Ανατροπή στα δεδομένα μιας αναγκαστικής εκτέλεσης που οδηγούσε σε πλειστηριασμό πρώτης κατοικίας έφερε απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, το οποίο δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών έκανε εν μέρει δεκτή την ανακοπή ημεδαπής οφειλέτριας και ακύρωσε τόσο την επιταγή προς πληρωμή όσο και την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης του ακινήτου της. Στο επίκεντρο της κρίσης τέθηκε ένα ζήτημα που απασχολεί διαρκώς τις δικαστικές αίθουσες τα τελευταία χρόνια, η νομιμοποίηση των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων να επισπεύδουν εκτελέσεις για λογαριασμό των επενδυτικών σχημάτων στα οποία πωλήθηκαν δανειακά χαρτοφυλάκια.
Η εκτελεστική διαδικασία στηριζόταν σε διαταγή πληρωμής του 2012, η οποία είχε εκδοθεί σε βάρος της οφειλέτριας για στεγαστικό δάνειο του 2006. Με την επιταγή προς πληρωμή που επιδόθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2025, η εταιρεία διαχείρισης, ενεργώντας ως διαχειρίστρια των απαιτήσεων αλλοδαπής εταιρείας ειδικού σκοπού η οποία είχε καταστεί ειδική διάδοχος της αρχικής τράπεζας, αξίωνε συνολικά 84.292,13 ευρώ. Ακολούθησε, στις 23 Ιανουαρίου 2026, η αναγκαστική κατάσχεση ισόγειας κατοικίας επιφάνειας 119 τετραγωνικών μέτρων, πλήρους κυριότητας της ανακόπτουσας, με τον πλειστηριασμό να έχει οριστεί, μέσω ηλεκτρονικής διαδικασίας, για τις 30 Σεπτεμβρίου 2026.
Το κρίσιμο σημείο, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», εντοπίστηκε στον τρίτο λόγο της ανακοπής. Η οφειλέτρια υποστήριξε ότι από το απόσπασμα του παραρτήματος της σύμβασης μεταβίβασης που της είχε επιδοθεί δεν προέκυπτε ότι η συγκεκριμένη απαίτηση είχε όντως περάσει στην αλλοδαπή εταιρεία και, κατ’ επέκταση, ότι η διαχείρισή της είχε ανατεθεί στην επισπεύδουσα. Και τούτο διότι τα στοιχεία δεν ταίριαζαν μεταξύ τους. Στο απόσπασμα αναγραφόταν διαφορετικός αριθμός σύμβασης από εκείνον της επίδικης δανειακής σύμβασης, διαφορετικός αριθμός λογαριασμού δανείου, ενώ ως τρέχον υπόλοιπο εμφανιζόταν ποσό 86.617,95 ευρώ, διάφορο από τα 84.292,13 ευρώ που ζητούσε η εταιρεία.
Το δικαστήριο δέχθηκε ότι η αναγραφή του ονόματος της οφειλέτριας στα σχετικά αποσπάσματα δεν αρκούσε από μόνη της για να θεμελιωθεί η ταύτιση της απαίτησης, καθώς δεν αποκλειόταν να υπήρχαν και άλλες οφειλές της προς την αρχική τράπεζα. Η εταιρεία διαχείρισης διατείνεται ότι η επίδικη απαίτηση συνέπιπτε με την περιγραφόμενη στο παράρτημα, επικαλούμενη αντίγραφα λογαριασμών οριστικής καθυστέρησης. Ωστόσο, όπως έκρινε το δικαστήριο, τα έγγραφα αυτά είτε δεν ταυτίζονταν ως προς τους αριθμούς σύμβασης και λογαριασμού, είτε είχαν εκδοθεί σε χρόνο μεταγενέστερο της επίδοσης της επιταγής και δεν είχαν ποτέ συγκοινοποιηθεί στην οφειλέτρια.
Το δικαστήριο κατέληξε ότι από τα συγκοινοποιηθέντα έγγραφα δεν μπορούσε να διαγνωστεί με ασφάλεια η μεταβίβαση της απαίτησης στην αλλοδαπή εταιρεία, ούτε η ανάθεση της διαχείρισής της στην επισπεύδουσα. Η έλλειψη αυτή, όπως σημειώθηκε, επέφερε ακυρότητα της επιταγής χωρίς να απαιτείται και η συνδρομή βλάβης, ενώ παρέσυρε σε ακυρότητα και την κατάσχεση που είχε επιβληθεί δυνάμει αυτής.
Έτσι, η ανακοπή έγινε εν μέρει δεκτή, ακυρώθηκαν η επιταγή προς πληρωμή και η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης, ενώ η εταιρεία διαχείρισης καταδικάστηκε στα δικαστικά έξοδα της ανακόπτουσας, τα οποία ορίστηκαν σε 1.200 ευρώ.
Την ανακόπτουσα εκπροσώπησε η κ. Βαλσαμούλα Διάκου, της δικηγορικής εταιρείας «Αναστάσιος Διάκος και Συνεργάτες».

