Στ. Ξεκαλάκης: «Καλώ τα στελέχη του ΚΙΝ.ΑΛ. να παραμείνουν στις επάλξεις»

Κύριε Ξεκα­λάκη, η επόμενη ημέρα των εθνικών εκλογών, πώς βρήκε το ΚΙΝ.ΑΛ. και προς τα πού πορεύ­ε­ται το κόμμα;

Στα δημο­κρα­τικά – προ­ο­δευ­τικά κόμματα οι αξιο­λο­γή­σεις των απο­τε­λε­σμά­των και ο σχε­δια­σμός της επό­με­νης ημέρας, είθι­σται να συντε­λού­νται μέσα από έκτακτα συνέ­δρια που απο­τε­λούν την κατά­ληξη ενδελεχών-ουσιαστικών, εσω­κομ­μα­τι­κών διερ­γα­σιών σε επίπεδο βάσης. Αυτός είναι ο πιο ασφαλής και πολι­τικά ορθο­λο­γι­κός τρόπος για την εξαγωγή συμπε­ρα­σμά­των που αντα­να­κλούν στις ανάγκες και τα θέλω των μελών και όχι λίγων, παρά τω προέδρω, στε­λε­χών.

Όσο οι θεσμι­κές δια­δι­κα­σίες θυσιά­ζο­νται στο βωμό ανούσιων-θεωρητικών εκδη­λώ­σεων που απο­σκο­πούν στο να καλύ­ψουν τα λάθη-προβλήματα και να ωραιο­ποι­ή­σουν τη σημε­ρινή, αμεί­λι­κτη πολι­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα, τόσο το κόμμα θα πορεύ­ε­ται στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα…

Στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου, η Ν.Δ. πήρε αυτο­δυ­να­μία, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρά­τησε δυνά­μεις στο 30% ενώ το ΚΙΝ.ΑΛ. σημεί­ωσε μια μικρή άνοδο αλλά έχασε την έδρα της Δωδε­κα­νή­σου. Ποιοι είναι οι λόγοι κατά την άποψή σας, που οδή­γη­σαν σε αυτή την κατά­σταση;

Καταρ­χάς οφεί­λουμε να αξιο­λο­γή­σουμε την κατά­σταση. Η εισή­γηση που παρου­σιά­στηκε από την ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ. στην πρώτη, μετε­κλο­γικά, συνε­δρί­αση της κεντρι­κής μας επι­τρο­πής, παρου­σί­ασε το «ποτήρι» του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος «μισο­γε­μάτο».

Όλα λοιπόν κρί­νο­νται με βάση το πώς κανείς αντι­λαμ­βά­νε­ται το ρόλο του κόμ­μα­τος στο οποίο συμ­με­τέ­χει. Αν σκοπός ενός κόμ­μα­τος είναι, απλά και μόνο, να υπάρχει στα κοι­νο­βου­λευ­τικά δρώμενα για να «βολεύ­ο­νται» κάποιοι ως βου­λευ­τές, να αυξά­νο­νται οι θέσεις των μετα­κλη­τών και τα γενι­κό­τερα προ­νό­μια που απορ­ρέ­ουν από την κατά­ληψη της τρίτης θέσης, τότε το απο­τέ­λε­σμα δεν είναι απλά καλό, αλλά άριστο.

Για μένα που είχα τη χαρά και την τύχη να ψηφίσω πρώτη φορά το 1993 και να παρα­κο­λουθώ τα δρώμενα, μέσα από το οικο­γε­νειακό μου περι­βάλ­λον από πολύ νωρί­τερα, και ακόμα περισ­σό­τερο για όλα τα στελέχη που αγω­νί­στη­καν από το 1974 για ένα ισχυρό κοι­νο­βου­λευ­τικά ΠΑΣΟΚ, το απο­τέ­λε­σμα αυτό δεν αρμόζει στην ιστορία μας, δεν εξυ­πη­ρε­τεί τις ανάγκες του λαού, δε χωράει τα όνειρά μας.

