Απορρίφθηκε η ανακοπή εταιρείας που επικαλέστηκε παράνομο ανατοκισμό

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η ανα­κο­πή που άσκη­σε Ρο­δί­τι­κη εται­ρεία η οποία είχε εξα­σφα­λί­σει την ανα­στο­λή δια­τα­γής πλη­ρω­μής του δι­κα­στή του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου επι­κα­λού­με­νη πα­ρά­νο­μο ανα­το­κι­σμό οφει­λής της.

Συ­νή­θης πρα­κτι­κή των τρα­πε­ζι­κών ιδρυ­μά­των είναι να επι­βα­ρύ­νουν τις χο­ρη­γού­με­νες από αυτά πι­στώ­σεις εκτός από τους τό­κους και τις δα­πά­νες εξό­δων για τη χο­ρη­γη­θεί­σα πί­στω­ση και επι­πρό­σθε­τα με την ει­σφο­ρά του ν. 128/1975 που απο­τε­λεί οι­κο­νο­μι­κό βάρος-φόρο, με υπο­κεί­με­νο τα πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα και αντι­κεί­με­νο τις πάσης φύ­σε­ως απαι­τή­σεις τους από την πα­ρο­χή πι­στώ­σε­ων και εί­σπρα­ξης τόκου.

Ο φόρος αυτός, κα­τα­βαλ­λό­με­νος από τις Τρά­πε­ζες στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος και φε­ρό­με­νος σε πί­στω­ση ει­δι­κού λο­γα­ρια­σμού, ει­σπράτ­τε­ται από το Δη­μό­σιο, απο­τε­λώ­ντας έσοδο του κρα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού.

Επει­δή δε η ει­σφο­ρά του ν. 128/1975 απο­τε­λεί δη­μο­σιο­νο­μι­κό βάρος που επι­βα­ρύ­νει τις Τρά­πε­ζες, ένα­ντι των πι­στώ­σε­ων που πα­ρέ­χουν στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο και από τις οποί­ες κερ­δο­σκο­πούν, το βάρος τούτο δεν είναι δυ­να­τόν να με­τα­τε­θεί τυ­πι­κά στους άλ­λους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους, επει­δή, μόνον τυ­πι­κός νόμος και όχι σύμ­βα­ση, είναι δυ­να­τόν να επι­βάλ­λει φόρο ή άλλο οι­κο­νο­μι­κό βάρος σε πο­λί­τες και ως εκ τού­του, η κατά κυ­ριο­λε­ξία με­τά­θε­ση του φόρου, θα σή­μαι­νε του­λά­χι­στον κα­τα­στρα­τή­γη­ση του νόμου, που προ­έ­βλε­ψε για συ­γκε­κρι­μέ­νο λόγο την ει­σφο­ρά.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, η χω­ρι­στή επι­βά­ρυν­ση του πι­στο­λή­πτη με επι­τό­κιο και ει­σφο­ρά, δη­μιουρ­γώ­ντας σ’ αυτόν την πε­πλα­νη­μέ­νη αντί­λη­ψη περί των βαρών του, είναι κα­τα­χρη­στι­κός όρος, επει­δή πλήτ­τει την οφει­λο­μέ­νη δια­φά­νεια στην σχέση, μη προσ­διο­ρί­ζο­ντας με τρόπο ορι­σμέ­νο και σαφή την πα­ρο­χή του πι­στο­λή­πτη και ιδίως την αιτία της.