Στον αέρα ο πλειστηριασμός κατοικίας επειδή δεν αποδείχθηκε ότι το δάνειο είχε όντως μεταβιβαστεί στην εταιρεία διαχείρισης

Το μέτρο συνοδεύεται με δύο ακόμη ευνοϊκές διατάξεις για τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους και συγκεκριμένα:

• Τη διεύρυνση του εξωδικαστικού μηχανισμού μέσω της μείωσης του ορίου ένταξης από τις 10.000 στις 5.000 ευρώ, διευκολύνοντας έτσι την πρόσβαση σε σημαντικό αριθμό οφειλετών, που δυνητικά μπορεί να φτάσει και το ένα εκατ.

• Την άρση κατάσχεσης τραπεζικού λογαριασμού εφόσον ο οφειλέτης έχει εξοφλήσει τουλάχιστον το 25% της οφειλής του και έχει ρυθμίσει το υπόλοιπο ποσό, δίνοντας τη δυνατότητα στον οφειλέτη να αποκαταστήσει την πρόσβασή του στο τραπεζικό σύστημα.

Σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα διάσωσης αποκλειστικά της πρώτης κατοικίας μέσω του εξωδικαστικού, η διαφορά είναι ότι μέχρι σήμερα μέσω του εξωδικαστικού ρυθμίζεται το σύνολο των χρεών που έχει κάποιος, είτε αυτά είναι χρέη προς το Δημόσιο είτε προς άλλους πιστωτές, δηλαδή τράπεζες και funds. Για τη ρύθμιση των οφειλών λαμβανόταν υπόψη η αξία του συνόλου της περιουσίας του. Με τη νέα διάταξη θα μπορεί κάποιος να επιδιώξει την προστασία μόνο της πρώτης του κατοικίας, επιτυγχάνοντας χαμηλότερες μηνιαίες δόσεις για τη ρύθμιση που την αφορά. Η ύπαρξη ενός εξοχικού, ενός οικοπέδου ή άλλων ακινήτων δεν θα επιβαρύνει τη μελλοντική ρύθμιση, καθώς τα συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία θα εκποιηθούν μέσω της διαδικασίας του πλειστηριασμού για την αποπληρωμή των υπολοίπων οφειλών.

Εστω ότι κάποιος, π.χ., χρωστούσε 500.000 ευρώ και η αξία της ακίνητης περιουσίας του ήταν 300.000, οι πιστωτές διεκδικούσαν κατ’ ελάχιστον τις 300.000. Αν στο ίδιο παράδειγμα ο οφειλέτης διαθέτει πρώτη κατοικία που αξίζει 200.000 ευρώ και άλλες 100.000 είναι η αξία άλλων ακινήτων που έχει στην κατοχή του, θα ρυθμίσει την οφειλή των 200.000 ευρώ, διασώζοντας την πρώτη του κατοικία και οι πιστωτές θα λάβουν άλλες 100.000 ευρώ από τον πλειστηριασμό των υπόλοιπων ακινήτων. Εκτός από τη χαμηλότερη δόση, το όφελος για τον οφειλέτη είναι ότι μετά την υπογραφή της σύμβασης αναδιάρθρωσης και όσο αυτή τηρείται, οι πιστωτές που συμμετέχουν στη συμφωνία δεν μπορούν να επισπεύσουν πλειστηριασμό της κύριας κατοικίας, να λάβουν ασφαλιστικά μέτρα εις βάρος της ή να εγγράψουν νέα βάρη πάνω σε αυτήν.