Σε ό,τι αφορά τα αίτια που οδή­γη­σαν στην κατά­σταση αυτή, όλα ξεκι­νάνε από την προ­βλη­μα­τική εσω­κομ­μα­τική λει­τουρ­γία και το αρχη­γικό μοντέλο που ακο­λου­θή­θηκε.

Αυτά επέ­βα­λαν λογικές παρα­σκη­νια­κών συμ­φω­νιών και διευ­θε­τή­σεων στην κατάρ­τιση των ψηφο­δελ­τίων, για να εξο­φλη­θούν «γραμ­μά­τια» υπο­στή­ρι­ξης κατά την εκλογή αρχηγού το 2017 ή κατά τη λήψη και εφαρ­μογή αντι­δη­μο­κρα­τι­κών και αντι­κα­τα­στα­τι­κών απο­φά­σεων της ηγεσίας από τον Απρίλη του 2017 μέχρι και σήμερα.

Αυτά οδή­γη­σαν στο διαρκώς εναλ­λασ­σό­μενο και μονίμως ανα­κυ­κλού­μενο περιε­χό­μενο του προ­γραμ­μα­τι­κού λόγου, που θόλωσε το στίγμα της παρά­τα­ξης και απο­θάρ­ρυνε πολλούς πολίτες που μας παρα­κο­λου­θού­σαν να εκφρά­σουν τη στήριξή τους στην πράξη.

Αυτά κατέ­στη­σαν κυρί­αρχο κομ­μα­τικό μέλημα τον ακούσιο ή εκούσιο διωγμό εκα­το­ντά­δων στε­λε­χών που θα μπο­ρού­σαν να εκφρά­σουν δημόσιο πολι­τικό λόγο και να συμ­με­τέ­χουν στα ψηφο­δέλ­τια, προσ­δί­δο­ντας επι­πλέον δυνα­μική στην εκλο­γική προ­σπά­θεια.

Όταν η ηγεσία κατα­τάσ­σει σε βασικό της πολι­τικό αντί­παλο όποιον έχει δια­φο­ρε­τική άποψη μέσα στο κόμμα και θέτει σε δεύτερη μοίρα το εξω­τε­ρικό πολι­τικό περι­βάλ­λον, τότε δεν μπορεί να προσ­δοκά κάτι περισ­σό­τερο από ένα 8%…

Θα ήθελα, το σχόλιό σας για τις παραι­τή­σεις των στε­λε­χών του ΚΙΝ.ΑΛ. στα Δωδε­κά­νησα, μετά το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών.

Κάθε πολι­τικό στέ­λε­χος έχει το δικαί­ωμα να λει­τουρ­γεί με βάση τη συνεί­δησή του και τις δικές του αντι­λή­ψεις και προ­τε­ραιό­τη­τες.

Τα συγκε­κρι­μένα στελέχη, μαζί με τους υπο­ψη­φί­ους βου­λευ­τές και τα υπό­λοιπα στελέχη του Κινή­μα­τος Αλλαγής Δωδε­κα­νή­σου, έδωσαν νησί – νησί το «νυν υπέρ πάντων αγώνα» για την κοι­νο­βου­λευ­τική εκπρο­σώ­πηση του κινή­μα­τος στα Δωδε­κά­νησα, αλλά και γενι­κό­τερα για την επί­τευξη του εκλο­γι­κού μας στόχου. Συνεπώς, ως προς την κομ­μα­τική τους ευσυ­νει­δη­σία και «νομι­μο­φρο­σύνη» δεν έχουν να απο­δεί­ξουν τίποτα και σε κανέναν. Αντι­θέ­τως, άλλοι, πιο υψηλά ιστά­με­νοι, έχουν να απο­λο­γη­θούν τόσο σε αυτούς, όσο και στα χιλιά­δες μέλη και φίλους της παρά­τα­ξης για το γεγονός ότι το κόμμα πέρασε κάτω από τον εκλο­γικό πήχη που είχε τεθεί προ­ε­κλο­γικά.

