Χήρα Ολλανδού επενδυτή διεκδικεί μετοχές ξενοδοχειακής εταιρείας και στρέφεται κατά 2 κατοίκων Ρόδου

Μια νέα αντι­δι­κία μεταξύ των μετόχων γνωστής ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας θα απα­σχο­λή­σει τα αστικά δικα­στή­ρια στη Ρόδο.

Χήρα εκλι­πό­ντος Ολλαν­δού, που δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε επί σειράν ετών στο νησί, στρέ­φε­ται κατά δύο κατοί­κων του νησιού και μιας ανώ­νυ­μης ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας διεκ­δι­κώ­ντας την κυριό­τητα 5.775  μετοχών της, που αντι­στοι­χούν σε ποσοστό 55 % του συνόλου του κεφα­λαίου της.

Ζητά να υπο­χρε­ω­θούν οι ενα­γό­με­νοι σε λογο­δο­σία για τη δια­χεί­ριση των υπο­θέ­σεων της εται­ρείας κατά την τελευ­ταία πεντα­ε­τία και να κατα­δι­κα­στεί έκαστος εξ’ αυτών σε χρη­μα­τική ποινή 50.000 ευρω και σε προ­σω­πική κράτηση ενός έτους.

Η Ολλαν­δέζα έχει απο­δε­χτεί την εν Ελλάδι κλη­ρο­νο­μιαία περιου­σία του συζύγου της.

Ο σύζυγός της ήταν εν ζωή διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος και κύριος μέτοχος του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων με έδρα την Ολλαν­δία, ασχο­λού­με­νος με τον λεγό­μενο εξερ­χό­μενο του­ρι­σμό (απο­στολή γκρουπ του­ρι­στών κυρίως από την Ολλαν­δία σε γνω­στούς του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της Νότιας Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα).

Με αυτήν του την δρα­στη­ριό­τητα γνω­ρί­στηκε στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 1980 με τον πρώτο των ενα­γο­μέ­νων, ο οποίος, υπό την ιδιό­τητα του ταξι­διω­τι­κού πρά­κτορα στην Ελλάδα, εξυ­πη­ρε­τούσε αλλο­δα­πούς πελάτες, σε θέματα κρα­τή­σεων σε ξενο­δο­χεία, μετα­κι­νή­σεων και διορ­γα­νώ­σεων εκδρο­μών στην νήσο Κω, όπως επίσης αργό­τερα στην Ρόδο και έτι αργό­τερα στην νήσο της Καρ­πά­θου. Λόγω της εξέ­λι­ξης της ενα­σχό­λη­σής του με του­ρι­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες στην Ελλάδα και της γνω­ρι­μίας του με τον πρώτο ενα­γό­μενο, το έτος 1986, ο σύζυγός της απο­φά­σισε να επεν­δύ­σει ορι­σμένα χρήματα που διέθετε στο νησί της Κω και να αγο­ρά­σει ένα του­ρι­στικό ακίνητο, το οποίο θα διέθετε πολλά studios και δια­με­ρί­σματα, τα οποία θα εκμε­ταλ­λευό­ταν για μίσθωση σε του­ρί­στες από το εξω­τε­ρικό που θα ταξί­δευαν και διέ­με­ναν για τις θερινές τους δια­κο­πές στην Κω.

Την παρα­πάνω βούλησή του, ο σύζυγός της, όπως υπο­στη­ρί­ζει, γνω­στο­ποί­ησε στον πρώτο ενα­γό­μενο, με τον οποίο, κατά τον χρόνο εκείνο, δια­τη­ρούσε άριστες σχέσεις συνερ­γα­σίας και εμπι­στο­σύ­νης.

Ο πρώτος των αντι­δί­κων δήλωνε ότι ήταν γνώστης της αγοράς των του­ρι­στι­κών ακι­νή­των στην Κω και, για τον λόγο αυτό, ο σύζυγός της φέρεται να του εμπι­στεύ­τηκε την ανεύ­ρεση  κατάλ­λη­λου ακι­νή­του για τον παρα­πάνω σκοπό.

