Ασφαλιστής κατηγορείται για υπεξαίρεση αντικειμένου μεγάλης αξίας

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των θα καθίσει ένας κάτοι­κος Ιαλυσού, που εργα­ζό­ταν ως ασφα­λι­στής, κατη­γο­ρού­με­νος για υπε­ξαί­ρεση αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας που το είχαν εμπι­στευ­θεί με την ιδιό­τητα του εντο­λο­δό­χου κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Η εγκα­λούσα εται­ρεία με την επω­νυ­μία «ΕΞΑΡΧΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΥΣΕΙΣ ΑΝΩΝΥΜΗ   ΕΤΑΙΡΙΑ»  τυγ­χά­νει εται­ρεία πρα­κτο­ρεύ­σεων με έδρα τη Λάρισα και με αντι­κεί­μενο εργα­σιών την ανάληψη δυνάμει συμ­βά­σεων έναντι προ­μή­θειας της εκτέ­λε­σης ασφα­λι­στι­κών εργα­σιών στο όνομα  και  για  λογα­ρια­σμό  μίας ή  και περισ­σο­τέ­ρων ασφα­λι­στι­κών     επι­χει­ρή­σεων.

Στο πλαίσιο της ανωτέρω επαγ­γελ­μα­τι­κής της δρα­στη­ριό­τη­τας, η     εγκα­λούσα εται­ρεία νομίμως εκπρο­σω­πού­μενη την 1-6-2006 συνήψε με τον  κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος δια­τη­ρούσε στη Ρόδο γραφείο ασφα­λειών,   σύμβαση συνερ­γα­σίας «δοκίμου ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου» και στη συνέ­χεια την από 1-6-2007 σύμβαση συνερ­γα­σίας «ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου».

Η εγκα­λούσα εται­ρεία, ως «εται­ρεία πρα­κτο­ρεύ­σεων», ανέθεσε στον κατη­γο­ρού­μενο «ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο» ως ανε­ξάρ­τητο συνερ­γάτη και εκείνος ανέλαβε τη συμ­βα­τική υπο­χρέ­ωση δια­με­σο­λά­βη­σης για τη σύναψη ασφα­λι­στι­κών συμ­βά­σεων, ήτοι το έργο της παρου­σί­α­σης, πρό­τα­σης και προ­πα­ρα­σκευής ασφα­λι­στι­κών συμ­βά­σεων οι οποίες συνά­πτο­νταν στο όνομα και για λογα­ρια­σμό των εται­ρειών τις οποίες εκπρο­σω­πούσε η εγκα­λούσα εται­ρεία πρα­κτο­ρεύ­σεων.

Οι ασφα­λι­σμέ­νοι (πελάτες της εγκα­λού­σας εται­ρείας) φυσικά ή και νομικά πρόσωπα, κατέ­βα­λαν το οφει­λό­μενο ασφά­λι­στρο για την κάλυψη του ασφα­λι­στι­κού κιν­δύ­νου στον κατη­γο­ρού­μενο και λάμ­βα­ναν από εκείνο σχετική από­δειξη καθώς και το ασφα­λι­στή­ριο συμ­βό­λαιο, ενώ ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­χρε­ούτο εντός δύο μηνών από την έκδοση των ασφα­λί­στρων να απο­δί­δει τα εισπρα­χθέ­ντα χρη­μα­τικά ποσά στην εγκα­λούσα εται­ρεία και να λαμ­βά­νει επί του καθαρού ασφα­λί­στρου τη συμ­φω­νη­θείσα μεταξύ του ιδίου και της εγκα­λού­σας προ­μή­θεια.

Επι­πλέον δε, συνο­μο­λο­γή­θηκε ότι σε περί­πτωση που κάποιος εκ των ασφα­λι­σμέ­νων δεν κατέ­βαλε στον κατη­γο­ρού­μενο το χρη­μα­τικό ποσό των ασφα­λί­στρων, ο κατη­γο­ρού­με­νος όφειλε να προ­σκο­μί­σει το σχετικό ασφα­λι­στή­ριο συμ­βό­λαιο στην εγκα­λούσα εται­ρεία προς ακύρωση από την εκά­στοτε ασφα­λι­στική εται­ρεία, προ­κει­μέ­νου να μην το χρεωθεί η εγκα­λούσα εται­ρεία. Και ενώ εξ αρχής η επαγ­γελ­μα­τική τους συνερ­γα­σία εξε­λισ­σό­ταν ομαλά, από το μήνα Δεκέμ­βριο του έτους 2007 έως και το μήνα Ιούνιο του έτους 2008, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να εισέ­πραξε από περισ­σό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες για λογα­ρια­σμό της εγκα­λού­σας εται­ρείας εισπρά­ξεις το ύψος των οποίων ανερ­χό­ταν συνο­λικά στο ποσό των 44.925,19 €, τις οποίες, αν και όφειλε να τις απο­δώ­σει στην εγκα­λούσα εται­ρεία εντός δύο μηνών από την έκδοση εκάστου εκ των ασφα­λί­στρων, δεν το έπραξε.

Πιο συγκε­κρι­μένα κατη­γο­ρεί­ται ότι δεν απέδωσε ασφά­λι­στρα που είχε εισπρά­ξει των εται­ρειών «AIG ΕΛΛΑΣ», «EOS», «INTERLIFE» και «GENERAL UNION».

Φέρεται επι­πλέον, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την οφειλή να παρέ­δωσε στην εγκα­λούσα εται­ρεία – έναντι του συνο­λικά οφει­λό­με­νου σε αυτή ποσού – τέσ­σε­ρις τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές, οι οποίες αν και εμφα­νί­στη­καν νομό­τυπα και εμπρό­θε­σμα προς πληρωμή, σφρα­γί­στη­καν από τις πλη­ρώ­τριες τρά­πε­ζες ελλεί­ψει δια­θε­σί­μου υπο­λοί­που και δεν πλη­ρώ­θη­καν.

Τα ανωτέρω φέρεται να προ­κύ­πτουν τόσο από τις επι­συ­να­πτό­με­νες στην έγκληση καρ­τέ­λες της εγκα­λού­σας εται­ρείας ανα­φο­ρικά με την κίνηση του λογα­ρια­σμού του κατη­γο­ρου­μέ­νου για κάθε μία από τις ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες με τις οποίες είχε συμ­βλη­θεί ο κατη­γο­ρού­με­νος για λογα­ρια­σμό της εγκα­λού­σας εται­ρείας, όσο και από την από ένορκη εξέταση μάρτυρα, υπαλ­λή­λου του τμή­μα­τος οικο­νο­μι­κών της εγκα­λού­σας εται­ρείας.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, απο­λο­γού­με­νος αρνή­θηκε την κατη­γο­ρία που του απο­δί­δε­ται, και ισχυ­ρί­στηκε ότι οφείλει στην εγκα­λούσα εται­ρεία χρη­μα­τικό ποσό της τάξεως των 8.000 με 9.000 €, το οποίο προ­έ­κυψε καθώς ο κατη­γο­ρού­με­νος, προ­κει­μέ­νου να κατα­βά­λει απο­ζη­μιώ­σεις από τροχαία ατυ­χή­ματα που προ­κά­λε­σαν ασφα­λι­σμέ­νοι πελάτες, ανα­γκά­στηκε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει εισπρά­ξεις συμ­βο­λαίων για την κατα­βολή των απο­ζη­μιώ­σεων αυτών προς όφελος της εγκα­λού­σας, επειδή η ίδια δεν κατέ­βαλε εγκαί­ρως τις απο­ζη­μιώ­σεις.