Υψηλός φόρος αίματος, άνοδος της ξενοφοβίας

Από το Πα­ρί­σι μέχρι την Μπαν­γκόκ κι από την Αγκυ­ρα μέχρι το Σαν Μπερ­ναρ­ντί­νο της Κα­λι­φόρ­νιας, η φε­τι­νή Πρω­το­χρο­νιά γιορ­τά­στη­κε κάτω από δρα­κό­ντεια μέτρα ασφα­λεί­ας, με νωπές τις ανα­μνή­σεις από τις πρό­σφα­τες τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις. Σε αυτή την ανή­συ­χη ατμό­σφαι­ρα απο­χαι­ρέ­τι­σε η αν­θρω­πό­τη­τα το 2015, έχο­ντας πλη­ρώ­σει υψηλό φόρο αί­μα­τος στη διε­θνή τρο­μο­κρα­τία τους προη­γού­με­νους 12 μήνες. Το πρώτο, με­γά­λο σοκ ήρθε τον Ια­νουά­ριο, με το μα­κε­λειό που προ­κά­λε­σαν τζι­χα­ντι­στές στο σα­τι­ρι­κό πε­ριο­δι­κό Charlie Hebdo και σε εβραϊ­κό κα­τά­στη­μα, στο Πα­ρί­σι, αφή­νο­ντας πίσω τους 17 νε­κρούς. Τον Απρί­λιο, η Κένυα θρή­νη­σε 148 σπου­δα­στές που έχα­σαν πρό­ω­ρα τη ζωή τους από τρο­μο­κρα­τι­κή επί­θε­ση. Δύο μήνες αρ­γό­τε­ρα, 38 του­ρί­στες, κυ­ρί­ως Βρε­τα­νοί, βρή­καν τον θά­να­το σε θέ­ρε­τρο της Τυ­νη­σί­ας, για να ακο­λου­θή­σει, τον Οκτώ­βριο, η κα­τάρ­ρι­ψη ρω­σι­κού επι­βα­τι­κού αε­ρο­πλά­νου πάνω από το Σινά, με 224 νε­κρούς. Τον Νο­έμ­βριο, η Γαλ­λία συ­γκλο­νί­στη­κε εκ νέου με το λου­τρό αί­μα­τος που προ­κά­λε­σαν τζι­χα­ντι­στές του «Ισλα­μι­κού Κρά­τους» στο Πα­ρί­σι, όπου 137 άν­θρω­ποι, κυ­ρί­ως νέα παι­διά, έχα­σαν τη ζωή τους. Σύμ­φω­να με τον απο­λο­γι­σμό της Wikipedia, τη χρο­νιά που έφυγε έλα­βαν χώρα 105 τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις σε όλο τον κόσμο, με 2.800 νε­κρούς.

Τα αλυ­σι­δω­τά αυτά πε­ρι­στα­τι­κά είχαν κα­τα­λυ­τι­κές πο­λι­τι­κές και γε­ω­πο­λι­τι­κές επι­πτώ­σεις. Στην Ευ­ρώ­πη, ενι­σχύ­θη­καν τα εθνι­κι­στι­κά και ξε­νο­φο­βι­κά ρεύ­μα­τα, όπως και οι τά­σεις για ενί­σχυ­ση της αστυ­νό­μευ­σης σε βάρος των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών, με κλα­σι­κή πε­ρί­πτω­ση την κα­τά­στα­ση εκτά­κτου ανά­γκης στη Γαλ­λία. Ρωσία και Δύση ενί­σχυ­σαν τον στρα­τιω­τι­κό τους πα­ρεμ­βα­τι­σμό στη Συρία, επι­διώ­κο­ντας τη συ­ντρι­βή του «Ισλα­μι­κού Κρά­τους», ενώ σε πολ­λές δυ­τι­κές πρω­τεύ­ου­σες δυ­νά­μω­σαν οι δια­θέ­σεις επα­να­προ­σέγ­γι­σης της Ρω­σί­ας για την αντι­με­τώ­πι­ση του κοι­νού εχθρού. Ιδιαί­τε­ρα στην Ε.Ε. –με­γά­λη απού­σα, ως ενιαία γε­ω­πο­λι­τι­κή οντό­τη­τα, στη Μέση Ανα­το­λή–, ενι­σχύ­θη­καν οι φωνές υπέρ της κοι­νής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής και της δη­μιουρ­γί­ας ευ­ρω­στρα­τού, όπως έδει­ξαν και οι πρό­σφα­τες δη­λώ­σεις Σόι­μπλε.

Πά­ντως, το στε­ρε­ό­τυ­πο που ανά­γει το φαι­νό­με­νο της διε­θνούς τρο­μο­κρα­τί­ας στο σχήμα «χρι­στια­νι­κή Δύση απέ­να­ντι στο εξ­τρε­μι­στι­κό Ισλάμ» δεν αντέ­χει στη δο­κι­μα­σία της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Η χώρα με τα πε­ρισ­σό­τε­ρα θύ­μα­τα της τρο­μο­κρα­τί­ας τη χρο­νιά που πέ­ρα­σε ήταν η Νι­γη­ρία, με δεύ­τε­ρο το Ιράκ και τρίτο το Αφ­γα­νι­στάν. Και το συ­ντρι­πτι­κά με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των θυ­μά­των ήταν μου­σουλ­μά­νοι, όχι χρι­στια­νοί.

Κα­θη­με­ρι­νή