Στην προ­κεί­με­νη υπό­θε­ση κα­τό­πιν της από 4-10-2017 αί­τη­σης τρά­πε­ζας, εκ­δό­θη­κε σε βάρος της εται­ρεί­ας, δια­τα­γή πλη­ρω­μής με την οποία δια­τά­χθη­κε να κα­τα­βά­λει το ποσό των 366.539,97 ευρώ για κε­φά­λαιο, με τον συμ­βα­τι­κό τόκο υπε­ρη­με­ρί­ας από την επό­με­νη της επί­δο­σης της ημε­ρο­μη­νί­ας ορι­στι­κού κλει­σί­μα­τος του λο­γα­ρια­σμού, ανα­το­κι­ζο­μέ­νων ανά εξά­μη­νο, καθώς και το ποσό των 3.600 ευρώ για δι­κα­στι­κά έξοδα, με βάση σύμ­βα­ση ανοίγ­μα­τος πί­στω­σης με ανοι­κτό αλ­λη­λό­χρεο λο­γα­ρια­σμό.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είχε κρί­νει νό­μι­μο και πι­θα­νο­λό­γη­σε ότι θα ευ­δο­κι­μή­σει και ως προς την ου­σια­στι­κή του βα­σι­μό­τη­τα ο πρώ­τος λόγος ανα­κο­πής ανα­φο­ρι­κά με τον πα­ρά­νο­μο ανα­το­κι­σμό της ει­σφο­ράς του Ν. 128/1975, διότι οδη­γεί σε αδυ­να­μία έγ­γρα­φης από­δει­ξης του νό­μι­μου μέ­ρους της απαί­τη­σης, δε­δο­μέ­νου ότι τόσο κατά το προϊ­σχύ­σαν όσο και κατά το υφι­στά­με­νο νο­μο­θε­τι­κό κα­θε­στώς ανα­το­κι­σμός επι­τρέ­πε­ται μόνο επί των κα­θυ­στε­ρού­με­νων τόκων και όχι επί των φόρων, ει­σφο­ρών ή άλλων προ­μη­θειών, ενώ κάθε αντί­θε­τη σύμ­βα­ση αντί­κει­ται στις πα­ρα­πά­νω δια­τά­ξεις.

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε ότι με όρους 2.4 της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης προ­βλέ­φθη­κε και ανα­το­κι­σμός της ει­σφο­ράς του Ν. 128/1975, ο οποί­ος και τε­λι­κά επι­βλή­θη­κε. Έτσι, πα­ρό­λο που εγκύ­ρως συμ­φω­νή­θη­κε η με­τα­κύ­λι­ση της ει­σφο­ράς στον πι­στού­χο-πρω­το­φει­λέ­τρια, η συμ­φω­νία επι­βά­ρυν­σης αυτής με τό­κους και ο εκτο­κι­σμός αυτών είναι άκυρη, επει­δή στα πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα επι­τρέ­πε­ται ο ανα­το­κι­σμός των κα­θυ­στε­ρού­με­νων τόκων και όχι των φόρων, ει­σφο­ρών ή άλλων προ­μη­θειών.

Έτσι η τρά­πε­ζα αφού κε­φα­λαιο­ποιού­σε την ει­σφο­ρά του Ν. 128/1975 κάθε φορά που χρέ­ω­νε τό­κους πάσης φύ­σε­ως, στη συ­νέ­χεια ανα­τό­κι­ζε πα­ρα­νό­μως τα ποσά της, καθώς στο κάθε φορά προ­κύ­πτον υπό­λοι­πο κε­φά­λαιο υπο­λό­γι­ζε τό­κους (εκτο­κι­σμός) πε­ριέ­χο­ντες και ποσά ει­σφο­ράς του ν. 128/1975, στο νέο δε προ­κύ­πτον εκά­στο­τε κε­φά­λαιο υπο­λό­γι­ζε νέους τό­κους πε­ριέ­χο­ντες και ει­σφο­ρά (εκτο­κι­σμός και ανα­το­κι­σμός της ει­σφο­ράς).

Συ­νε­πεία δε όλων των ανω­τέ­ρω, η απαί­τη­ση κα­τέ­στη ανεκ­κα­θά­ρι­στη λόγω της εν­σω­μά­τω­σης σε αυτήν των ως άνω πα­ρα­νό­μως υπο­λο­γι­σθέ­ντων επι­πλέ­ον τόκων, καθώς και των ποσών που προ­έ­κυ­πταν από τον ανα­το­κι­σμό τους, βάσει της ως άνω αθέ­μι­της και πα­ρά­νο­μης πρα­κτι­κής της τρά­πε­ζας.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ρι­ψε την ανα­κο­πή για το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ενώ κατά τα λοιπά πα­ρέ­πεμ­ψε την υπό­θε­ση προς εκ­δί­κα­ση ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Αχιλ­λέ­ας Δα­σκα­λά­κης.