Το Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε αγωγή για αθέμιτο ανταγωνισμό και παραβίαση εμπιστευτικότητας

• Ολο­κλη­ρώ­θηκε η δικα­στική διαμάχη μεταξύ πρώην συνε­ταί­ρων του­ρι­στι­κής επι­χεί­ρη­σης • Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν προ­κύ­πτει παρα­βί­αση της υπο­χρέ­ω­σης πίστης

Με μια εκτενή και τεκ­μη­ριω­μένη απόφαση, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έδωσε τέλος σε μια επι­χει­ρη­μα­τική και προ­σω­πική διαμάχη που είχε προ­κα­λέ­σει ανα­στά­τωση στον κλειστό κύκλο του πολω­νό­φω­νου του­ρι­στι­κού τομέα του νησιού.

Η αγωγή που κατέ­θε­σαν δύο πρώην εταίροι ιδιω­τι­κής κεφα­λαιου­χι­κής εται­ρείας του­ρι­στι­κού χαρα­κτήρα αφο­ρούσε σοβαρές κατη­γο­ρίες περί παρα­βί­α­σης της εται­ρι­κής πίστης, υπο­κλο­πής εται­ρι­κών email και αθέ­μι­της από­σπα­σης πελα­τείας από πρώην δια­χει­ρί­στρια και συνε­ταίρο, η οποία είχε ήδη απο­χω­ρή­σει από την επι­χεί­ρηση έπειτα από συμ­φω­νη­μένη εξαγορά του μερι­δίου της.

Παρά τη σοβα­ρό­τητα των καταγ­γε­λιών, η αγωγή απορ­ρί­φθηκε στο σύνολό της, καθώς δεν απο­δεί­χθηκε καμία απο­λύ­τως παρα­νο­μία ή αθέμιτη πράξη εκ μέρους της ενα­γό­με­νης.

Το ιστο­ρικό της εται­ρείας και της συνερ­γα­σίας

Η υπόθεση περι­στρέ­φε­ται γύρω από μία του­ρι­στική ιδιω­τική κεφα­λαιου­χική εται­ρεία που ιδρύ­θηκε το 2021, με έδρα τη Ρόδο και αντι­κεί­μενο την παροχή του­ρι­στι­κών υπη­ρε­σιών σε πολω­νό­φω­νους επι­σκέ­πτες του νησιού. Οι ιδρυτές – τρεις γυναί­κες με μακρο­χρό­νια εμπει­ρία στον τομέα – μοι­ρά­στη­καν ισο­με­ρώς τα εται­ρικά μερίδια (1/3 η κάθε μία) και ανέ­λα­βαν τη δια­χεί­ριση από κοινού, με το δικαί­ωμα να εκπρο­σω­πούν την εται­ρεία μεμο­νω­μένα.

Από την ίδρυσή της, η εται­ρεία ανα­πτύ­χθηκε ραγδαία. Η ζήτηση από την πολω­νική αγορά, σε συν­δυα­σμό με τις γλωσ­σι­κές και επαγ­γελ­μα­τι­κές δεξιό­τη­τες των συνε­ταί­ρων, οδή­γη­σαν σε σταθερή ροή πελατών και αυξα­νό­μενα έσοδα.

Ωστόσο, από το καλο­καίρι του 2023 οι μεταξύ τους σχέσεις άρχισαν να φθίνουν. Εσω­τε­ρι­κές τριβές, δια­φω­νίες στη δια­χεί­ριση και επι­κοι­νω­νιακά προ­βλή­ματα οδή­γη­σαν σε ρήξη εμπι­στο­σύ­νης. Όπως κατα­τέ­θηκε στο Δικα­στή­ριο από τον λογιστή της εται­ρείας, ήδη από τον Οκτώ­βριο του 2023 υπήρχαν σκέψεις για διάλυση της επι­χεί­ρη­σης.