Η προστασία που θα παρέχεται δεν θα είναι λευκή επιταγή. Οι υφιστάμενες υποθήκες και προσημειώσεις παραμένουν σε ισχύ, ενώ αν ο οφειλέτης αθετήσει τη ρύθμιση οι περιορισμοί αίρονται και οι πιστωτές μπορούν να κινηθούν εκ νέου κατά της κατοικίας του. Επιπλέον, η διάταξη προβλέπει ότι στην περίπτωση απώλειας της ρύθμισης δεν θα είναι δυνατή η νέα υπαγωγή των ίδιων οφειλών σε δεύτερη ρύθμιση μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι η εκποίηση των υπόλοιπων ακινήτων δεν παραπέμπεται σε ένα αβέβαιο μέλλον, όπως συνέβη στο παρελθόν με τον νόμο Κατσέλη, καθώς το νομοσχέδιο προβλέπει ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ενεργειών. Ο πιστωτής με τη μεγαλύτερη απαίτηση οφείλει να κινήσει τη διαδικασία εντός τριών μηνών από την υπογραφή της σύμβασης, ενώ ο πρώτος ηλεκτρονικός πλειστηριασμός πρέπει να προσδιορίζεται μέσα σε διάστημα 40 έως 60 ημερών από τη σύνταξη της σχετικής έκθεσης. Προβλέπει επίσης ότι αν δεν καταβληθεί το τίμημα, η διαδικασία επαναλαμβάνεται και αν ματαιωθεί δύο φορές χωρίς σοβαρό λόγο, τότε μπορεί να αναλάβει άλλος πιστωτής.

Η σύμβαση αναδιάρθρωσης λειτουργεί ως εκτελεστός τίτλος. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο το νομοσχέδιο περιορίζει δραστικά και τα ένδικα μέσα που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο οφειλέτης στη συνέχεια. Η διάταξη αποκλείει τις βασικές ανακοπές που συνήθως ασκούνται κατά πράξεων αναγκαστικής εκτέλεσης, ενώ μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας δεν παρέχεται δικαίωμα ανακοπής. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκεται να μπει ένα τέλος στις ατέρμονες δικαστικές διενέξεις που καθυστερούν σήμερα τη διαδικασία του πλειστηριασμού, προβλέποντας ότι όποιος επιλέγει να ενταχθεί στο συγκεκριμένο καθεστώς αποδέχεται εκ των προτέρων, όχι μόνο τη ρύθμιση των οφειλών του αλλά και την εκποίηση της υπόλοιπης περιουσίας του, χωρίς να μπορεί στη συνέχεια να καθυστερήσει ή να μπλοκάρει τη διαδικασία μέσω των συνηθισμένων δικαστικών προσφυγών.

Πηγή: moneyreview.gr

Διάσωση πρώτης κατοικίας μέσω εξωδικαστικού και εκποίηση της υπόλοιπης περιουσίας

Το νέο πλαίσιο έρχεται σε μια περίοδο όπου τα ληξιπρόθεσμα χρέη νοικοκυριών και επιχειρήσεων προς εφορία, ΕΦΚΑ, τράπεζες και servicers ξεπερνούν τα 240 δισ. ευρώ. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται η έκτακτη ρύθμιση των 72 δόσεων, η διεύρυνση του εξωδικαστικού μηχανισμού, η αποδέσμευση κατασχεμένων λογαριασμών, η πιο στοχευμένη προστασία της κύριας κατοικίας και η ενεργοποίηση του νέου φορέα για τα ακίνητα.