Μετά από συζη­τή­σεις, την 3η Δεκεμ­βρίου 1986, υπε­γράφη ένα ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό μεταξύ του συζύγου της, του πρώτου ενα­γο­μέ­νου και ενός ιδιώτη ο οποίος εφέρετο ως ιδιο­κτή­της ενός υπό κατα­σκευή κτιρίου επί οικο­πέ­δου στην πόλη της Κω.

Ο πρώτος ενα­γό­με­νος πλη­ρο­φό­ρησε τον σύζυγό της ότι, ως αλλο­δα­πός και μη έχων την ελλη­νική υπη­κο­ό­τητα, δεν μπο­ρούσε να προβεί στην ως άνω συμ­φω­νη­θείσα αγορά στο όνομά του, διότι κατά τον ελλη­νικό Νόμο, όπως ίσχυε τότε, δεν είχε το δικαί­ωμα να απο­κτή­σει ακίνητο σε παρα­με­θό­ρια περιοχή.

Προ­κει­μέ­νου να ξεπε­ρα­στεί το ως άνω «νομικό εμπόδιο», ο πρώτος ενα­γό­με­νος ήταν δια­τε­θει­μέ­νος και πρό­τεινε ρητώς στον σύζυγό της, όπως, αντί να απο­κτή­σει ο τελευ­ταίος το ακίνητο στο όνομά του,  προη­γη­θεί σύσταση ελλη­νι­κής ανω­νύ­μου εται­ρείας, με έδρα τη Ρόδο, στην οποία ο εν ζωή τότε σύζυγός της θα μετείχε μειο­ψη­φικά, δηλαδή σε ποσοστό κάτω του πενήντα τοις εκατό (50%) και κατά ποσοστό άνω του πενήντα τοις εκατό (50%) ο πρώτος αντί­δι­κος, που ως Έλλην υπήκοος, δεν αντι­με­τώ­πιζε πρό­βλημα για την αγορά ακι­νή­του σε παρα­με­θό­ρια περιοχή, ως παρέν­θετο πρόσωπο, ούτως ώστε η αγορά να γίνει επ’ ονόματι της ελλη­νι­κής ανω­νύ­μου εται­ρείας, η οποία έπρεπε να ανήκει κατά πλειο­ψη­φία σε Έλληνες, σύμφωνα με τις επι­τα­γές της ελλη­νι­κής νομο­θε­σίας. Μάλιστα του πρό­τεινε, για να είναι ευλο­γο­φα­νής η εν λόγω μετο­χική σύνθεση της ανω­νύ­μου αυτής εται­ρείας, να φέρεται ότι θα μετέχει με το 45% και όχι με το 49% των μετοχών και εκείνος (ως παρέν­θετο πρόσωπο, να φέρεται ως κατέχων το 55% των μετοχών, ποσοστό, το οποίο θα ανήκε στην πραγ­μα­τι­κό­τητα και αυτό στον σύζυγό της, ανε­ξαρ­τή­τως του ότι τυπικά αλλά εικο­νικά θα φαι­νό­ταν ο πρώτος των αντι­δί­κων ως ιδιο­κτή­της του.

Εν όψει της μεγάλης εμπι­στο­σύ­νης που του είχε καταλ­λή­λως καλ­λιερ­γή­σει ο πρώτος ενα­γό­με­νος, ο σύζυγός της δέχθηκε.

Ο σύζυγός της απέ­στειλε στον πρώτο ενα­γό­μενο και όλα τα χρήματα, όπως του υπο­δεί­χτη­καν, προ­κει­μέ­νου να καλυ­φθούν ολο­σχε­ρώς όλα τα απαι­τού­μενα έξοδα συστά­σεως καθώς και το εται­ρικό κεφά­λαιο για την σύσταση της εται­ρείας.

Υπό τις παρα­πάνω συν­θή­κες δημιουρ­γή­θηκε το κατάλ­ληλο νομικό πλέγμα και άνοιξε ο δρόμος, προ­κει­μέ­νου, δια μέσου της νεο­συ­στα­θεί­σας ελλη­νι­κής ανώ­νυ­μης εται­ρείας, να απο­κτή­σει ο σύζυγός της περιου­σία στην Κω.

Ωστόσο, εν αγνοία του συζύγου της, επελέγη τελικώς προς αγορά άλλο ακίνητο από αυτό που είχαν αρχικώς συμ­φω­νή­σει.