Παρόλ’ αυτά, επ’ ευκαι­ρία της ερω­τή­σεώς σας, θα ήθελα να απευ­θύνω μια έκκληση τόσο στα στελέχη αυτά, όσο και σε όλους όσους βρί­σκο­νται ένα βήμα πριν από την επιλογή της πολι­τι­κής αγρα­νά­παυ­σης, να παρα­μεί­νουν στις επάλ­ξεις.

Οι μάχες δίνο­νται και οι αλλαγές επι­τυγ­χά­νο­νται από τους ενεργά παρό­ντες. Οι αρχές και οι αξίες παρα­μέ­νουν αναλ­λοί­ω­τες στο πέρασμα του χρόνου και απλά απαι­τεί­ται η κατάλ­ληλη πολι­τική και κοι­νω­νική συγκυ­ρία για να εδραιω­θούν, πρω­τί­στως κομ­μα­τικά και εν συνε­χεία κοι­νω­νικά.

Για το γεγονός ότι σήμερα το πολι­τικό υπο­κεί­μενο, που απο­τε­λεί τη συνέ­χεια της προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης, δεν μπορεί να επι­τε­λέ­σει τον ιστο­ρικό του ρόλο, αυξά­νο­ντας την κοι­νω­νική του επιρροή και επι­σφρα­γί­ζο­ντας με την παρου­σία του τις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις, υπό­λο­γοι είναι αυτοί που επέ­λε­ξαν στρα­τη­γικά να το κατα­στή­σουν μικρό και ελεγ­χό­μενο, προ­σαρ­μο­σμένο στις δικές τους δυνα­τό­τη­τες και επι­διώ­ξεις.

Όλοι οι υπό­λοι­ποι όμως θα φέρουμε ακέραιο το βάρος της ευθύνης αν κατα­στούμε αδρα­νείς και δε συμ­βά­λουμε στη ριζο­σπα­στική αλλαγή που έχει ανάγκη σήμερα η παρά­ταξη για να εκκι­νή­σει μια νέα ελπι­δο­φόρα αρχή.

Υπάρχει πάντως μια τάση αμφι­σβή­τη­σης στο πρόσωπο της προ­έ­δρου, Φώφης Γεν­νη­ματά ενώ έχει τεθεί και θέμα ηγεσίας από αρκετά στελέχη που δηλώ­νουν δυσα­ρέ­σκεια για την στάση της σε κάποια θέματα (π.χ. πανε­πι­στη­μιακό άσυλο). Μήπως όλα αυτά απευ­θύ­νο­νται εις… ώτα μη ακουό­ντων;

Η αμφι­σβή­τηση δεν αφορά σε πρόσωπα, αλλά σε πρα­κτι­κές. Το γεγονός ότι η σημε­ρινή ηγεσία έχει επι­λέ­ξει να αφήσει στο περι­θώ­ριο τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των μελών και φίλων της παρά­τα­ξης και να δια­μορ­φώ­νει τον πολι­τικό σχε­δια­σμό με μια ολι­γο­μελή ομάδα ημε­τέ­ρων, με γνώμονα απο­κλει­στικά και μόνο το πως κάποιοι, λίγοι, θα δια­τη­ρούν την κοι­νο­βου­λευ­τική ή μικρο­κομ­μα­τική τους εξουσία, καθιστά την προ­ο­πτική της παρά­τα­ξης προ­βλη­μα­τική και ως εκ τούτου κατα­κρι­τέα την πρα­κτική.

Ωστόσο, το 2017 στην δια­δι­κα­σία ψηφο­φο­ρίας για πρόεδρο, υπήρξε συμ­με­τοχή του κόσμου, ο οποίος αντα­πο­κρί­θηκε Ποια κατά την γνώμη σας, θα έπρεπε να είναι τα επόμενα βήματα;

Τα λάθη που γίνανε έχουν επα­νει­λημ­μέ­νως ανα­δει­χθεί και δυστυ­χώς, μέσω του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος, απο­δει­χθεί.

