«Εάν δεν υπογράψετε τη συμφωνία, πεθαίνετε»

Πως σώζει κανείς μια χώρα; Υπό τις νυν εξαι­ρε­τικά κρί­σι­μες συγκυ­ρίες για το μέλλον της Ελλάδας στο ευρώ, το ερώτημα θα μπο­ρούσε να εκλη­φθεί και ως μια υπερ­βολή, μια πολυ­τέ­λεια μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις 4 μηνών.

Σε αυτή τη συγκυ­ρία προ­σκλή­θηκε ο Νίκος Κοτζιάς, ως εκπρό­σω­πος μια νεο­ε­κλε­γεί­σας αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης, για να δώσει το περί­γραμμα μιας εντελώς δια­φο­ρε­τι­κής αντί­λη­ψης για το πώς θα πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται στο ελλη­νικό παρά­δειγμα μια δημο­σιο­νο­μική κρίση.

«Ξέρω τι απα­σχο­λεί τους Γερ­μα­νούς»

Στο στρογ­γυλό τραπέζι του κατά­με­στου κεντρι­κού στού­ντιο του WDR και με «ανα­κριτή» τον οικο­νο­μικό συντά­κτη Χάραλντ Σούμαν, γνωστό από το ντο­κι­μα­ντέρ του με τίτλο «Η Τρόικα – Ισχύς χωρίς ΄Ελεγχο» ο Νίκος Κοτζιάς χρη­σι­μο­ποί­ησε οπλο­στά­σιο από την οικο­νο­μία, την ιστορία, τη φιλο­σο­φία, τη μυθο­λο­γία, τη λογο­τε­χνία και τη ψυχο­λο­γία για να απο­δεί­ξει πόσο λαν­θα­σμένη είναι η συνταγή λιτό­τη­τας και κατα­χει­ρο­κρο­τή­θηκε από το κοινό. Σε σημείο που να τον ρωτή­σουμε μετά την εκδή­λωση, αν δεν θα ήταν καλύ­τερο να αλλάξει υπουρ­γείο. «Απλά ξέρω τη Γερ­μα­νία καλύ­τερα, γιατί σημασία δεν έχει τι λέει το στόμα, αλλά τι ακούει το αυτί, και προ­σπαθώ να κατα­λάβω τι απα­σχο­λεί ένα καλο­προ­αί­ρετο γερ­μα­νικό κοινό», μας απά­ντησε.

Και τα αυτιά των ακρο­α­τών άκουσαν εκείνο το βράδυ όσα ίσως δεν ακού­γο­νται στη Γερ­μα­νία, γιατί απλά δεν λέγο­νται. Ο Νίκος Κοτζιάς μίλησε για τα στε­ρε­ό­τυπα της γερ­μα­νι­κής πολι­τι­κής που οδηγούν σε προ­κα­τα­λή­ψεις μεταξύ δύο λαών με πολύ στενές παρα­δο­σιακά σχέσεις, για τα γερ­μα­νικά δάνεια της δεκα­ε­τίας του ’20 και μετά το 1945 που τακτο­ποι­ή­θη­καν με μια λύση win – win για πιστω­τές και δανει­στές, για το κούρεμα ομο­λό­γων το 2012 που βρί­σκο­νταν σε ποσοστό του 80% σε ελλη­νικά και όχι σε ξένα χέρια με απο­τέ­λε­σμα η Ελλάδα να πάρει κι άλλα δάνεια για τις τρά­πε­ζες, τα πανε­πι­στή­μια, και τα νοσο­κο­μεία, για την επιβολή του αγγλι­κού δικαίου στη δια­δι­κα­σία του PSI και την εκδί­καση τυχόν δια­φο­ρών ενώπιον των εθνικών δικα­στη­ρίων του Λου­ξεμ­βούρ­γου. Αλλά πάνω από όλα για τις πιέσεις που υφί­στα­ται η Ελλάδα.

Αφό­ρη­τες οι πιέσεις στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων»

«Πως είναι δυνατόν να δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε όταν κάθε μέρα υφι­στά­μεθα πιέσεις, του τύπου, χάνεστε, αύριο θα πεθά­νετε, είστε νεκροί, δεν υπάρ­χετε, δεν μας ενδια­φέ­ρετε, στην Ευρώπη όλα κυλούν όμορφα χωρίς εσάς. Πρό­κει­ται για πιέσεις που έρχο­νται στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και συμπυ­κνώ­νο­νται στη φράση, εάν δεν υπο­γρά­ψετε θα πεθά­νετε. Πώς είναι δυνατό να ορθο­πο­δή­σει μια οικο­νο­μία, όταν ο κόσμος το ακούει κάθε μέρα; Η οικο­νο­μία ξέρετε είναι ψυχο­λο­γία. Η αντί­δραση είναι να σηκώνει ο κόσμος λεφτά από τις τρά­πε­ζες και να τα στέλνει στο εξω­τε­ρικό, και αν δεν μπορεί, να τα κρύβει κάτω από το κρεβάτι και να περι­μέ­νει την κατα­στροφή». Τότε δεν θα ήταν καλύ­τερα για την Ελλάδα να μην υπο­γρά­ψει τη συμ­φω­νία, να επι­λέ­ξει τη χρε­ο­κο­πία και να επι­στρέ­ψει σε εθνικό νόμισμα, όπως υπο­στη­ρί­ζει τμήμα της κυβερ­νη­τι­κής παρά­τα­ξης, τον ρωτά ο γερ­μα­νός δημο­σιο­γρά­φος.

