ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πέθανε ο καταξιωμένος ακαδημαϊκος Δημήτρης Ποταμιάνος

news room 11 λεπτά ανάγνωση
Ποταμιάνος

Ο κατα­ξιω­μέ­νος ακα­δη­μαϊ­κός και συγ­γρα­φέας Δημή­τρης Ποτα­μιά­νος έφυγε από τη ζωή ανήμερα της Πρω­το­χρο­νιάς σε ηλικίας 72 ετών.

Η κηδεία του θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί την Δευτέρα στον ιερό ναό της Αγίας Αικα­τε­ρί­νης στην Πλάκα στις 12:00 το μεση­μέρι.

Γνω­ρί­στε τον μέσα από τη συνέ­ντευξη που έδωσε στις 14.12.2014 στο popaganda ενόψη της κυκλο­φο­ρίας τότε του βιβλίου του Αμφι­θέ­α­τρο.

« Ζω στην Αίγινα εδώ και δώδεκα χρόνια. Πριν έμενα σε ένα κατα­πλη­κτικό σπίτι στην Αδρια­νού, στο νοίκι. Ήμουν πολύ τυχερός που κατά­φερα να παρα­μείνω εκεί δέκα χρόνια. Με το που επέ­στρεψα στην Ελλάδα από την Ιαπωνία, όπου εργα­ζό­μουν ως εξω­τε­ρι­κός συνερ­γά­της του ΕΟΤ, άρχισα να δημο­σιο­γραφώ σε θέματα, κυρίως, φαγητού και κρασιού στο ELLE και στο PLAYBOY και παράλ­ληλα ανα­ζή­τησα κατοι­κία. Βρήκα αυτό το σπίτι που από την μια πλευρά ήταν η «Μύκονος» με την πλατεία της Αδρια­νού, και από την άλλη μεριά ήταν η «Δήλος» με τη ρωμαϊκή αγορά. Στο τελευ­ταίο βιβλίο μου, στο Αμφι­θέ­α­τρο ένας από τους πρω­τα­γω­νι­στές μένει σε αυτό το σπίτι και το περι­γρά­φει. Ήταν ένα σπίτι που το έζησα πολύ έντονα, εκμε­ταλ­λεύ­τηκα τις δυνα­τό­τη­τές του όσο μπο­ρούσα, είχα φτιάξει και μπο­στάνι μέσα στον ρωμαϊκό κήπο, είχα φυτέψει μπου­καμ­βί­λιες, είχα βάλει ένα τραπέζι του πινγκ πονγκ και παίζαμε με τους φίλους, ήρθε η αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία και μου ζητού­σαν να ξερι­ζώσω τις μπου­καμ­βί­λιες, μα το φυτό αυτό είναι αναρ­ρι­χη­τικό δεν βγάζει ρίζες για να προ­κα­λέ­σει κάποια ζημιά, το άφησα όπως και το κλίμα που είχα φυτέψει αλλά έβγαλα το τραπέζι του πινγκ πονγκ που εδώ που τα λέμε ήταν δίπλα σε ένα κιο­νό­κρανο.

Ύστερα από αυτόν τον παρά­δεισο, που έπρεπε να εγκα­τα­λείψω επειδή το χρεια­ζό­ταν η ιδιο­κτή­τρια για τις κόρες της, έμεινα να ανα­ρω­τιέ­μαι πού θα μπο­ρούσα να μείνω πια και να είμαι ευχα­ρι­στη­μέ­νος. Η λύση βρέθηκε στα «ξύλινα τείχη» όπως είπε και ο Θεμι­στο­κλής, μπήκα λοιπόν σε ένα καράβι κι έφτασα στην Αίγινα.