1. Έκτακτη ρύθμιση 72 δόσεων

Μέχρι τα τέλη Ιουνίου αναμένεται να ψηφιστεί η νέα έκτακτη ρύθμιση για τη νέα ρύθμιση των 72 δόσεων προς Δημόσιο και ΕΦΚΑ. Μέσω ειδικής εφαρμογής στο myAADE και στο ΚΕΑΟ θα ενταχθούν οφειλέτες που είχαν ληξιπρόθεσμα χρέη έως 31 Δεκεμβρίου 2023, αρκεί αυτά να παραμένουν αρρύθμιστα έως τις 21 Απριλίου 2026. Προϋπόθεση είναι επίσης να έχουν εξοφληθεί ή ρυθμιστεί οι οφειλές που δημιουργήθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου 2024. Η ελάχιστη μηνιαία δόση θα είναι 30 ευρώ και το χρέος θα επιβαρύνεται με σταθερό επιτόκιο 5,84%.

2. Εξωδικαστικός για μικρότερα χρέη

Ο εξωδικαστικός μηχανισμός ανοίγει και για οφειλές από 5.000 ευρώ και άνω. Μέσω αυτής της διαδικασίας, τα χρέη μπορούν να αποπληρωθούν σε έως και 240 μηνιαίες δόσεις, με επιτόκιο 3%, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις προβλέπεται και «κούρεμα» της οφειλής.

3. Ξεπάγωμα δεσμευμένων λογαριασμών

Οι κατασχεμένοι τραπεζικοί λογαριασμοί θα μπορούν να αποδεσμευτούν με την καταβολή του 25% της συνολικής οφειλής, υπό την προϋπόθεση ότι το υπόλοιπο ποσό θα ρυθμιστεί ή θα εξοφληθεί. Το μέτρο δίνει άμεση ανάσα ρευστότητας σε πολίτες και επιχειρήσεις, αλλά θα ισχύσει μόνο μία φορά. Αν δημιουργηθούν νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές, νέα αποδέσμευση θα είναι δυνατή μόνο μετά την πλήρη εξόφληση.

4. Στοχευμένη προστασία πρώτης κατοικίας

Σημαντικές αλλαγές έρχονται και στην προστασία της κύριας κατοικίας μέσω του εξωδικαστικού. Το νέο πλαίσιο θα επιτρέπει ρύθμιση αποκλειστικά για την πρώτη κατοικία, χωρίς να συνυπολογίζεται το σύνολο της περιουσίας, όπως συμβαίνει σήμερα. Η ρύθμιση θα βασίζεται στην εμπορική αξία του ακινήτου και στην πραγματική δυνατότητα αποπληρωμής του οφειλέτη, ανοίγοντας τον δρόμο για μεγαλύτερα «κουρέματα» και χαμηλότερες δόσεις.

5. Φορέας Ακινήτων

Ο Φορέας Απόκτησης και Επαναμίσθωσης Ακινήτων περνά στην τελική ευθεία. Την Παρασκευή 5 Ιουνίου ανοίγει ο φάκελος της μίας δεσμευτικής προσφοράς που κατατέθηκε στο υπουργείο Οικονομικών, ώστε να φανεί αν πρόκειται για μεμονωμένο επενδυτή ή για κοινοπραξία. Ο Φορέας αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία έως το τέλος του φθινοπώρου, ενώ έως τότε θα παραμείνει ενεργό το ενδιάμεσο πρόγραμμα στήριξης και αναστολής πλειστηριασμών.

Πηγή: powergame.gr

Πέντε αλλαγές στις ρυθμίσεις «ανάσα» για μικροoφειλέτες έρχονται τον Ιούνιο

ΣΤΑ €2.510 ΑΝΑ Τ.Μ. ΕΚΤΙΝΑΧΘΗΚΕ Η ΜΕΣΗ ΤΙΜΗ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ

Στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας διετίας σταθεροποιείται το κόστος απόκτησης στέγης στη Ρόδο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της πλατφόρμας ακινήτων Indomio για τον Απρίλιο του 2026, η μέση ζητούμενη τιμή κατοικίας στον Δήμο Ρόδου διαμορφώθηκε στα €2.510 ανά τετραγωνικό μέτρο. Το νούμερο αυτό αποτυπώνει ετήσια αύξηση 19,98% σε σύγκριση με τον Απρίλιο του 2025, όταν η μέση τιμή βρισκόταν στα €2.092/τ.μ.
Το χαμηλότερο σημείο της ίδιας περιόδου είχε καταγραφεί τον Ιούνιο του 2024 στα €1.857/τ.μ. Η συσσωρευτική άνοδος από το 2018 ξεπερνά το 100%: τότε η μέση τιμή στο νησί κυμαινόταν στα €1.240/τ.μ., σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα της Indomio. Την ίδια στιγμή, ο εθνικός μέσος όρος του α΄ τριμήνου του 2026 κινήθηκε στο +7,9%, σύμφωνα με τον Δείκτη Τιμών SPI του Spitogatos. Η διαφορά αυτή δείχνει ότι η Ρόδος κινείται με υπερδιπλάσιο ρυθμό από την υπόλοιπη χώρα, μετατρέποντας την πρόσβαση στην κατοικία σε σύνθετο πρόβλημα για τα τοπικά νοικοκυριά.
Η αγορά δεν λειτουργεί ενιαία. Στο αστικό κέντρο, στην πόλη της Ρόδου και στις γύρω συνοικίες, η ανέγερση νέων οικιστικών πολυκατοικιών παραμένει σχεδόν μηδενική.
Το διαθέσιμο απόθεμα στις πλατφόρμες αποτελείται κυρίως από μεταχειρισμένα ακίνητα ηλικίας άνω των 25 ετών, τα οποία, λόγω έλλειψης ανταγωνισμού, κρατούν τις τιμές τους δυσανάλογα ψηλά.
Στον αντίποδα, οι περιοχές της ανατολικής ακτής, Λίνδος, Καλλιθέα, Φαληράκι, και η Νότια Ρόδος εμφανίζουν τη μεγαλύτερη επενδυτική δυναμική. Εκεί το αγοραστικό ενδιαφέρον επικεντρώνεται σε τουριστικές επαύλεις και πολυτελείς εξοχικές κατοικίες. Τα ακίνητα αυτά σχεδιάζονται και τιμολογούνται με στόχο να προσελκύσουν αγοραστές από το εξωτερικό.
Η διεθνής ζήτηση για το παραθεριστικό προϊόν αποτελεί τον βασικό τροφοδότη των συνεχών αυξήσεων. Σύμφωνα με έρευνα της Elxis – At Home in Greece για το πρώτο τετράμηνο του 2026, η μέση τιμή πώλησης εξοχικών κατοικιών αυξήθηκε κατά 10,8% πανελλαδικά, φτάνοντας τα €3.398/τ.μ. Στις νεόδμητες κατασκευές αυτής της κατηγορίας η άνοδος ήταν ακόμη πιο απότομη, αγγίζοντας το 12% και διαμορφώνοντας τη μέση τιμή στα €4.245/τ.μ.
Η ίδια έρευνα καταγράφει άνοδο 37,3% στη μέση δαπάνη ανά ξένο αγοραστή εξοχικής κατοικίας το 2025, με τον μέσο όρο να φτάνει τις €450.000. Αυτή η ρευστότητα φτάνει μέχρι το Γεννάδι και το Κιοτάρι: περιοχές που αποτελούσαν διέξοδο για τους μόνιμους κατοίκους βιώνουν τώρα ντόμινο αυξήσεων.
