Παλάτια στην άμμο και μια πολυταξιδεμένη χελώνα

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα έχουν αρ­χί­σει οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες για τις θέ­σεις ομπρε­λά­δων στις πα­ρα­λί­ες της Ρόδου. Υπάρ­χουν κά­ποιες σκέ­ψεις που μοι­ραία κά­νου­με γιατί το κλίμα με­τα­ξύ των ομπρε­λά­δων, των υπευ­θύ­νων, των ελεγ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών και των επι­χει­ρη­μα­τιών που ασκούν επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στις πα­ρα­λί­ες του νη­σιού έχει πάρει εκρη­κτι­κές δια­στά­σεις.

Ένα πραγ­μα­τι­κό γε­γο­νός είναι ότι για όλο το διά­στη­μα πριν την κα­ρα­ντί­να δεν μι­λού­σε σχε­δόν κα­νέ­νας και οι σέλφι ανέ­βαι­ναν στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης κα­θη­με­ρι­νά στις πα­νά­κρι­βες ξα­πλώ­στρες των πα­ρα­λιών του νη­σιού που άλ­λο­τε ήταν νό­μι­μες είτε όχι χωρίς ποτέ να πα­ρα­πο­νε­θεί κα­νείς. Τότε δεν μας πεί­ρα­ζε…

Είναι λοι­πόν απο­ρί­ας άξιο γιατί φθά­σα­με να αλ­λη­λο­σκο­τω­νό­μα­στε αφού όλοι μοι­ρα­ζό­μα­στε τα ίδια μέρη και τις ίδιες πα­ρα­λί­ες. Υπάρ­χουν με­ρι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα που πλέον πρέ­πει να ει­πω­θούν έστω και από τους ρο­μα­ντι­κούς, γιατί ρο­μα­ντι­κοί εί­μα­στε.

Αφε­νός δια­νύ­ου­με προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο και θα πρέ­πει να «στή­σου­με» σκη­νι­κό πο­λέ­μου, αυτό είναι το μόνο σί­γου­ρο.

Σί­γου­ρα δεν εί­μα­στε όλοι τόσο οι­κο­λό­γοι όσο νο­μί­ζου­με ή θέ­λου­με να νο­μί­ζου­με ή να νο­μί­ζουν οι άλλοι. Οι άν­θρω­ποι που πραγ­μα­τι­κά σέ­βο­νται τη φύση δεν κυ­κλο­φο­ρούν με ακρι­βά αυ­το­κί­νη­τα μέσα στην πόλη, δεν χρη­σι­μο­ποιούν ακρι­βά κι­νη­τά, ούτε φο­ρά­νε ακρι­βά ρούχα τα οποία για να πε­ρά­σουν στην αγορά κα­τα­να­λώ­νουν τους φυ­σι­κούς πό­ρους της φύσης.

Δεν εί­μα­στε αρ­κε­τά οι­κο­λό­γοι γιατί κα­τα­σπα­τα­λά­με το χαρτί και φυ­σι­κούς πό­ρους και πε­τά­με πα­ντού σκου­πί­δια, αυτό προ­κύ­πτει και από τις πρό­σφα­τες αναρ­τή­σεις μας πο­λι­τών και μη.. Ναι εί­μα­στε πολύ κα­τα­να­λω­τι­κοί πε­τά­με τα πάντα, δεν ανα­κυ­κλώ­νου­με και μετά δεν μας φθά­νουν να μας μα­ζέ­ψουν οπότε μας ενο­χλεί η βρω­μιά και η δυ­σω­δία αλλά και η κακή ει­κό­να των δρό­μων μας. Κάπου δεν κολ­λά­νε οι αντι­θέ­σεις.

Φυ­σι­κά και δεν μας νοιά­ζουν οι πα­ρα­λί­ες ούτε οι ομπρε­λά­δες ούτε τους αγα­πά­με πραγ­μα­τι­κά γιατί αν μας εν­διέ­φε­ρε η ύπαρ­ξή τους θα σε­βό­μα­σταν τους κό­πους τους και θα κα­θα­ρί­ζα­με τα σκου­πί­δια μας όταν πη­γαί­νου­με στη θά­λασ­σα.

Για τα σκου­πί­δια μιας και όλα συ­γκοι­νω­νού­ντα δο­χεία είναι σαν να γυ­ρί­ζεις το φλι­τζά­νι του ελ­λη­νι­κού καφέ, δες στα σκου­πί­δια την κουλ­τού­ρα αυτών που τα πε­τά­νε. Γι αυτό οφεί­λου­με να εί­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­σε­κτι­κοί σε αυτό.

Όσο για τις αμ­μου­διές, εδώ και χρό­νια δε σε­βά­στη­κε κα­νείς τις χε­λώ­νες ακόμα και σή­με­ρα στις πο­λυ­σύ­χνα­στες πα­ρα­λί­ες του νη­σιού όπως του Ενυ­δρεί­ου για να κά­νουν τα αυγά τους. Φυ­σι­κά δεν είναι τυ­χαία η επι­λο­γή κα­τα­σκευ­ής του υδρο­βιο­λο­γι­κού σταθ­μού στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο από τους Ιτα­λούς.

Μία λύση για να «αδειά­σουν» οι πα­ρα­λί­ες αν πραγ­μα­τι­κά σε­βό­μα­στε το πε­ρι­βάλ­λον είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με μέσα στο νερό πλω­τές εξέ­δρες όπου θα δρα­στη­ριο­ποιού­νται και οι ομπρε­λά­δες, αυτό δεν θα επι­βά­ρυ­νε κα­νέ­ναν, ούτε το πε­ρι­βάλ­λον ούτε βέ­βαια θα υπήρ­χε νο­μι­κό κώ­λυ­μα για τη χρήση της ακτής όπως αυτό που δη­μιούρ­γη­σε τόση ανα­στά­τω­ση και πι­κρία σε όλους, γιατί πραγ­μα­τι­κά είναι κρίμα αυτή η κα­τη­γο­ρία επαγ­γελ­μα­τιών να απο­μο­νω­θεί οι­κο­νο­μι­κά.

Για τις απο­χε­τεύ­σεις που κα­τα­λή­γουν στα πο­τά­μια μας όπως στο Ρο­δί­νι και στη θά­λασ­σα ούτε λόγος τόσο καιρό πα­ρό­λο που εν­δια­φε­ρό­μα­στε για το πε­ρι­βάλ­λον. ..

Ο στί­χος «πα­λά­τια χτί­ζαν οι Θεοί και μεις πάνω στην άμμο» ται­ριά­ζει από­λυ­τα στην πε­ρί­πτω­ση, ωστό­σο η φύση θα εκ­δι­κη­θεί αν δεν εί­μα­στε προ­σε­κτι­κοί σε κάθε μας δρα­στη­ριό­τη­τα.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη

Αθλή­τρια Τριά­θλου