Δεν είναι τυχαίο, κοι­τώ­ντας τα απόλυτα νούμερα των ψήφων, ότι, επί της ουσίας, το ΚΙΝ.ΑΛ. το μόνο που κατά­φερε στις βου­λευ­τι­κές εκλογές ήταν να διπλα­σιά­σει το νούμερο των συμ­με­τε­χό­ντων στην εκλο­γική δια­δι­κα­σία του Νοεμ­βρίου του 2017. Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει ότι η δυνα­μική εκείνης της δια­δι­κα­σίας, εξα­σθέ­νησε στην πάροδο 18 περίπου μηνών.

Οι προ­ο­δευ­τι­κοί πολίτες δεν μπορούν να εκφρα­στούν μέσα από κόμματα «ιδιω­τι­κής χρήσης», στα οποία κυριαρ­χούν οι παρα­σκη­νια­κές δια­βου­λεύ­σεις, οι απο­κλει­σμοί, οι προει­λημ­μέ­νες απο­φά­σεις, ως απόρ­ροια της λογικής «απο­φα­σί­ζουμε και δια­τά­ζουμε».

Συνεπώς, το γεγονός ότι η ηγεσία, μετά την εκλογή της, λει­τούρ­γησε φοβικά και επέλεξε την περι­χα­ρά­κωση και τον απο­λυ­ταρ­χι­σμό, όπως εκφρά­στηκε μέσα από τον άμεσο ή έμμεσο διο­ρι­σμό των κομ­μα­τι­κών οργάνων, αντί για τη διεύ­ρυνση και τον πλου­ρα­λι­σμό που θα ενί­σχυαν οι ανοι­χτές, δημο­κρα­τι­κές και συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σίες, μας οδήγησε σε απο­τε­λέ­σματα κατώ­τερα των αρχικών-ρεαλιστικών μας προσ­δο­κιών.

Κατά την άποψή σας, υπάρχει ανάγκη δημιουρ­γίας ενός ισχυρού κεντρώου κόμ­μα­τος, ενός νέου φορέα;

Η πολι­τική ιστορία της χώρας έχει δείξει δια­χρο­νικά ότι όταν ανάμεσα στην παρα­δο­σιακή δεξιά και αρι­στερά δημιουρ­γεί­ται ένα μετριο­πα­θές πολι­τικό υπο­κεί­μενο με προ­ο­δευ­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά και ενι­σχυ­μένη κοι­νω­νική επιρροή, βάσει της οποίας διεκ­δι­κεί την δια­κυ­βέρ­νηση, τότε επέρ­χε­ται ισορ­ρο­πία στο πολι­τικό σύστημα, αμβλύ­νε­ται ο κοι­νω­νι­κός αυτο­μα­τι­σμός και ενι­σχύ­ε­ται η βιώσιμη προ­ο­πτική των πολιτών.

Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, έχει σήμερα ανάγκη η χώρα, είναι ένα κόμμα που θα εκπρο­σω­πεί την αρι­στερά της λογικής, της ευθύνης, της κοι­νω­νι­κής συνοχής, της προόδου, της παρα­γω­γής, της αρι­στείας και της ισόρ­ρο­πης συμ­βί­ω­σης και ανα­τρο­φο­δό­τη­σης του δημό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα.

Ένα κόμμα που θα παλεύει για την άμβλυνση του κοι­νω­νι­κού χάσμα­τος, για ίσες ευκαι­ρίες για όλους, για κοι­νω­νικό κράτος και κράτος δικαίου, για την ανα­δό­μηση της μεσαίας τάξης, τη δια­γε­νε­ακή δικαιο­σύνη και τη δια­μόρ­φωση και υπε­ρά­σπιση μιας κοι­νω­νίας των άξιων και των αξιών.

Χρειά­ζε­ται ένα προ­ο­δευ­τικό, θεσμικό, συλ­λο­γικό κόμμα αρχών και όχι αρχηγών.