Μήνυμα του Μητροπολίτη Ρόδου κ. Κυρίλλου για το Πάσχα

Δια της χά­ρι­τος του Κυ­ρί­ου ημών Ιησού Χρι­στού Μη­τρο­πο­λί­της της Αγιω­τά­της Μη­τρο­πό­λε­ως Ρόδου, προς τον ιερό Κλήρο και τον φι­λό­χρι­στο Λαό της καθ̉ ημάς Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ως.

 

«Κα­τήλ­θες εν τοις κα­τω­τά­τοις της γης και συ­νέ­τρι­ψας μο­χλούς αιω­νί­ους, κα­τό­χους πε­πε­δη­μέ­νων, Χρι­στέ, και τρι­ή­με­ρος, ως εκ κή­τους Ιωνάς, εξα­νέ­στης του τάφου.»

 

Αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω αγα­πη­τά.

ΧΡΙ­ΣΤΟΣ ΑΝΕ­ΣΤΗ!

«Ανα­στά­σε­ως ημέρα, λα­μπρυν­θώ­μεν λαοί· Πάσχα Κυ­ρί­ου Πάσχα».

 

Οι πα­νη­γυ­ρι­κές κω­δω­νο­κρου­σί­ες εξαγ­γέ­λουν και εφέ­τος, μέσα στη μυ­ρο­βό­λο ανοι­ξιά­τι­κη αυτή νύκτα το μο­να­δι­κό γε­γο­νός της τρι­η­μέ­ρου από του τάφου Ανα­στά­σε­ως του Σω­τή­ρος Χρι­στού. Ο νι­κη­φό­ρος ύμνος «Χρι­στός ανέ­στη εκ νε­κρών, θα­νά­τω θά­να­τον πα­τή­σας…» επα­να­λαμ­βά­νε­ται και εφέ­τος μυ­ριό­στο­μος στους Ναούς μας και ανε­βαί­νει χαι­ρε­τι­σμός χαράς και ει­ρή­νης στα χείλη μας.

Ο Εσταυ­ρω­μέ­νος και Εντα­φια­σμέ­νος Χρι­στός κα­τέ­βη­κε στα κα­τώ­τα­τα μέρη της γης, στον Άδη, και συ­νέ­τρι­ψε τους μο­χλούς που κρα­τού­σαν για αμέ­τρη­τα χρό­νια αιχ­μα­λώ­τους τους νε­κρούς. Τους νε­κρούς δεν μπο­ρού­σαν να είναι ελεύ­θε­ροι, να έχουν ει­ρή­νη. Εκεί, στον Άδη, ο Ιη­σούς συ­νά­ντη­σε όλους τους απ αἰώ­νων θα­νό­ντας, οι οποί­οι βί­ω­ναν τον θά­να­το διότι ήταν μα­κριά από τον Ζω­ο­δό­τη Θεό. Βρί­σκο­νταν εκεί όπου δεν υπάρ­χει αγάπη, ει­ρή­νη, ελευ­θε­ρία. Εκεί όπου δεν υπάρ­χει αγάπη δεν υπάρ­χει ζωή. Φθά­νο­ντας εκεί, τους κρά­τη­σε από το χέρι και, μετά από τρεις ημέ­ρες, ση­κώ­θη­κε ανα­στη­μέ­νος από τον τάφο, και μαζί του τους επα­νά­φε­ρε στη ζωή. «Ας νιώ­σει αγαλ­λί­α­ση η κτίση, ας ευ­φραν­θούν όλοι οι άν­θρω­ποι επί της γης· διότι ο εχθρός άδης έχει κατά κρά­τος ητ­τη­θεί και απο­γυ­μνω­θεί από τη δύ­να­μή του». Ο Χρι­στός ανέ­στη ως νι­κη­τής του θα­νά­του για να λύσει την έχθρα που υπάρ­χει με­τα­ξύ μας και να μας συμ­φι­λιώ­σει με τον Θεό. Με την Ανά­στα­ση δεν εί­μα­στε πια ξένοι με­τα­ξύ μας, αλλά ανή­κου­με στον ίδιο Πα­τέ­ρα, σε μία οι­κο­γέ­νεια, και απο­τε­λού­με το οι­κο­δό­μη­μα του Θεού, που είναι το ίδιο του το Σώμα: η Εκ­κλη­σία.