Στην πορεία ο πρώτος ενα­γό­με­νος, καίτοι γνώριζε πάρα πολύ καλά ότι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το σύνολο των μετοχών της εται­ρείας ανήκαν στον σύζυγό της, εκμε­ταλ­λευό­με­νος, όπως υπο­στη­ρί­ζει, την απουσία του στο εξω­τε­ρικό, τις εξου­σίες και τα δικαιώ­ματα που του είχε παρα­χω­ρή­σει προέβη, στις κατω­τέρω αντί­θε­τες με την καλή πίστη και τα συναλ­λα­κτικά ήθη, αλλά και αντι­συμ­βα­τι­κές ενέρ­γειες:

-Παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες οχλή­σεις του συζύγου της του έδωσε αντί­γραφο του κατα­στα­τι­κού της εται­ρείας το έτος 1994, ήτοι επτά χρόνια μετά την σύσταση της εται­ρείας! Τούτο φαί­νε­ται ότι έγινε με προφανή σκοπό και πρόθεση να μην λάβει ο σύζυγός της γνώση, μεταξύ άλλων, των σημα­ντι­κών δια­τά­ξεων του κατα­στα­τι­κού περί του τρόπου διοι­κή­σεως, λει­τουρ­γίας και εκπρο­σω­πή­σεως της ανω­νύ­μου εται­ρείας.

-Φέρεται να μην έλαβε από τον πρώτο των αντι­δί­κων της έστω και μία κλήση ή πρό­σκληση ή του­λά­χι­στον γνώση έστω για την σύγκληση κάποιας Γενικής Συνέ­λευ­σης των μετόχων ή για σύγκληση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου.

Το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της εται­ρείας όσο και τα επόμενα Διοι­κη­τικά Συμ­βού­λια μέχρι και σήμερα απαρ­τί­ζο­νταν μόνο από άτομα του στενού οικο­γε­νεια­κού του περι­βάλ­λο­ντος και της απο­λύ­του εμπι­στο­σύ­νης και ελέγχου του, γεγονός που σε συν­δυα­σμό με το ότι ο σύζυγός της, αν και φερόταν ως αντι­πρό­ε­δρος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου, ουδέ­ποτε προ­σε­κλήθη σε συνε­δρί­αση αυτού, επέ­τρεπε στον πρώτο ενα­γό­μενο να πράττει διαρκώς κατά την απο­κλει­στική βούλησή του σε σχέση με την δρα­στη­ριό­τητα της άνω εται­ρείας και φυσικά με γνώμονα το ατομικό του συμ­φέ­ρον.

Προέβη, όπως καταγ­γέλ­λε­ται σε αυξή­σεις μετο­χι­κού κεφα­λαίου και μετα­βί­βασε και σε συγ­γε­νείς του μετοχές που δεν του ανήκαν ενώ από  το έτος 1994 ο σύζυγός της, όπως δια­τεί­νε­ται ουδέ­ποτε έλαβε σαφή λογα­ρια­σμό των εσόδων και των εξόδων λει­τουρ­γίας και ισο­λο­γι­σμούς.

Αρκετά αργό­τερα,  ο σύζυγός της πλη­ρο­φο­ρή­θηκε από τρίτο πρόσωπο ότι λόγω της εφαρ­μο­γής της νομο­θε­σίας της Ευρω­παϊ­κής Κοι­νό­τη­τας επήλθε αλλαγή στο καθε­στώς από­κτη­σης ιδιο­κτη­σίας στις παρα­με­θό­ριες περιο­χές από υπη­κό­ους κράτους μέλους, καθώς και ότι θα μπο­ρούσε πλέον να εμφα­νί­ζε­ται εκείνος και τυπικά ως ιδιο­κτή­της των μετοχών της ανω­νύ­μου εται­ρείας, κάτι για το οποίο ουδέ­ποτε ενη­με­ρώ­θηκε.

Σε προφανή αντί­θεση προς τη σχετική συμ­φω­νία τους, ο Ροδίτης φέρεται να μην έπραξε τίποτα προ­κει­μέ­νου και τυπικά ο σύζυγός της να απο­κτή­σει τις μετοχές της ανω­νύ­μου εται­ρείας.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται το δικη­γο­ρικό γραφείο Ρωμαίου.