Η συμ­φω­νία απο­χώ­ρη­σης και οι όροι της

Τελικά, αντί για διάλυση, οι δύο από τις τρεις εταί­ρους απο­φά­σι­σαν να προ­χω­ρή­σουν σε εξαγορά του μερι­δίου της τρίτης. Στις 19 Δεκεμ­βρίου 2023 υπο­γρά­φηκε ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό, βάσει του οποίου η ενα­γό­μενη μετα­βί­βασε 3.000 εται­ρικά μερίδια (1.500 σε κάθε μία από τις ενά­γου­σες) αντί συνο­λι­κού τιμή­μα­τος 80.000 ευρώ και απο­χώ­ρησε πλήρως από την εται­ρεία.

Στο συμ­φω­νη­τικό περι­λαμ­βα­νό­ταν ρητός όρος μη κοι­νο­ποί­η­σης της απο­χώ­ρη­σης σε γνω­στούς πελάτες της εται­ρείας, ώστε να απο­φευ­χθεί σύγχυση ή αθέμιτη μετά­βαση πελατών προς νέα του­ρι­στική επι­χεί­ρηση που θα ενδε­χο­μέ­νως ιδρυό­ταν από την απο­χω­ρούσα.

Τον Ιανουά­ριο του 2024, οι πρώην συνε­ταί­ροι κατέ­θε­σαν αγωγή υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως η ενα­γό­μενη παρα­βί­ασε την εμπι­στο­σύνη και την υπο­χρέ­ωση πίστης, όταν δια­πι­στώ­θηκε ότι είχε προ­ω­θή­σει 84 email από τις εται­ρι­κές της διευ­θύν­σεις (συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της γενικής διεύ­θυν­σης κρα­τή­σεων της εται­ρείας) προς την προ­σω­πική ηλε­κτρο­νική διεύ­θυνση του συμβίου της, επαγ­γελ­μα­τία ξεναγού με δική του του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα στη Ρόδο.

Κατά τους ενά­γο­ντες, τα email αυτά περιεί­χαν πλη­ρο­φο­ρίες για κρα­τή­σεις και πιθανώς ευαί­σθητο πελα­το­λό­γιο, στοι­χείο που – κατά τη γνώμη τους – συνι­στούσε αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό και παρα­βί­αση του συμ­φω­νη­τι­κού απο­χώ­ρη­σης.

Τι δια­πί­στωσε το Δικα­στή­ριο

Το Δικα­στή­ριο, αξιο­λο­γώ­ντας τις κατα­θέ­σεις, τα έγγραφα και το περιε­χό­μενο των επί­μα­χων μηνυ­μά­των, δια­πί­στωσε ότι:

• Μόνο δύο μηνύ­ματα σχε­τί­ζο­νταν με ερω­τή­ματα πελατών για εκδρο­μές.

• Δεν υπήρξε καμία από­δειξη ότι τα μηνύ­ματα αυτά χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν εμπο­ρικά ή προ­ω­θή­θη­καν σε τρίτους.

• Τα περισ­σό­τερα μηνύ­ματα περιεί­χαν εσω­τε­ρι­κές συνο­μι­λίες και κατα­γρα­φές των τριβών μεταξύ των εταίρων.

• Η ενα­γό­μενη δεν αρνή­θηκε την απο­στολή των email και εξήγησε ότι προ­ω­θούσε τα δεδο­μένα για προ­σω­πική νομική τεκ­μη­ρί­ωση ενόψει πιθανών αξιώ­σεων για δυσμενή μετα­χεί­ριση από τις πρώην συνερ­γά­τι­δές της.

• Ο συμβίος της, στον οποίο απευ­θύ­νο­νταν τα μηνύ­ματα, δεν είχε δρα­στη­ριό­τητα σε πολω­νό­φωνο κοινό και δεν γνώριζε την πολω­νική γλώσσα, γεγονός που καθι­στούσε απίθανη την ύπαρξη πρό­θε­σης «υφαρ­πα­γής» πελατών.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε επίσης ότι καμία από τις ενέρ­γειες της ενα­γό­με­νης δεν παρα­βί­ασε το άρθρο 13 του κατα­στα­τι­κού, που όριζε τις υπο­χρε­ώ­σεις πίστης του δια­χει­ρι­στή.

Με όλα τα ανωτέρω, η Δικα­στής κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα ότι δεν υπήρξε καμία ουσια­στική παρά­βαση από πλευράς της ενα­γό­με­νης.