” Η αυλή των θαυμάτων”-Eνα μεγάλο Μουσείο γεννιέται

Θύλακας της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας το νέο, σύγ­χρονο Μουσείο Ελλη­νι­κής Λαϊκής Τέχνης» δήλωσε ο αν. Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού κ. Νίκος Ξυδάκης μετά την επί­σκεψη στο έργο απο­κα­τά­στα­σης των ιστο­ρι­κών κτιρίων στην Πλάκα.

«Το συγκρό­τημα του Μου­σείου Ελλη­νι­κής Λαϊκής Τέχνης περι­γρά­φε­ται ως “Αυλή των θαυ­μά­των” και είναι πράγ­ματι έτσι, με πολλές έννοιες», δήλωσε ο αν. Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού κ. Νίκος Ξυδάκης μετά τη σημε­ρινή επί­σκεψή του στο εργο­τά­ξιο του οικο­δο­μι­κού τετρα­γώ­νου Αρεως, Βρυ­σα­κίου, Κλάδου και Αδρια­νού στην Πλάκα, όπου συνε­χί­ζε­ται το έργο της στε­ρέ­ω­σης και απο­κα­τά­στα­σης όλων των ιστο­ρι­κών κτιρίων, προ­κει­μέ­νου να μετα­στε­γά­σουν το Μουσείο Ελλη­νι­κής Λαϊκής Τέχνης, προσ­δί­δο­ντας του και έναν εντελώς νέο χαρα­κτήρα.

«Πρό­κει­ται για ένα πολι­τι­στικό πύκνωμα, έναν θύλακα της νεό­τε­ρης ελλη­νι­κής ιστο­ρίας με εμφα­νείς τις ρίζες στην αρχαιό­τητα, τον Μεσαί­ωνα και τους οθω­μα­νι­κούς χρόνους», συνέ­χισε ο υπουρ­γός. «Πάνω απ’ όλα είναι ένα ζωντανό μουσείο του εαυτού του, δηλαδή της πολυ­κύ­μα­ντης ιστο­ρι­κής συνέ­χειας του αστικού βίου και του λαϊκού πολι­τι­σμού.

Στον Αγιο Ελισαίο είναι παρούσα πάντα και ολο­ζώ­ντανη η αύρα του Αλέ­ξαν­δρου Παπα­δια­μά­ντη, του Αλέ­ξαν­δρου Μωραϊ­τίδη και του παπα- Νικόλα Πλανά. Στα χαγιά­τια και στις αυλές ακού­γο­νται πάντα οι φωνές των κατοί­κων, των νοι­κο­κυ­ρών και των παιδιών. Το Μουσείο θα ανα­δεί­ξει με τον καλύ­τερο τρόπο την πολυ­φω­νική συνέ­χεια του πολι­τι­σμού, υλικού και άυλου, λόγιου και λαϊκού. Πρό­κει­ται για ανε­κτί­μητο, ζωντανό μνημείο του νεο­ελ­λη­νι­κού πολι­τι­σμού, που θα προ­σφέ­ρει αυτο­γνω­σία και υπε­ρη­φά­νεια στον ελλη­νικό λαό και από­λαυση στους ξένους επι­σκέ­πτες.

Έτσι υπε­ρή­φα­νοι αισθα­νό­μα­στε κι εμείς σήμερα που το είδαμε να ανε­γεί­ρε­ται».

Η γει­το­νία της Ιστο­ρίας Πράγ­ματι, όταν ολο­κλη­ρω­θεί, το μουσείο θα στε­γά­σει τις συλ­λο­γές 20 χιλιά­δων αντι­κει­μέ­νων που χρο­νο­λο­γού­νται από τον 17ο έως τον 20ο αιώνα, έχουν δε συγκε­ντρω­θεί όχι μόνο από όλη τη χώρα, αλλά και από περιο­χές εκτός αυτής όπου έδρασε ο Ελλη­νι­σμός. Μονα­δικά δείγ­ματα υφα­ντι­κής, τοπικών ενδυ­μα­σιών, θεάτρου σκιών, αργυ­ρο­χοϊας, μεταλ­λο­τε­χνίας, ξυλο­γλυ­πτι­κής, κερα­μι­κής και λαϊκής ζωγρα­φι­κής θα εκτε­θούν εκ νέου, ενώ το μουσείο θα περι­λαμ­βά­νει πλέον και χώρους εκπαι­δευ­τι­κών προ­γραμ­μά­των και περιο­δι­κών εκθέ­σεων, ται­νιο­θή­κης, φωτο­γρα­φι­κού αρχείου κ.α. Η Ιστορία είναι παρούσα σε κάθε σημείο, αφού εδώ εντο­πί­ζο­νται ερείπια του υστε­ρο­ρω­μαϊ­κού τείχους που έχουν εντοι­χι­στεί σε νεότερα κτί­σματα, εδώ συγκέ­ντρωσε ο Ελγιν τα λεη­λα­τη­μένα Γλυπτά του Παρ­θε­νώνα προ­κει­μέ­νου να τα φυγα­δεύ­σει στη Βρε­τα­νία, εδώ έψελνε ο Αλέ­ξαν­δρος Παπα­δια­μά­ντης.

