ. Ρ. του Ι., βουλ­γα­ρι­κής υπη­κο­ό­τη­τας, σύζυγος της πρώτης, πατέρας των δεύ­τε­ρου, τετάρ­του και έκτης, πεθερός των τρίτης, πέμπτης και έβδομου, παππούς των ανη­λί­κων τέκνων των δευ­τέ­ρου και τρίτης, τέταρ­του και πέμπτης και έκτης και έβδομου,  απε­βί­ωσε στο Φαλη­ράκι της Ρόδου από ηλε­κτρο­πλη­ξία που οφει­λό­ταν στην απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα (πέραν άλλων) των προ­στη­θέ­ντων υπαλ­λή­λων της ΔΕΗ και ζήτησαν λόγω της αδι­κο­πρα­ξίας, να υπο­χρε­ω­θεί αυτή να κατα­βά­λει στη μεν πρώτη απο­ζη­μί­ωση για έξοδα κηδείας και μετα­φο­ράς της σορού του θανό­ντος στη Βουλ­γα­ρία ως και χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση, λόγω ψυχικής οδύνης, στους δε λοιπούς χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ψυχικής οδύνης.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απέρ­ριψε την αγωγή τους ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν, δεχό­μενη ότι για το θάνατο του συγ­γε­νούς τους δεν υφί­στα­ται υπαι­τιό­τητα των προ­στη­θέ­ντων υπαλ­λή­λων της εται­ρείας.

Πιο συγκε­κρι­μένα στο Φαλη­ράκι στις 6-12-2002, ο βουλ­γα­ρι­κής ιθα­γέ­νειας Μ. P. του Ι., ηλικίας τότε 49 ετών, ανήλθε στο κοι­νό­χρη­στο δώμα της πολυ­κα­τοι­κίας στην οποία διέμενε, προ­κει­μέ­νου να ρυθ­μί­σει την κεραία της τηλε­ό­ρα­σής του, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας προς τούτο ένα μεταλ­λικό σωλήνα μήκους περίπου πέντε μέτρων. Ύπερθεν του δώματος και σε ύψος τεσ­σά­ρων μέτρων από αυτό διέρ­χο­νται αγωγοί της ενα­γο­μέ­νης Δ.Ε.Η, μέσης τάσης (15.000 Volt).

Ο εν λόγω Μ. Ρ. κατά την προ­σπά­θειά του αυτή, έφερε σε επαφή το σωλήνα, που κρα­τούσε, με τους αγωγούς, με απο­τέ­λε­σμα να υποστεί ηλε­κτρο­πλη­ξία, συνε­πεία της οποίας απε­βί­ωσε.

Το ατύχημα όπως κρίθηκε οφεί­λε­ται σε απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα (αμέλεια) του, ίδιου του θανό­ντος, που δεν επέ­δειξε την επι­μέ­λεια που μπο­ρούσε και όφειλε να κατα­βά­λει, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας, τον μεταλ­λικό σωλήνα, που είναι καλός αγωγός του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος, παρά την ύπαρξη εκεί των ηλε­κτρο­φό­ρων καλω­δίων και την εντεύ­θεν ευχερώς προ­βλέ­ψιμη επι­κιν­δυ­νό­τητα εκ της πιθανής επαφής τους από αδέξιο χει­ρι­σμό, όπως και τελικά συνέβη.

Ουδεμία υπαι­τιό­τητα της ΔΕΗ προ­έ­κυψε, δεδο­μέ­νου ότι οι προ­στη­θέ­ντες από αυτήν είχαν φρο­ντί­σει ώστε να υπάρχει ασφαλής από­σταση τεσ­σά­ρων μέτρων των αγωγών από το δώμα, δεδο­μέ­νου μάλιστα και του ότι η ελα­χί­στη προ­βλε­πό­μενη από τον σχετικό κανο­νι­σμό είναι εκείνη των δυόμιση μέτρων.

Η από­σταση αυτή είναι μάλιστα μεγα­λύ­τερη και εκείνης που προ­βλέ­πε­ται από τον κανο­νι­σμό αυτό προ­κει­μέ­νου για αγωγούς υψηλής τάσης, που είναι τρία μέτρα, σημειού­με­νου πάντως και του ότι ο ισχυ­ρι­σμός των ενα­γό­ντων ότι oι εν λόγω αγωγοί ήταν υψηλής τάσης προ­έ­κυψε αβά­σι­μος.