Οι μεγάλες εμπορικές αλυσίδες οφείλουν να συμμετέχουν στη δαπάνη διαφήμισης της Ρόδου

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Δυο εικόνες επι­κρα­τούν σήμερα στην αγορά της Ρόδου. Από τη μία πλευρά βρί­σκο­νται όλα τα μεμο­νω­μένα κατα­στή­ματα με ημε­ρή­σιο τζίρο που δεν ξεπερνά τις καθη­με­ρι­νές τους υπο­χρε­ώ­σεις και από την άλλη οι τρεις μεγάλες εμπο­ρι­κές αλυ­σί­δες ρούχων και υπο­δη­μά­των που μαζεύ­ουν όλο το ρευστό χρήμα της αγοράς.

Χαρα­κτη­ρι­στική ήταν η εικόνα που εμφά­νιζε χθες το κέντρο της πρω­τεύ­ου­σας: Όλα τα κατα­στή­ματα ήταν άδεια, με εξαί­ρεση τους ορόφους των πολυ­ε­θνι­κών αλυ­σί­δων που έσφυζαν από κόσμο. Οι πελάτες σε αυτά τα κατα­στή­ματα δεν ήταν μόνο Ροδίτες, αλλά ήταν ξεκά­θαρο πως η πλειο­νό­τητα των αγο­ρα­στών ήταν του­ρί­στες. Οι Ρώσοι και οι Ισραη­λι­νοί ξεχώ­ρι­ζαν λόγω της πλη­θω­ρι­κής συμπε­ρι­φο­ράς τους, ενώ πιο ήσυχοι και με πολλές τσάντες στα χέρια ήταν οι Τσέχοι, οι Σλο­βά­κοι και οι Πολωνοί. Μεταξύ τους δεν υπήρχαν Αγγλοι, Γερ­μα­νοί, ή Σκαν­δι­να­βοί. Οι τελευ­ταίοι είναι συνήθως κλει­σμέ­νοι στα all inclusive ξενο­δο­χεία και όταν βγαί­νουν, αδια­φο­ρούν για αυτού του είδους τις αγορές, διότι έχουν πρό­σβαση σε αντί­στοι­χες αλυ­σί­δες πίσω στις χώρες τους.

Μεταξύ των του­ρι­στών υπήρχαν και συνοδοί (γνωστοί στην τοπική κοι­νω­νία) οι οποίοι και εξή­γη­σαν στη «δημο­κρα­τική» ότι «οι ίδιοι οι του­ρί­στες μας ζητούν να τους δεί­ξουμε που βρί­σκο­νται τα κατα­στή­ματα αυτά για να κάνουν τις αγορές τους. Γνω­ρί­ζουν για την ύπαρξή τους και έχουν την πεποί­θηση ότι οι τιμές τους είναι πολύ χαμηλές». Το παρά­δοξο είναι πως μεταξύ των του­ρι­στών, υπήρχαν και πρόσωπα που έφτασαν στη Ρόδο με ιδιω­τικά γιοτ. Ο καπε­τά­νιος τους (Τούρκος από το Μαρ­μα­ρίς, επίσης γνωστός στην τοπική του­ρι­στική κοι­νω­νία) υπο­στή­ριξε ότι «ενώ η αγορά της Τουρ­κίας έχει πολύ φθηνά εμπο­ρεύ­ματα, εν τούτοις οι επι­βά­τες, εν πλω, μου ζητούν να τους δείξω που βρί­σκε­ται το τάδε ή το δείνα κατά­στημα. Για τους επι­βά­τες που φέρνω φαί­νε­ται ότι δεν έχει τόση σημασία η τιμή, αλλά η ποι­κι­λία που βρί­σκουν σε αυτές τις επι­χει­ρή­σεις».