Ίσως δεν ήταν τυχαίο που κατέ­ληξα σε νησί καθώς η οικο­γέ­νεια μου ήταν καρα­βο­κύ­ρη­δες με κατα­γωγή από την Κεφαλ­λο­νιά. Άλλωστε το πρώτο μου μεγάλο πεζό, τα Χωρικά Ύδατα είναι μια saga μιας εφο­πλι­στι­κής οικο­γέ­νειας, της δικής μου. Το βιβλίο είχε μετα­φερ­θεί και στην τηλε­ό­ραση αλλά το σήριαλ ήταν άθλιο, θυμάμαι είχα πει στον παρα­γωγό «Σε όλο το βιβλίο μιλάω για θαλασ­σο­πό­ρους και για καρα­βο­κύ­ρη­δες και σε κανένα από τα 24 επει­σό­δια δεν εμφα­νί­ζε­ται ούτε μια βαρ­κούλα». Τα Χωρικά Ύδατα εστί­α­ζαν στην Ελλάδα του λούμπεν καπι­τα­λι­σμού, όρος που ανήκει στον Γιω­τό­πουλο του οποίου δεν ασπά­ζο­μαι τις ιδέες και τις δράσεις, αλλά παρα­δέ­χο­μαι ότι απο­τύ­πωσε με αυτή τη φράση πολύ σωστά το τι συμ­βαί­νει στην χώρα μας, δηλαδή ενώ δεν έχουμε καπι­τα­λι­σμό έχουμε καπι­τα­λι­στικό σύστημα που δεν βασί­ζε­ται στις αγορές αλλά στο άρμεγμα του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού. Μετά τον πόλεμο οι Έλληνες επι­χει­ρη­μα­τίες είχαν στο νου πώς να τσε­πώ­σουν τους κρα­τι­κούς πόρους, δεν είχαν επι­χει­ρη­μα­τική πρω­το­βου­λία, φαντα­σία και δρα­στη­ριό­τητα. Στα «Χωρικά Ύδατα» η εφο­πλι­στική οικο­γέ­νεια που περι­γράφω λαν­σά­ρισε στην Ελλάδα τις κρουα­ζιέ­ρες τη δεκα­ε­τία του ’50, μια πρω­το­πό­ρος κατά­σταση για την χώρα που θα μπο­ρούσε να σταθεί πολύ καλά σε διεθνές επίπεδο. Κι όμως έφτια­ξαν την εταιρία με την προ­ϋ­πό­θεση να λαμ­βά­νουν επι­δό­τηση από το κράτος 70% ανά δρο­μο­λό­γιο. Και ύστερα ανα­ρω­τιό­μα­στε πώς φτάσαμε ως εδώ.

Η Αίγινα είναι ένα ευλο­γη­μέ­νος τόπος, το κατά­λαβα από την αρχή. Η φύση της παρα­μέ­νει αυτό που κάποτε απο­τε­λούσε την αττική φύση, το αττικό περι­βάλ­λον. Τα πεύκα, τα λιό­δε­ντρα, οι κου­μα­ριές σου δίνουν την αίσθηση ότι ζεις στην παλιά Αττική. Αυτό με σαγή­νευσε από την αρχή, σε πρώτη φάση νοί­κιασα και μετά από ένα χρόνο αγόρασα ένα σπίτι. Είχα φίλους από το πανε­πι­στή­μιο, νεαρά παιδιά –πάντοτε τα πήγαινα καλύ­τερα με τους νεα­ρό­τε­ρους παρά με τους συνομήλικους- που με επι­σκέ­πτο­νταν τακτικά, κάναμε γλέντια εκεί, πολύ όμορφες κατα­στά­σεις. Πέρα από το φυσικό τοπίο με μάγεψε και το κοι­νω­νικό. Διότι βρήκα στην Αίγινα μια αποικία πρω­τευου­σιά­νων που είχαν ανα­πτύ­ξει διάφορα «ωραία εγώ» δηλαδή ο εγώ ο ζωγρά­φος, εγώ ο γλύπτης, εγώ ο λόγιος, εγώ ο αρχι­τέ­κτο­νας, εγώ ο αγρότης κι όλα αυτά τα «εγώ» δού­λευαν πολύ ωραία με το «εσύ», υπάρχει διά­λο­γος εκεί που εδώ δεν υπάρχει. Εκεί αισθά­νε­σαι ότι μπορείς να συν­δια­λέ­γε­σαι, ο καθένας είναι πολύ περή­φα­νος γι΄αυτό που κάνει και που το κάνει με πάθος, αλλά μπορούν άνετα να σταθούν και να συν­δια­λε­χθούν σε μια παρέα.