«Ξέρετε από πού προ­έρ­χε­ται το όνομα Ευρώπη; τον ρωτά ο Νίκος Κοτζιάς. «Ο Δίας κατέ­βηκα από τον Όλυμπο και πήγε στη Λιβύη. Εκεί συνά­ντησε μια όμορφη γυναίκα, την Ευρώπη. Την ερω­τεύ­τηκε. Μετα­μορ­φώ­θηκε σε ταύρο και τη μετέ­φερε στην Κρήτη. Ποιο είναι το επι­μύ­θιο; Πρό­κει­ται για μια αντι­ρα­τσι­στική ιστορία. Η πιο όμορφη γυναίκα που μπόρεσε να βρει ο Δίας, δεν ήταν στην Ευρώπη, αλλά στην Αφρική. Και δεύ­τε­ρον, πως είναι δυνατόν να υπάρχει ΕΕ χωρίς την Ελλάδα, χωρίς αυτή την όμορφη γυναίκα του Δία; Αυτή είναι η ιστορία, πρό­κει­ται για θέμα ταυ­τό­τη­τας». Πέρα όμως από τη μυθο­λο­γική διά­σταση ο Νίκος Κοτζιάς κατήγ­γειλε την ΕΕ ότι στην περί­πτωση της Ελλάδας αγνοεί δύο βασικά στοι­χεία, το γράμμα του νόμου, προ­σπα­θώ­ντας να κυβερ­νή­σει με παράλ­λη­λους μηχα­νι­σμούς και παρα­βιά­ζο­ντας την Κοι­νω­νική Χάρτα της Ευρώπης καθώς και την κουλ­τούρα του συμ­βι­βα­σμού και της δια­πραγ­μά­τευ­σης.

Να ξανα­μά­θουμε να σκε­φτό­μα­στε»

Η συζή­τηση δεν θα μπο­ρούσε να μη συμπε­ρι­λά­βει το σκάν­δαλο της Siemens και τον Χρι­στο­φο­ράκο, τη δια­φθορά, την οικο­γε­νειο­κρα­τία και στη νέα κυβέρ­νηση στο παρά­δειγμα του εξά­δελ­φου του πρω­θυ­πουρ­γού που προ­σε­λή­φθη στο υπουρ­γείο των Εξω­τε­ρι­κών, στην επα­να­λει­τουρ­γία της ΕΡΤ με την επα­να­πρό­σληψη εκα­το­ντά­δων εργα­ζο­μέ­νων στο δημόσιο και τις πολε­μι­κές επα­νορ­θώ­σεις. Η υπεν­θύ­μιση όμως του γερ­μα­νού δημο­σιο­γρά­φου προς το κοινό ότι ο έλληνας υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών είναι εκδότης μεταξύ άλλων και του γερ­μα­νού φιλό­σο­φου Γιούρ­γκεν Χάμπερ­μας πρό­τρεψε το Νίκο Κοτζιά να φέρει τη συζή­τηση και πάλι στη φιλο­σο­φία για να ερμη­νεύ­σει τη δημο­σιο­νο­μική κρίση μέσα από αυτή την οπτική γωνία.

«Όλες οι απο­φά­σεις στα συμ­βού­λια υπουρ­γών πρέπει να πληρούν δύο κρι­τή­ρια που ξεχνιού­νται στις συζη­τή­σεις», υπεν­θύ­μισε. «Δίνουμε την εντύ­πωση στις κοι­νω­νίες ότι είμαστε σε θέση να λύσουμε τα προ­βλή­ματα; Πώς μας βλέπει ο έξω κόσμος; Από όσα σκο­πεύ­ουμε να κάνουμε, θα πουν οι ασια­τι­κές χώρες ότι υπάρχει ένα ευρω­παϊκό μοντέλο από το οποίο θα διδα­χθούν ή θα πουν αυτοί, οι Ευρω­παίοι, δεν είναι σε θέση να λύσουν τα προ­βλή­ματά τους; Όταν λησμο­νεί κανείς τη μεγάλη εικόνα, όταν ξεχνά ότι λαμ­βά­νει απο­φά­σεις με ιστο­ρική προ­ο­πτική που θα επη­ρε­ά­σουν τις κοι­νω­νίες, όταν λησμο­νεί ότι άλλες κοι­νω­νίες με άλλες αρχές μας παρα­κο­λου­θούν και ανα­ρω­τιού­νται, μα τι κάνουν με τη κρίση στην Ελλάδα; Είναι σε θέση να λύσουν ένα πρό­βλημα, όπως κατά­φε­ραν οι ασια­τι­κές χώρες το 1996, 1997 ή όχι; Στο κόσμο κανείς δεν θα σκεφτεί τι είπε ο Κοτζιάς, αν είχε δίκαιο ή άδικο. Θα πουν, αυτοί δεν τα κατα­φέρ­νουν, δεν υπάρχει το μοντέλο Ευρώπη. Και αυτή τη μορφή σκέψης που έχει και ο Χάμπερ­μας θα πρέπει να την ξανα­χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε και να ξανα­μά­θουμε να σκε­φτό­μα­στε, να συλ­λο­γι­ζό­μα­στε, να κρατάμε την ψυχραι­μία μας»…

Συμπέ­ρα­σμα: η αντι­με­τώ­πιση της ευρω­κρί­σης είναι υπόθεση που δεν αφορά μόνον μια χώρα και ξεπερνά τα στενά όρια της οικο­νο­μι­κής σκέψης.

Πηγή: Dw.de