«Αυτή τη γει­το­νία της ιστο­ρίας που εντο­πί­ζε­ται στην Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα θα απο­δώ­σουμε στο κοινό προ­στα­τεύ­ο­ντας και ανα­δει­κνύ­ο­ντας το φυσικό, οικι­στικό και πολι­τι­στικό περι­βάλ­λον», δήλωσε η Διευ­θύ­ντρια του ΜΕΛΤ και του Μου­σείου Ελλη­νι­κών Λαϊκών Οργάνων- Συλλογή Φοίβου Ανω­γεια­νάκη κυρία Ελενα Μελίδη, μετά τη σημε­ρινή ξενά­γηση στην οποία συμ­με­τεί­χαν ο υπεύ­θυ­νος του έργου κ. Χαρά­λα­μπος Φλώρος, ο αρχι­τέ­κτων του μου­σείου κ. Νίκος Κυρια­κό­που­λος, η προϊ­στα­μένη της Διεύ­θυν­σης Προ­στα­σίας και Ανα­στή­λω­σης Νεο­τέ­ρων και Συγ­χρό­νων Μνη­μείων κυρία Αμαλία Ανδρου­λι­δάκη, η τμη­μα­τάρ­χης της ίδιας Διεύ­θυν­σης κυρία Πόπη Δήμου και άλλοι υπη­ρε­σια­κοί παρά­γο­ντες.

«Το όραμά μας», συνέ­χισε η κυρία Μελίδη, «δεν είναι ένα, ακόμα, αντι­κει­με­νο­κε­ντρικό μουσείο, αλλά η ενθάρ­ρυνση τής βιω­μα­τι­κής προ­σέγ­γι­σης των ενο­τή­των. Η κυρί­αρχη ιδέα είναι ότι ο νεό­τε­ρος ελλη­νι­κός πολι­τι­σμός έχει συμ­βά­λει καθο­ρι­στικά στη συγκρό­τηση της ταυ­τό­τη­τας του σύγ­χρο­νου Έλληνα και η νέα στέγη του μου­σείου θα μας βοη­θή­σει να εντο­πί­ζουμε εκείνα τα στοι­χεία που μας ενώνουν και μας δια­φο­ρο­ποιούν από άλλους λαούς. Φιλο­δο­ξούμε να παρα­δώ­σουμε ένα σύγ­χρονο μουσείο όπου, χάρη και στον τρόπο παρου­σί­α­σης με νέες τεχνι­κές, ο επι­σκέ­πτης θα ανα­στο­χά­ζε­ται μεταξύ παρελ­θό­ντος και παρό­ντος».

Ανα­κα­λύ­φθηκε και «θησαυ­ρός»

Το έργο της στε­ρέ­ω­σης και απο­κα­τά­στα­σης προ­βλέ­πε­ται να ολο­κλη­ρω­θεί εντός του 2015. Οι εκθέ­σεις θα στηθούν το 2016, ώστε, έως το καλο­καίρι του 2017, το νέο μουσείο να υπο­δε­χθεί το κοινό. Έως τότε, όμως, το παρελ­θόν συνε­χί­ζει να τρο­φο­δο­τεί το παρόν: Μόλις προ μηνός τεχνί­τες που εργά­ζο­νταν στο κτίριο Κ, καθώς αφαι­ρού­σαν τους παλιούς σοβάδες, ανα­κά­λυ­ψαν έκπλη­κτοι ένα «θησαυρό», όπως και οι αρχαιο­λό­γοι χαρα­κτη­ρί­ζουν πολύ­τιμα, για τον ιδιο­κτήτη, αντι­κεί­μενα που έχουν απο­θη­κευ­θεί κατά το παρελ­θόν, προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τευ­θούν: ανα­κά­λυ­ψαν, συγκε­κρι­μένα, 50 αργυρά μαχαι­ρο­πή­ρουνα που χρο­νο­λο­γού­νται περίπου στο 1880. Τα αντι­κεί­μενα, που σώζο­νται σε εξαι­ρε­τική κατά­σταση, φυλάσ­σο­νται σήμερα προ­κει­μέ­νου να προ­στε­θούν στα εκθέ­ματα του μου­σείου, όπως άλλωστε και δυο ξιφο­λόγ­χες που εντο­πί­στη­καν κάτω από το δάπεδο μιας αυλής, ξύλινα ψυγεία πάγου και ένα παιδικό παι­χνίδι, ένα αλογάκι από πεπιε­σμένο χαρτί, που ανα­κα­λύ­φθηκε στο πατάρι ενός σπιτιού.

Καθη­με­ρινή