Με τα χρόνια η ηρεμία και η ουσια­στική επι­κοι­νω­νία είναι κάτι που ανα­ζη­τάς, μέχρι τα τριάντα όλοι ήμαστε σε ένα τηλέ­φωνο για να κανο­νί­σουμε τι θα κάνουμε το βράδυ, μπα­ρό­τσαρκα, εστια­τό­ρια, κάθε βράδυ έξω. Κάποια στιγμή αυτή η φάση περνάει. Δεν συνα­ντιό­μα­στε με τους φίλους της Αίγινας με αυτόν τον ρυθμό, αλλά τα σπίτια μας είναι κοντά, όταν θέλουμε βρι­σκό­μα­στε, προ­κύ­πτει αβίαστα αυτή η ατμό­σφαιρα.

Τον κήπο του σπιτιού μου τον έχω μετα­τρέ­ψει σε «κιβωτό του Νώε της αττικής βλά­στη­σης» όπως πρό­σφατα πολύ εύστοχα μια φίλη του γιου μου περιέ­γραψε. Έβαλα πεύκα, ελιές, κυπα­ρίσ­σια σε μισό στρέμμα. Φυσικά έχω φυτέψει μυρω­δικά θυμάρι, δεν­δρο­λί­βανο, ρίγανη. Η μαγει­ρική με ώθησε σε αυτά. Είναι κρίμα που στην Ελλάδα δε μαγει­ρεύ­ουμε με μυρω­δικά παρότι έχουμε μια τερά­στια ποι­κι­λία, άντε το πολύ πολύ να βάλουμε μυρώνι σε καμιά πίτα. Τον απί­στευτο βασι­λικό τον είχαμε παρα­δο­σιακά για να διώχνει τα κου­νού­πια. Έχουμε κατα­πλη­κτικά μυρω­δικά που ακόμη δεν τα χρη­σι­μο­ποιούμε στα πιάτα μας, όπως είναι το φασκό­μηλο, από τα πιο φίνα που το ξέρουμε μόνο ως ρόφημα. Λέμε συνέ­χεια πόσο περή­φα­νοι είμαστε για τη μεσο­γειακή δια­τροφή αλλά από τότε που ήρθαν τα κρέατα είμαστε μόνο σου­βλάκι, γύρος κι άγιος ο Θεός. Υπάρ­χουν τόσα ευλο­γη­μένα χόρτα για να μαζέψει και να φάει κανείς και είναι μπροστά στα μάτια μας. Όταν έμενα στην Αδρια­νού, πήγαινα στην αγορά και είχα βρει κάνα δυο γερό­ντισ­σες που μάζευαν λάπαθο. Τώρα δε βρίσκω πουθενά ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα υπάρχει παντού.

Είχα μπλε­χτεί με τον Δαρβίνο και με την εξε­λι­κτική βιο­λο­γία. Ο Δαρ­βί­νος κλείνει το περί­φημο έργο του Η κατα­γωγή των ειδών μιλώ­ντας για μια «ανά­στατη πλαγιά» και εκεί περι­γρά­φει το πώς έμενε έκθαμ­βος μπροστά στην ποι­κι­λία των φυτών και των ζώων που μάχο­νται μεταξύ τους αλλά ταυ­τό­χρονα βρί­σκουν τον δρόμο της αρμο­νι­κής συμ­βί­ω­σης. Κλείνει δε το βιβλίο με τη φράση «Δεν είναι ένα σπου­δαίο θαύμα να μπορείς να τα καμα­ρώ­νεις όλα αυτά;». Στην Αίγινα το ζω αυτό ήδη από τη δια­δρομή με το καράβι και πολύ περισ­σό­τερο όταν φτάνω εκεί. Ακού­γε­ται λόγιο αλλά ζώντας μέσα σε αυτήν την ποι­κι­λία ζεις δια­φο­ρε­τικά.

Έχω λυσ­σά­ξει με το χώμα. Όλη η Αθήνα είναι σκε­πα­σμένη είτε με άσφαλτο είτε με πλα­κό­στρωτο. Αν πας στο Παρίσι, μπροστά από την Νοτρ Νταμ όλη η πελώρια αυλή είναι σκε­πα­σμένη από χώμα, μόνο χώμα, κατά μήκος του Λούβρου υπάρχει χώμα. Εμείς το κατα­ρα­στή­καμε. Ο μόνος που επέμενε να υπάρξει χώμα ήταν ο Καλα­τράβα, που ήθελε γύρω από τις Ολυ­μπια­κές εγκα­τα­στά­σεις να υπάρχει χώμα και τον είχαν σκυ­λο­βρί­σει κιόλας. Εντάξει θα βρέξει, θα λασπώ­σει… τι να κάνουμε. Αν και πια υπάρ­χουν τρόποι, βάλε άμμο από πάνω. Ο George Bernard Shaw έχει πει « Ο θεός είναι στο χώμα, σκάψε να τον βρεις».