Στα είδη που οι του­ρί­στες αγο­ρά­ζουν συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται ρούχα, παπού­τσια, αρώματα, ψευ­δο­κο­σμή­ματα, αξε­σουάρ μόδας (μαντή­λια, καπέλα, ζώνες κλπ), τσάντες και δερ­μά­τινα. Ολα αυτά καλύ­πτουν το μεγα­λύ­τερο ποσοστό των εμπο­ρευ­μά­των των τοπικών κατα­στη­μά­των.

Τα μαζεύ­ουν όλα και

δεν δίνουν μία

Οι συγκε­κρι­μέ­νες αλυ­σί­δες, καθη­με­ρινά εισπράτ­τουν δεκάδες χιλιά­δες ευρώ και στο τέλος της ημέρας όλο το χρήμα κατα­τί­θε­ται σε τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό κάπου στο εξω­τε­ρικό. Το μόνο που μένει για τη Ρόδο είναι τα άδεια κουτιά συσκευα­σίας που κι αυτά τα συμπιέ­ζουν και τα στέλ­νουν σε δικούς τους χώρους ανα­κύ­κλω­σης. Τούτο γίνεται γιατί κανόνας στις επι­χει­ρή­σεις αυτές είναι να απο­κλει­στεί κάθε πιθα­νό­τητα εύρεσης της χώρας παρα­γω­γής των ενδυ­μά­των και των υπο­δη­μά­των. Ακόμα κι όταν τα κουτιά εκφορ­τώ­νο­νται στη Ρόδο, ήδη από τις ετι­κέ­τες έχουν αφαι­ρε­θεί με μαχαίρι όλα τα δια­κρι­τικά στοι­χεία προ­έ­λευ­σης.

Ετσι, σε μια Ρόδο την οποία όλοι πασχί­ζουν να τη δια­φη­μί­σουν, στο νησί όπου η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των επι­χει­ρη­μα­τιών δίνει όλο της τον εαυτό για να ικα­νο­ποι­ή­σει τον του­ρί­στα, σε αυτή τη Ρόδο οι μεγάλες εμπο­ρι­κές αλυ­σί­δες δεν απο­δί­δουν ούτε ένα ευρώ. Όταν ίσχυε ο Δημο­τι­κός Φόρος Δωδε­κα­νή­σου, οι επι­χει­ρή­σεις αυτές είχαν την υπο­χρέ­ωση να απο­δί­δουν το 1% από το σύνολο του τζίρου τους, υπέρ της δια­φη­μι­στι­κής προ­βο­λής της Δωδε­κα­νή­σου. Η κατάρ­γηση του ΔΗΦΟΔΩ αφαί­ρεσε αυτό το πλε­ο­νέ­κτημα και δυστυ­χώς δεν υπήρξε ούτε ένα αντι­σταθ­μι­στικό μέτρο προς την κατεύ­θυνση αυτή.

Να επι­βλη­θεί ξανά ο φόρος δεν πρό­κει­ται, πολλώ δε μάλλον σε μια περίοδο κατά την οποία όλες οι επι­χει­ρή­σεις απο­στραγ­γί­ζο­νται οικο­νο­μικά από τα επι­τε­λεία της Κυβέρ­νη­σης. Ωστόσο, αυτός ο παρα­λο­γι­σμός, να δου­λεύει όλη η Ρόδος για τη δια­φή­μιση του νησιού, να παλεύ­ουν οι πάντες και στο τέλος να κερ­δί­ζουν μόνο τρεις μεγάλοι, πρέπει να στα­μα­τή­σει.

Οι εμπο­ρι­κές αλυ­σί­δες που επι­τυγ­χά­νουν τζίρους που υπερ­βαί­νουν το ένα ή τα τρία εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ (το σύνολο του τζίρου της αλυ­σί­δας είναι πολ­λα­πλά­σιο, όμως είναι πιθανό στα λογι­στικά βιβλία να διαι­ρεί­ται με τον αριθμό των κατα­στη­μά­των), θα πρέπει να υπο­χρε­ού­νται να συμ­βά­λουν οικο­νο­μικά για τη δια­φή­μιση του τόπου που τους επι­τρέ­πει να έχουν τόσο μεγάλα κέρδη.