Η μαζική ανέγερση τουριστικών συγκροτημάτων συμπαρασύρει τις τιμές της γης και αυξάνει το κόστος δόμησης, περιορίζοντας τις επιλογές για όσους αναζητούν οικόπεδο με σκοπό την ιδιοκατοίκηση.
Για τον μέσο εργαζόμενο στη Ρόδο, που αμείβεται με βάση τους εγχώριους μισθούς, η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης έχει γίνει σκληρή οικονομική δοκιμασία. Με βάση τη μέση τιμή των €2.510/τ.μ. που καταγράφει η Indomio, ένα τυπικό διαμέρισμα 100 τ.μ. στην ευρύτερη περιοχή της πόλης απαιτεί κεφάλαιο που ξεκινά από τις €250.000.
Ακόμα και για παλαιότερα ή μικρότερα ακίνητα, οι τιμές σπάνια πέφτουν κάτω από τις €150.000, ποσά που απαιτούν μεγάλη αρχική αποταμίευση πριν ανοίξει φάκελος σε τράπεζα.
Τα επιτόκια των κοινών στεγαστικών δανείων στην ελεύθερη αγορά παραμένουν ψηλά, επιβαρύνοντας τη μηνιαία δόση και πιέζοντας τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Χωρίς κεφάλαιο ή οικογενειακή περιουσία, ο παραδοσιακός τραπεζικός δανεισμός παραμένει εκτός εμβέλειας για τα περισσότερα νέα ζευγάρια του νησιού.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι ντόπιοι αγοραστές αναζητούν διέξοδο στο «Σπίτι μου ΙΙ». Σύμφωνα με τα στοιχεία των αρμόδιων υπουργείων, το πρόγραμμα έχει χορηγήσει έως σήμερα 14.157 εγκεκριμένα δάνεια συνολικού ύψους 1,7 δισ. ευρώ, με μέσο ποσό €120.000 ανά δικαιούχο. Η πρόσφατη παράταση της προθεσμίας συμβασιοποίησης έως τις 31 Αυγούστου 2026 ήταν αναγκαία: εκατοντάδες εγκεκριμένα δάνεια είχαν κολλήσει στις καθυστερήσεις ελέγχων τίτλων στο τοπικό Κτηματολόγιο και στα υποθηκοφυλακεία.
Ωστόσο, το πρόγραμμα επιβάλλει αυστηρά κριτήρια: πλαφόν €250.000 στην αξία συμβολαίου και παλαιότητα ακινήτου προ του 2007, δηλαδή τουλάχιστον 19 ετών. Καθώς η μέση τιμή στη Ρόδο έχει ανέβει, οι δικαιούχοι δίνουν αγώνα δρόμου στις πλατφόρμες για να εντοπίσουν ένα σπίτι που να χωράει στα κριτήρια, στριμωγμένοι ανάμεσα στην έλλειψη διαθέσιμου οικιστικού αποθέματος και τις υψηλές απαιτήσεις μιας αγοράς που δεν τους περιμένει.
Η Ρόδος προσελκύει κεφάλαια και καταγράφει τιμές ρεκόρ. Η επιτυχία αυτή έχει κόστος για την τοπική κοινωνία. Με τη μέση τιμή στα €2.510/τ.μ. και την εξοχική κατοικία να απορροφά μεγάλο μέρος της οικοδομικής δραστηριότητας, η απόκτηση στέγης στη Ρόδο γίνεται ζήτημα για λίγους. Για τους μόνιμους κατοίκους, το ερώτημα του 2026 δεν είναι αν τα σπίτια θα συνεχίσουν να ακριβαίνουν, αλλά αν τα κρατικά εργαλεία μπορούν να τρέξουν με την ταχύτητα μιας αγοράς που κινείται με δικούς της ρυθμούς.

