Σαν σε ταινία επιστημονικής φαντασίας

Τε­λι­κά το πε­ρί­φη­μο «πεί­ρα­μα της Ρόδου» από τους Ολ­λαν­δούς δεν είναι το μο­να­δι­κό. Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα η Ολ­λαν­δία διε­ξά­γει διά­φο­ρα πει­ρά­μα­τα, όπως διορ­γά­νω­ση πάρτι, μου­σι­κού φε­στι­βάλ κ.ά., προ­κει­μέ­νου να δουν σε συν­θή­κες πραγ­μα­τι­κής ζωής τον τρόπο και την έντα­ση της με­τα­δο­τι­κό­τη­τας του κο­ρω­νοϊ­ού. Οι «δο­κι­μα­στι­κές δια­κο­πές» που διορ­γα­νώ­θη­καν ήταν  το επό­με­νο βήμα. Όπως δια­βά­ζου­με στο  ρε­πορ­τάζ του Αι­μί­λιου Χαρ­μπή στην «Κα­θη­με­ρι­νής της 09.03.2021:

¨Είχε προη­γη­θεί ένα εκτο­νω­τι­κό πεί­ρα­μα, υπό τη σκέπη μά­λι­στα της κυ­βέρ­νη­σης της χώρας: σε ένα χώρο που δια­μορ­φώ­θη­κε σε κα­νο­νι­κό μου­σι­κό κλαμπ, πε­ρισ­σό­τε­ροι από 1.300 άν­θρω­ποι δια­σκέ­δα­σαν επί τέσ­σε­ρις ώρες, υπό τους ήχους χο­ρευ­τι­κής μου­σι­κής από γνω­στούς dj της (ούτως ή άλλως) πε­ρι­βό­η­της ολ­λαν­δι­κής σκη­νής. Τα 1.300 άτομα χω­ρί­στη­καν σε έξι ισο­πλη­θείς «φού­σκες», κα­θε­μιά με δια­φο­ρε­τι­κούς κα­νό­νες: στην πρώτη από αυτές όλοι έπρε­πε να φο­ρούν συ­νε­χώς μάσκα, όμως μπο­ρού­σαν να επι­λέ­ξουν πού θα στέ­κο­νταν. Στη δεύ­τε­ρη, ίσχυε επι­πλέ­ον η από­στα­ση του 1,5 μέ­τρου, ενώ σε μια τρίτη η μάσκα ήταν απα­ραί­τη­τη μόνον αν κά­ποιος κι­νού­νταν μέσα στο πλή­θος. Στην τε­λευ­ταία ομάδα, δεν υπήρ­χαν μά­σκες ούτε κά­ποιος άλλος πε­ριο­ρι­σμός – αγνό κλά­μπινγκ δη­λα­δή από τα παλιά. Σε ορι­σμέ­νους, μά­λι­στα, δό­θη­κε να πιουν κι ένα φω­σφο­ρι­ζέ ποτό, συ­νο­δευό­με­νο από την εν­θάρ­ρυν­ση να τρα­γου­δούν δυ­να­τά και να φω­νά­ζουν ενώ χο­ρεύ­ουν, ώστε να ερευ­νη­θεί η δια­σπο­ρά του σά­λιου στην ατμό­σφαι­ρα…Ολα αυτά με στόχο οι ει­δι­κοί να συλ­λέ­ξουν στοι­χεία, σε πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες, για τη συ­μπε­ρι­φο­ρά των αν­θρώ­πων και τις συ­νέ­πειές της, έτσι ώστε να πά­ρουν απο­φά­σεις για την επι­κεί­με­νη χα­λά­ρω­ση των μέ­τρων στον κλάδο της νυ­χτε­ρι­νής δια-σκέ­δα­σης. Δεν είναι όμως μόνο τα κλαμπ και τα μπαρ. Εδώ και με­ρι­κές εβδο­μά­δες, η ολ­λαν­δι­κή κυ­βέρ­νη­ση διε­ξά­γει ανά­λο­γα «πει­ρά­μα­τα», όπως ένα επι­χει­ρη­μα­τι­κό συ­νέ­δριο με την πα­ρου­σία 500 ατό­μων, ένα νού­με­ρο κα­μπα­ρέ με πα­ρό­μοια προ­σέ­λευ­ση ή ένας αγώ­νας πο­δο­σφαί­ρου με 1.200 φω­να­σκού­ντες φι­λά­θλους. Για το επό­με­νο διά­στη­μα έχουν προ­γραμ­μα­τι­στεί ακόμη δύο μου­σι­κά φε­στι­βάλ σε ανοι­χτούς χώ­ρους και μια ποπ συ­ναυ­λία.”

Και ναι μεν η Ολ­λαν­δία μπο­ρεί να κάνει πει­ρά­μα­τα σαν σε ται­νία επι­στη­μο­νι­κής φα­ντα­σί­ας, το θέμα είναι εάν εμείς θέ­λου­με να γί­νου­με μέρος αυτής. Υ.Γ. Πά­ντως, οι Ρο­δί­τες  αν κρί­νει κα­νείς από τα σχό­λια στα κοι­νω­νι­κά δί­κτυα δεν εν­θου­σιά­στη­καν ιδιαί­τε­ρα…