Ο «Άδης» είναι η βι­βλι­κή ονο­μα­σία που ση­μαί­νει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του θα­νά­του, την κα­τά­στα­ση του σκό­τους και της απελ­πι­σί­ας, της κα­τα­στρο­φής, της από­λυ­της μο­να­ξιάς, και το χάσμα που υπάρ­χει με­τα­ξύ των αν­θρώ­πων και με­τα­ξύ του κα­θε­νός μας με τον Θεό. Είναι η κα­τά­στα­ση όπου υπάρ­χει έλ­λει­ψη νο­ή­μα­τος σε όλα τα επί­πε­δα της ζωής˙ όπου έχουν χρε­ω­κο­πή­σει οι αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις. Είναι η διά­λυ­ση της ενω­τι­κής δύ­να­μης που συ­γκρο­τεί κοι­νω­νί­ες όπου οι

άν­θρω­ποι ζουν αρ­μο­νι­κά. Ο άν­θρω­πος δεν είχε πλα­στεί για να ζει μόνος του και δεν μπο­ρεί να ολο­κλη­ρω­θεί μόνο με τις δικές του ενέρ­γειες. Δη­μιουρ­γή­θη­κε από την ελεύ­θε­ρη αγάπη του Θεού ώστε να εκ­φρά­ζε­ται από τον άν­θρω­πο η ελευ­θε­ρία και η αγάπη. Σκο­πός της δη­μιουρ­γί­ας αυτής είναι η ενό­τη­τα των πά­ντων, με τη χάρη του Αγίου Πνεύ­μα­τος, ώστε δια της αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των αν­θρώ­πων να εκ­φρά­ζε­ται η φι­λάν­θρω­πη αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό, αν θέ­λου­με να λα­μπρύ­νου­με την πα­νή­γυ­ρη της Ανα­στά­σε­ως, οφεί­λου­με να δεί­ξου­με την τε­λειό­τε­ρη αλ­λη­λεγ­γύη που υπάρ­χει. Όπως ψάλ­λου­με «αλ­λή­λους πε­ρι­πτυ­ξώ­με­θα», να αγκα­λια­σθού­με με­τα­ξύ μας και να συγ­χω­ρέ­σου­με ο ένας τον άλλον, ώστε να ενω­θού­με όλοι μαζί με τον Ανα­στά­ντα Χρι­στό και, με αυτόν τον τρόπο, να δια­κη­ρύτ­του­με το «Χρι­στός Ανέ­στη» σε όλη την οι­κου­μέ­νη.

Ενώ εμείς απόψε πα­νη­γυ­ρί­ζου­με, οι σει­ρή­νες του πο­λέ­μου ηχούν συ­νε­χώς και οι βομ­βαρ­δι­σμοί σκο­τώ­νουν αθώ­ους αν­θρώ­πους. Σε άλλα μέρη του κό­σμου, διά­φο­ρα οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα έχουν φέρει τη φτώ­χεια και τη δυ­στυ­χία σε πολ­λούς, αφαι­ρώ­ντας τους τη δυ­να­τό­τη­τα να προ­μη­θευ­τούν βα­σι­κά αγαθά επι­βί­ω­σης, και προ­κα­λώ­ντας θα­να­τη­φό­ρες ασθέ­νειες στους ίδιους και στους αγα­πη­μέ­νους τους. Συ­νά­μα, κα­θη­με­ρι­νά χά­νο­νται ζωές από πα­ρά­λο­γες φο­νι­κές επι­θέ­σεις και κα­κο­ποιού­νται βά­ναυ­σα μι­κροί και με­γά­λοι. Τι πα­ρα­φρο­σύ­νη! Με όλα αυτά που γί­νο­νται, στ ἀλή­θεια, υπάρ­χει λύ­τρω­ση μέσα από τον Σταυ­ρό και την Ανά­στα­ση; Ο Χρι­στός ανέ­στη; Και απα­ντά­με εμ­φα­τι­κά: «Ναι»! «Αλη­θώς ανέ­στη ο Κύ­ριος!». Οι αρχές και εξου­σί­ες, οι κυ­ρί­αρ­χοι του σκο­τει­νού τού­του κό­σμου, τα πο­νη­ρά πνεύ­μα­τα που βρί­σκο­νται ανά­με­σα στη γη και στον ου­ρα­νό αρ­νού­νται να το απο­δε­χθούν.1 Αυτό που θέ­λουν είναι να πα­ρα­πλα­νούν τον κόσμο λέ­γο­ντας ότι υπάρ­χει μια άλλη και κα­λύ­τε­ρη ζωή από αυτήν που προ­ήλ­θε από τον κενό τάφο της Ανα­στά­σε­ως. Όμως, η ζωή που προ­βάλ­λουν κρύ­βει πολ­λές δό­λιες πα­γί­δες και μο­χλούς πο­νη­ρούς, μέσα από τον φόβο του θα­νά­του και την έλ­λει­ψη εμπι­στο­σύ­νης. Έτσι, στο­χεύ­ουν συ­νε­χώς στη διαί­ρε­ση των αν­θρώ­πων, υπο­βάλ­λο­ντάς τους την ιδέα ότι, για να ευ­τυ­χή­σουν, πρέ­πει να εξου­σιά­σει και να κυ­ριαρ­χή­σει ο ένας πάνω στον άλλον, να απο­δεί­ξουν σε όλους την ισχύ τους, να προ­βά­λουν και να επι­βά­λουν τον εαυτό τους μέσα από διά­φο­ρες κα­τα­κτή­σεις, να ικα­νο­ποι­ή­σουν τις εγω­κε­ντρι­κές τους επι­θυ­μί­ες, που τις ονο­μά­ζουν «δι­καιώ­μα­τα», και μετά, να εκ­φρά­σουν την οργή τους όταν δεν τις πραγ­μα­το­ποιούν.

Αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω αγα­πη­τά

Μπρο­στά σε όλες αυτές τις δυ­σμε­νείς κα­τα­στά­σεις, ας μη μεί­νου­με σκυ­θρω­ποί, όπως οι δύο μα­θη­τές του Ιησού που περ­πα­τού­σαν προς τους Εμ­μα­ούς μετά την Ανά­στα­ση, γε­μά­τοι από απο­γο­ή­τευ­ση και αμ­φι­βο­λί­ες για το γε­γο­νός, αλλά να ντυ­θού­με τον φω­τει­νό χι­τώ­να που λά­βα­με στη βά­πτι­σή μας, ο οποί­ος φω­τί­ζε­ται από το Φως που ανά­τει­λα από τον Πα­νά­γιο Τάφο του Κυ­ρί­ου. Να προ­σφέ­ρου­με τον εαυτό μας στον Θεό,

όπως ται­ριά­ζει σε αν­θρώ­πους που πέ­θα­ναν και ανα­στή­θη­καν σε μια νέα ζωή. Να κά­νου­με κάθε μέλος μας όπλο στα χέρια του Θεού για το καλό1. Να ζη­τού­με πάντα την αγάπη, το έλεος, την αλή­θεια και τη δι­καιο­σύ­νη του Θεού. Να δια­κη­ρύτ­του­με το χα­ρού­με­νο άγ­γελ­μα της ει­ρή­νης. Να κρα­τά­με πάντα αναμ­μέ­νη τη φλο­γε­ρή πίστη μας στον Ανα­στη­μέ­νο Χρι­στό σαν ένα ακοί­μη­το κα­ντή­λι στην καρ­διά μας. Να δια­φυ­λάτ­του­με την ενό­τη­τα της πί­στε­ώς μας μέσα από την αλ­λη­λεγ­γύη. Προ­πα­ντός, να μέ­νου­με στα­θε­ροί στην ελ­πί­δα μας, η οποία στη­ρί­ζε­ται στην υπό­σχε­ση ότι ο Θεός δεν θα μας εγκα­τα­λεί­ψει ποτέ˙ ότι ο Ανα­στη­μέ­νος Κύ­ριος θα είναι πά­ντο­τε μαζί μας. Αυτή η ελ­πί­δα μας στε­ρε­ώ­νει και μας ασφα­λί­ζει σαν άγκυ­ρα, οδη­γώ­ντας μας στα εν­δό­τε­ρα της Βα­σι­λεί­ας Του.

ΧΡΙ­ΣΤΟΣ ΑΝΕ­ΣΤΗ, αδελ­φοί και τέκνα εν Κυρίω.

Ευ­χό­μα­στε το ανέ­σπε­ρο φως της Ανα­στά­σε­ως να λάμ­ψει στις καρ­διές μας, να πλη­ρώ­σει τα σύ­μπα­ντα οι­κου­μέ­νη και να δια­λύ­σει κάθε υπαρ­ξια­κό και κο­σμι­κό σκο­τά­δι. Ο ανα­στη­μέ­νος Χρι­στός να ει­ρη­νεύ­σει τις ψυχές μας και τον κόσμο και η χάρις Του να ενερ­γεί μέσα μας ακα­τά­παυ­στα πα­ρέ­χο­ντας μας τη βε­βαιό­τη­τα της πα­ρου­σί­ας Του στην προ­σω­πι­κή μας ζωή και στο ευ­ρύ­τε­ρο κοι­νω­νι­κό γί­γνε­σθαι.

Χρό­νια πολλά και ευ­λο­γη­μέ­να, πλήρη ανα­στα­σί­μου φωτός και πα­σχά­λιας χαράς.

 

Άγιον Πάσχα του δι­σχι­λιο­στού και ει­κο­στού τε­τάρ­του σω­τη­ρί­ου έτους

Διά­πυ­ρος προς Χρι­στόν Ανα­στά­ντα ευ­χέ­της πά­ντων ημών.

 

Ο ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΗΣ

†Ο ΡΟΔΟΥ ΚΥ­ΡΙΛ­ΛΟΣ