Θίασος

Την εποχή που κυριαρ­χούν «ψευ­δαι­σθή­σεις, παραι­σθή­σεις, εντολές και αντιρ­ρή­σεις», του “wokeism” ή “wokism” (σε κάκιστη ελλη­νική απόδοση) που όλα είναι ή άσπρο ή μαύρο, σειρά πήρε ο Σωκρά­της Μάλαμας. Και με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες απο­φα­σί­στηκε: #cancel, γιατί σε  συναυ­λία του, ανέβηκε το γνωστό πανό που ανε­βαί­νει σε κάθε συναυ­λία ή θεα­τρική παρά­σταση για τον Λιγνάδη. Ο Σωκρά­της Μάλαμας ζήτησε να κατέβει. Συμ­φώ­νησε με το περιε­χό­μενό του, αλλά όχι με την παρου­σία του στη μουσική του παρά­σταση, στον τόπο έκφρα­σής του. «Μ’ αρέσει και συμφωνώ με το σύνθημα αλλά δεν θέλω να υπάρχει αυτό το πράγμα πάνω μας. Κατε­βά­στε το και μετά ανε­βά­στε το πάλι να μην το βλέπω, απο­σπά­ται η προσοχή μου πάρα πολύ. Το ξέρουμε αυτό, το γνω­ρί­ζουμε και συμ­φω­νούμε απο­λύ­τως. Ναι, μαζί σας, αλλά πάμε τώρα ν’ αλλά­ξουμε τον κόσμο ξεκι­νώ­ντας απ’ τα μέσα μας» εξήγησε… Αν και δεν χρεια­ζό­ταν καν εξήγηση. Γιατί όπως πολύ εύστοχα ειπώ­θηκε «…αν ακού­σεις προ­σε­κτικά τον κάθε στίχο, έχει απα­ντή­σει σε όλα αυτά, χρόνια πριν» Αλλά, όχι. Δεν έχει το δικαί­ωμα να πει τα τρα­γού­δια του όπως αυτός θέλει. Οχι. Θα τα πει όπως θέλουν αυτοί. Χωρίς πολλά λόγια, ο όχλος με τα «μπερ­δε­μένα μυαλά», εν μέσω ύβρεων, τις επό­με­νες ημέρες τον χαρα­κτή­ρισε…«πλυ­ντή­ριο» του Λιγνάδη και απο­φά­σισε: #cancel. Ποιον; Τον Μάλαμα, έναν άνθρωπο όπου η στάση ζωής του, η καριέρα του, τα τρα­γού­δια του, οι δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις του, δεί­χνουν και το ποιόν του. Αλλά όλα αυτά για κάποιους δεν είναι αρκετά. Θεωρούν, ότι ένας καλ­λι­τέ­χνης, μπορεί να υπάρχει ως δημιουρ­γός, μόνο όταν εκφρά­ζει απόλυτα τη γραμμή τους, ακόμα και αν είναι «δικός τους». Δεν τους αρέσει  ότι ο αντι­συμ­βα­τι­κός κατά τα άλλα Μάλαμας,  δεν είναι τόσο στρα­τευ­μέ­νος όσο τον θέλουν, ότι η καλ­λι­τε­χνική του αξία και το έργο του, ξεπερ­νούν τη συγκυ­ρία, ότι συγκι­νεί αληθινά πολλούς ανθρώ­πους εδώ και δεκα­ε­τίες και δεν πλα­σά­ρει  δήθεν «αρι­στε­ρίλα» για να γεμίσει τα στάδια με «αδη­φά­γους οπαδούς». Γιατί το λέει και στους στίχους του: «Να’ σαι μονάχος σου θα πει, να είσαι αντρειω­μέ­νος. Να μη σε πιάνει πανικός, ούτε κι ίδιος ο Θεός. Αλλιώς τα πάγια κολλάς, σέρ­νε­σαι, βρίζεις και πονάς…»

(ο τίτλος «Θίασος», δανει­σμέ­νος από το ομώνυμο τρα­γούδι του, που καλό θα ήταν να το ακού­σουν οι επα­να­στά­τες της πλάκας- να το πω ευγε­νικά)