Σε άπιαστο όνειρο εξελίσσεται η απόκτηση κατοικίας στη Ρόδο

Η πρώτη αλλαγή θα τεθεί σε εφαρμογή έναν μήνα μετά την ψήφιση της ρύθμισης, δηλαδή τον Ιούλιο, και αφορά τη μείωση του ελάχιστου ορίου οφειλών για ένταξη στον Εξωδικαστικό από τα 10.000 ευρώ στα 5.000 ευρώ. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν πλέον να υποβάλουν αίτηση και οφειλέτες με μικρότερα χρέη προς τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και εφορία, οι οποίοι μέχρι σήμερα έμεναν εκτός διαδικασίας.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η αλλαγή μπορεί να δώσει δυνατότητα ρύθμισης σε περισσότερους από 1 εκατ. οφειλέτες. Ενδεικτικά, πολίτης με χρέος 8.000 ευρώ προς τράπεζα θα μπορεί πλέον να ενταχθεί στον μηχανισμό και να αποπληρώσει την οφειλή ακόμη και σε έως 250 δόσεις, ανάλογα με την οικονομική και περιουσιακή του κατάσταση.

Η δεύτερη βασική αλλαγή θα ενεργοποιηθεί δύο μήνες μετά την ψήφιση του νόμου, δηλαδή τον Αύγουστο, και αφορά τη νέα διαδικασία προστασίας της κύριας κατοικίας. Για πρώτη φορά, ο οφειλέτης θα μπορεί να ζητά τη διάσωση της πρώτης κατοικίας του χωρίς να υπολογίζεται στο ίδιο πλαίσιο το σύνολο της περιουσίας του.

Στην πράξη, το ύψος της ρύθμισης, οι μηνιαίες δόσεις αλλά και το πιθανό «κούρεμα» θα καθορίζονται με βάση την αξία της κύριας κατοικίας και τα εισοδήματα του οφειλέτη και όχι βάσει της συνολικής περιουσιακής εικόνας. Το νέο μοντέλο εκτιμάται ότι θα οδηγεί σε πιο ευνοϊκές ρυθμίσεις για όσους επιδιώκουν να προστατεύσουν το σπίτι στο οποίο κατοικούν.

Παράλληλα, θα δίνεται η δυνατότητα ρευστοποίησης άλλων δευτερευόντων ακινήτων ή περιουσιακών στοιχείων μέσω ηλεκτρονικού πλειστηριασμού για την αποπληρωμή μέρους των χρεών, διατηρώντας όμως την κύρια κατοικία. Ο οφειλέτης θα έχει δικαίωμα είτε να αποδεχθεί είτε να απορρίψει τη ρύθμιση που θα προκύπτει μέσω της πλατφόρμας.

Σε περίπτωση αποδοχής, θα υπογράφεται σύμβαση αποπληρωμής της αξίας της πρώτης κατοικίας σε βάθος χρόνου, με τη διατήρηση της προστασίας να εξαρτάται από τη συνεπή καταβολή των δόσεων και την τήρηση των όρων της ρύθμισης.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι η χρήση του Εξωδικαστικού συνεχίζει να αυξάνεται. Τον Απρίλιο πραγματοποιήθηκαν 2.172 νέες ρυθμίσεις, με τις αρχικές οφειλές να φτάνουν τα 588 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 51% σε σχέση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα. Από την έναρξη λειτουργίας της πλατφόρμας έχουν ολοκληρωθεί συνολικά 60.388 επιτυχημένες ρυθμίσεις, που αντιστοιχούν σε αρχικές οφειλές ύψους 18,64 δισ. ευρώ.

Πηγή: newmoney.gr

Πότε θα ανοίξει ο Εξωδικαστικός και για μικρότερα χρέη

Πολιτικός μηχανικός και ιδιώτης υπόλογοι για απάτη με παραπλανητικές τραπεζικές μεταφορές για μίσθωση κατοικίας

Σύμφωνα με πληροφορίες από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, η προκήρυξη αφορά την υποβολή δεσμευτικών προσφορών για την ανάθεση της διαχείρισης του Φορέα, ο οποίος αναμένεται να τεθεί σε πλήρη λειτουργία εντός του πρώτου εξαμήνου του 2026.

Ο Φορέας Απόκτησης και Επαναμίσθωσης Ακινήτων σχεδιάστηκε ως ένας μηχανισμός που δίνει δεύτερη ευκαιρία σε δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι η διασφάλιση της παραμονής τους στην κύρια κατοικία, ακόμη και σε ακραίες περιπτώσεις πτώχευσης ή αναγκαστικής εκτέλεσης.

Ο τρόπος λειτουργίας του είναι απλός: ο Φορέας θα αποκτά την κυριότητα της κατοικίας την οποία θα έχανε ο δανειολήπτης στον πλειστηριασμό. Στη συνέχεια ο φορέας θα επαναμισθώνει την κατοικία στον δανειολήπτη. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι το ενοίκιο θα επιδοτείται από το κράτος, ενώ ταυτόχρονα θεσμοθετείται σαφές δικαίωμα επαναγοράς της κατοικίας, εφόσον βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση του πολίτη στο μέλλον.