Πριν κατα­λήξω στην ευλο­γη­μένη Αίγινα έζησα σε πολλούς τόπους λόγω της επαγ­γελ­μα­τι­κής μου συνερ­γα­σίας με τον ΕΟΤ. Είχα κάνει σπουδές κοι­νω­νιο­λο­γίας στο Παρίσι κι όταν γύρισα στην Αθήνα έπεσα στη χούντα. Χούντα και κοι­νω­νιο­λο­γία δε συμ­βα­δί­ζουν. Με την μετα­πο­λί­τευση μου είχαν ανα­θέ­σει μια δουλειά ως υπεύ­θυ­νου έρευνας για την υγεία και την ιατρική φρο­ντίδα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Εγώ τότε είχα μελε­τή­σει το έργο του Ivan Illich, που εστίαζε στη σχέση εμπι­στο­σύ­νης μεταξύ γιατρού και ασθενή και κατα­δί­καζε ως προ­βλη­μα­τική τη συνθήκη που λέει ότι ο ασθενής απλώς εκτελεί τις εντολές του γιατρού χωρίς να έχει πρό­σβαση στην πλη­ρο­φο­ρία. Είχα ζητήσει τότε να πάμε με το επι­τε­λείο μου στο Μεξικό, στο εργα­στή­ριο του Illich και να παρα­κο­λου­θή­σουμε τις έρευνες. Η απά­ντηση που πήρα ήταν ότι «εμείς δεν πλη­ρώ­νουμε για να πας να κάνεις δια­κο­πές επί ένα μήνα στο Μεξικό». Το δεύτερο σοκ ήταν ότι βρέθηκα να παίρνω αντί για 15.000 δρχ που μου είχαν υπο­σχε­θεί –ήταν καλά λεφτά τότε, ήμουν και ποκα­δό­ρος εγώ και τα ξόδευα- με 5.000. Έκατσα ένα χρόνο και μετά ανα­ζή­τησα αλλού την τύχη μου. Τότε μπλέ­χτηκα με τον ΕΟΤ.

Το 1977 βρέθηκα στη Νέα Υόρκη κι ένα χρόνο μετά τοπο­θε­τή­θηκα προϊ­στά­με­νος του γρα­φείου στο Μοντρεάλ. Επτά καλά χρόνια αλλά είχα συνεχώς στο μυαλό μου το πότε θα επέ­στρεφα στη Νέα Υόρκη. Ευτυχώς ήταν κοντά και πηγαι­νο­ερ­χό­μουν βέβαια μια φορά το μήνα. Η Νέα Υόρκη είναι η πόλη του ταλέ­ντου. Είναι απί­στευτο το πόσοι ταλα­ντού­χοι άνθρω­ποι ζουν στην πόλη αυτή, πόσο τη χαί­ρο­νται, πόσο την αγαπάνε. Το I love New York δεν είναι ένα σύνθημα που βγήκε για τους ξένους, είναι το τι αισθά­νο­νται οι ίδιοι, κι όταν λέω οι ίδιοι δεν είναι μόνο οι φοβερά επι­τυ­χη­μέ­νοι αλλά ακόμη και οι παρίες είναι περή­φα­νοι, δε θα ξεχάσω πώς μου μιλού­σαν οι ταξι­τζή­δες για την πόλη τους. Σε ένα περι­βάλ­λον που κυκλο­φο­ρούν τόσες νέες ιδέες, όταν ζουν όλες οι φυλές του κόσμου μόνο να εμπνευ­στείς μπορείς. Οι κάτοι­κοι της Νέας Υόρκης είναι περή­φα­νοι για την πόλη τους σε αντί­θεση με τους Αθη­ναί­ους, που με μεγάλη μου στε­να­χώ­ρια, βλέπω να ελε­ει­νο­λο­γούν την Αθήνα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κόντεψα να βρεθώ ξανά στη Νέα Υόρκη, είχε μόλις βγει το ΠΑΣΟΚ, την έχασα παρα­σκη­νιακά τη θέση και βρέθηκα στη Στοκ­χόλμη ως προϊ­στά­με­νος σκαν­δι­να­βι­κών χωρών. Μετά από 1,5 χρόνο επάνω, αδειά­ζει η θέση στη Νέα Υόρκη και διο­ρί­ζο­μαι εκεί. Είχα τόση χαρά γιατί είχα μικρό τον γιο μου τότε και σκέ­φτηκα ότι στη Νέα Υόρκη θα είναι το κατάλ­ληλο περι­βάλ­λον για να ανθίσει. Για δεύτερη φορά έχασα τη θέση με σκαν­δα­λώδη τρόπο. Θέλησα να παραι­τηθώ αλλά με δελέ­α­σαν προ­τεί­νο­ντας μου θέση στην Ιαπωνία. Σκέ­φτηκα ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να ζήσω σε αυτή τη χώρα, ότι είναι μια μονα­δική ευκαι­ρία και απο­δέ­χτηκα τη θέση.

