Λαϊκή Συσπείρωση: Αποκλεισμός περιφερειακών συμβούλων στη συνεδρίαση της 29/9/2017

Με απο­κλει­σμό των περι­φε­ρεια­κών συμ­βού­λων που συμ­με­τεί­χαν στην αίθουσα του Εμπο­ρι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου στη Ρόδο, έγινε η συνε­δρί­αση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου, με θέμα τις εξε­λί­ξει­ςστην εξαγορά του Ναυ­πη­γείου Νεωρίου της Σύρου.

Τα «τεχνικά» προ­βλή­ματα που παρου­σιά­στη­καν με ευθύνη της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής και η πλήρης αδυ­να­μία επι­κοι­νω­νίας με την αίθουσα όπου διε­ξα­γό­ταν η συνε­δρί­αση στη Σύρο, ανά­γκα­σαν σε απο­χώ­ρηση την μεγάλη πλειο­ψη­φία των συμ­βού­λων όλων των παρα­τά­ξεων.

Η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ , στη­ρί­ζει τα αιτή­ματα των εργα­ζο­μέ­νων στο Νεώριο για δια­σφά­λιση όλων των θέσεων εργα­σίας και άμεση κατα­βολή των δεδου­λευ­μέ­νων, ζητή­ματα τα οποία δεν πρέπει να μπαί­νουν σε δια­σύν­δεση με τις εκκρε­μό­τη­τες της σημε­ρι­νής εται­ρείας προς τρίτους ή προς το Δημόσιο, κατα­δι­κά­ζο­ντας τους εργα­ζό­με­νους σε διαρκή ομηρία και απλη­ρω­σιά.

Οι εργα­ζό­με­νοι είναι αυτοί που τελικά πλη­ρώ­νουν με τον ίδιο τραγικά επα­να­λαμ­βα­νό­μενο τρόπο, την κερ­δο­φο­ρία του κάθε πανη­γυ­ρικά εισερ­χό­με­νου «σωτήρα» επεν­δυτή στο Νεώριο.

Έχουν αρκετή πείρα οι εργάτες για να μην επα­να­παύ­ο­νται με τις φιέστες και τις υπο­σχέ­σεις.

Κανένας εφη­συ­χα­σμός δεν χωρά και για τη νέα κατά­σταση που δημιουρ­γεί­ται, με την πρόταση εξα­γο­ράς του Νεωρίου, από εται­ρεία ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Οι ανα­φο­ρές του Αμε­ρι­κα­νού Πρέσβη για το Νεώριο, ότι «…θα θέλαμε να δούμε να παρα­μέ­νει σε επεν­δυ­τές προ­ερ­χό­με­νους από χώρα – μέλος του ΝΑΤΟ», παρα­πέ­μπουν σε αντα­γω­νι­σμούς με άλλα καπι­τα­λι­στικά κράτη, Ρωσία, Κίνα κλπ, που έχουν τερά­στια συμ­φέ­ρο­ντα στην ευρύ­τερη περιοχή.

Η προ­στα­σία της δου­λειάς και της ζωής των εργα­ζο­μέ­νων, η προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, η κάλυψη των αναγκών για σύγ­χρονα και ασφαλή πλοία που να εξυ­πη­ρε­τούν τις ανάγκες των νησιω­τών με συχνή , ασφαλή και φθηνή συγκοι­νω­νία, δεν απο­τε­λούν το κρι­τή­ριο επεν­δύ­σεων των καπι­τα­λι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων. Το μόνο κρι­τή­ριο ήταν και θα είναι τα κέρδη τους, η ενί­σχυση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τάς τους, που επι­τυγ­χά­νουν με την στυγνή εκμε­τάλ­λευση των εργα­ζο­μέ­νων. Γι’ αυτό δεν πρέπει να γίνο­νται οι στόχοι και τα οράματα των επι­χει­ρη­μα­τιών, σημαία πάλης για τους ίδιους τους εργα­ζό­με­νους.

Οι επι­κλή­σεις της περι­φε­ρεια­κής αρχής περί ευθύνης που έχουμε όλοι μας για τα συμ­φέ­ρο­ντα των εργα­ζο­μέ­νων, τη τοπική οικο­νο­μία και το εθνικό συμ­φέ­ρον, δεν έχουν το ίδιο νόημα και περιε­χό­μενο για εργάτες και αφε­ντικά, για το λαό και τους εκμε­ταλ­λευ­τές του.

Στα χέρια των εργατών και του λαού πρέπει να είναι τα κλειδιά της οικο­νο­μίας, για να έχει νόημα η ανά­πτυξη προς το συμ­φέ­ρον τους. Σε μια κοι­νω­νία, που θα δου­λεύει για τις εργα­τι­κές – λαϊκές ανάγκες και όχι για το κέρδος, θα μπορεί στη χώρα μας να αξιο­ποι­η­θεί και η τερά­στια πείρα του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού και στη Ναυ­πη­γο­ε­πι­σκευή, θα μπορεί να δου­λέ­ψει ο κλάδος για το λαό και όχι για τα μονο­πώ­λια.

30/9/2017