Η Ιαπωνία είναι μια κλειστή, σκλη­ρο­πυ­ρη­νική κοι­νω­νία. Δε γνώριζα τη γλώσσα κι αυτό ήταν το μεγα­λύ­τερο μου εμπόδιο. Θυμάμαι ότι είχαν έρθει φίλοι από την Αθήνα και ήθελα να τους ξενα­γήσω σε ιαπω­νι­κούς κήπους, ρώτησα λοιπόν τη γραμ­μα­τέα μου πού μπορώ να νοι­κιάσω ένα αυτο­κί­νητο για να κάνω μια περι­ή­γηση μαζί με τους άλλους Έλληνες και μου είπε πώς θα το κάνεις αυτό χωρίς τη συνο­δεία Ιαπώνων, το θεώρησε έναν βιασμό του πολι­τι­σμού της να κυκλο­φο­ρούμε έτσι ανε­ξέ­λεγ­κτοι στα «ιερά» τους. Από την άλλη ήταν φοβερά εξυ­πη­ρε­τι­κοί να σε ξενα­γή­σουν αλλά πάντα με την παρου­σία τη δική τους. Πρέπει όμως να παρα­δε­χτώ ότι έχουν φοβερό πολι­τι­σμό, με πολύ ανα­πτυγ­μένη την αίσθηση της ιδιω­τι­κής αισθη­τι­κής. Βλέπεις πόσο προ­σέ­χουν το σπίτι τους, τα λου­λού­δια τους. Ήταν φιλό­ξε­νοι απέ­να­ντι σε εμένα που ήμουν ένα επίσημο πρόσωπο. Θυμάμαι μια υπέροχη νύχτα σε ένα χωριό που ζήτησα να μας επι­τρέ­ψουν τη νύχτα να κοι­μη­θούμε με τον γιο μου στην παγόδα. Μας άφησαν κι όταν ξύπνησα αντί­κρισα έναν υπέροχο κήπο λου­σμένο στο πρωινό φως.

Επέ­στρεψα στην Αθήνα όταν κου­ρά­στηκα με το δημο­σιο­ϋ­παλ­λη­λίκι. Μετά μπλέ­χτηκα με το Πάντειο. Ήταν κακή η εμπει­ρία μου από το ελλη­νικό πανε­πι­στή­μιο γιατί αυτό που κυριαρ­χεί είναι η ανα­ξιο­κρα­τία. Ως καθη­γη­τής αλλά και ως πρό­ε­δρος του τμή­μα­τος Επι­κοι­νω­νίας, Μέσων και Πολι­τι­σμού (πλέον τμήμα Διεθνών Σπουδών, Επι­κοι­νω­νίας και Πολι­τι­σμού) είχα ένα μότο: το κυνήγι του ταλέ­ντου και η προ­ώ­θησή του. Με είχε εντυ­πω­σιά­σει πολύ όταν ο Nicholas Negroponte, ο γνωστός γκουρού, είχε έρθει στην Ελλάδα και είχε πει «θα καθυ­στε­ρή­σετε πάρα πολύ να μπείτε στην κουλ­τούρα του δια­δι­κτύου διότι δε νιώθετε την ανάγκη να προ­ω­θή­σετε γνήσια ταλέντα και δεν μπο­ρείτε να δου­λέ­ψετε συνερ­γα­τικά».

Υπήρχαν πάντα πολλοί επα­να­στά­τες και επα­να­στα­τι­κές ιδέες στον πανε­πι­στη­μιακό χώρο αλλά το μόνο που δεν μπο­ρού­σες να θίξεις ήταν η ιεραρ­χία. Μα πώς μπορείς να κάνεις επα­νά­σταση δια­τη­ρώ­ντας και αυξά­νο­ντας την ιεραρ­χική κατα­πί­εση; Αυτό δεν το κατα­λα­βαίνω.

Ως πρό­ε­δρος του τμή­μα­τος είχα δύο στόχους: Να εφο­διάσω το εργα­στήρι της οδού Χιλλ με τον κατάλ­ληλο εξο­πλι­σμό ώστε να λει­τουρ­γή­σει με τον πιο σύγ­χρονο τρόπο και να ανα­δια­μορ­φώσω το πρό­γραμμα σπουδών, ώστε να απο­κτή­σει ενιαίο χαρα­κτήρα και να μην μπαίνει ο κάθε καθη­γη­τής να κάνει τη δικά του και μετά την έξοδο του να μην έχει καμία επαφή με το αντι­κεί­μενο των υπό­λοι­πων μαθη­μά­των. Το πρώτο το πέτυχα, στο δεύτερο δυστυ­χώς δέχτηκα επίθεση γιατί κατη­γο­ρή­θηκα ότι έφτιαξα «παρεάκι». Μα όταν πήγα να παρου­σιάσω στη συνέ­λευση τις προ­τά­σεις μου, πήγα ασφαλώς αφού είχα δου­λέ­ψει μαζί με άλλους συνα­δέλ­φους που μπόρεσα να συνεν­νοηθώ και να εργαστώ δημιουρ­γικά. Εκεί λοιπόν κατη­γο­ρή­θηκα ότι παρέ­καμψα πρόσωπα, ότι δε σεβά­στηκα την ιεραρ­χία.

Όταν ήμουν πρό­ε­δρος του τμή­μα­τος δέχτηκα τηλε­φω­νή­ματα για να βάλω τα παιδιά κάποιων στο μετα­πτυ­χιακό. Είναι αστείο αυτό αλλά δείχνει το πρό­βλημα που υπάρχει γενι­κό­τερα στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Έχω εμπι­στο­σύνη στη νεότερη γενιά. Στο βιβλίο που εξέδωσα πέρσι «Αλλη­λέγ­γυες ημέρες» που απο­τε­λεί μια σειρά δοκι­μίων, δια­λέ­ξεων, μαθη­μά­των ο βασικός άξονας είναι η θέση μου ότι η αλλη­λεγ­γύη στις ημέρες μας δεν είναι απο­τέ­λε­σμα της κρίσης αλλά είναι επειδή νεότερη γενιά παρα­κο­λου­θεί, γιατί είναι σε θέση πια λόγω της τεχνο­λο­γίας, ότι η συνερ­γα­σία και η αλλη­λεγ­γύη είναι η τάση παντού στον κόσμο.

Σαν εισα­γωγή του νέου βιβλίου μου «Αμφι­θέ­α­τρο» χρη­σι­μο­ποιώ τη φράση τουWilliam Shakespeare από τον Ερρίκο τον Τέταρτο, που λέει «Δεν είμαι μόνον εγώ ο ίδιος ξύπνιος, παρά είμαι η αιτία που την εξυ­πνάδα τη βρί­σκεις και σε άλλους ανθρώ­πους». Είναι σαρ­κα­στικό αυτό βέβαια γιατί αυτή η λογική έχει πια πεθάνει. Είναι ο κομπα­σμός αυτός που ται­ριά­ζει γάντι σε πεποι­θή­σεις και συμπε­ρι­φο­ρές των ηρώων που παρου­σιά­ζο­νται στο βιβλίο, ήρωες της λεγό­με­νης «πανε­πι­στη­μια­κής κοι­νό­τη­τας».

thetoc.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.