Μεταβατικό πρόγραμμα σε ισχύ
Μέχρι την πλήρη ενεργοποίηση του Φορέα, παραμένει σε ισχύ το Ενδιάμεσο Πρόγραμμα Στήριξης, το οποίο αναστέλλει τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης της κύριας κατοικίας και παρέχει κρατική επιδότηση της μηνιαίας δόσης του στεγαστικού δανείου έως 210 ευρώ. Το μέτρο αυτό λειτουργεί ήδη ως προσωρινή ασπίδα προστασίας για τις ευάλωτες οικογένειες που αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο απώλειας της στέγης τους.

Η υλοποίηση του Φορέα αποτελεί μέρος του ευρύτερου σχεδιασμού της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος, το οποίο περιλαμβάνει επίσης μέτρα για την αύξηση της προσφοράς κατοικιών, όπως ανακοίνωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός. Ο συνδυασμός αυτών των πρωτοβουλιών έχει στόχο να συμβάλει στην ανακούφιση  των νοικοκυριών και διαφύλαξη προστασία ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων.

Πηγή: newmoney.gr

Προκηρύσσεται ο διαγωνισμός για τον νέο φορέα προστασίας κύριας κατοικίας

Όπως σημειώνει ρεπορτάζ της Καθημερινής, με την αύξηση των τιμών των κατοικιών και των ενοικίων, το κόστος στέγασης μπορεί να αποδειχθεί δυσβάστακτο. Το βάρος μετριέται επίσημα από τη Eurostat και τις ανά χώρα στατιστικές υπηρεσίες. Ουσιαστικά, υπολογίζουν σε ετήσια βάση το ποσοστό του πληθυσμού που χρειάζεται να διαθέσει περισσότερο από το 40% του εισοδήματος για να καλύψει στεγαστικές ανάγκες. Τι αποκαλύπτει η φετινή έκθεση; Οτι η Ελλάδα είναι στη χειρότερη θέση της Ευρώπης και το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται σε τόσο δυσχερή κατάσταση είναι το μεγαλύτερο τόσο στις αστικές περιοχές όσο και στην περιφέρεια. Με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να διαμορφώνεται στο 10% για τις αστικές περιοχές και στο 6% για την περιφέρεια, η Ελλάδα βρίσκεται στο 29,1% για τις αστικές περιοχές και στο 27,7% για την περιφέρεια, αφήνοντας πολύ πίσω τις υπόλοιπες χώρες.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Στην κατάταξη των χωρών με τα μεγαλύτερα ποσοστά επιβάρυνσης –όπως αυτή αποτυπώνεται από το ποσοστό του πληθυσμού που διαθέτει μεγάλο κομμάτι του εισοδήματός του για τη στέγαση– δεύτερη είναι η Δανία με 22,7% και 3η η Νορβηγία με 21%. Εντοπίζονται όμως δύο ουσιαστικές διαφορές. Πρώτον, αυτές οι χώρες (όπως και η Ελβετία που ακολουθεί στην κατάταξη) έχουν πολλαπλάσια εισοδήματα σε σχέση με την Ελλάδα. Ετσι, ακόμη και αν κάποιος διαθέτει το 40% του εισοδήματός του για στέγαση στη Δανία, με το υπόλοιπο 60% που του μένει μπορεί να καλύψει άλλες ανάγκες. Στην Ελλάδα, το υπόλοιπο 60% που απομένει (ή και λιγότερο), αντιστοιχεί σε ένα πολύ μικρότερο ποσό. Το δεύτερο αξιοσημείωτο στοιχείο είναι η διαφορά κόστους ανάμεσα στο «κέντρο» και στην περιφέρεια. Στην Ελλάδα δεν φαίνεται να υπάρχει διαφορά: 29,1% στις αστικές περιοχές και 27,7% στην περιφέρεια. Στη Δανία όμως οι πόλεις είναι στο 22,7% και η περιφέρεια στο 8,6%, ενώ στη Νορβηγία το 21% των πόλεων γίνεται 10,8% στην περιφέρεια. Τι σημαίνει αυτό; Οτι σε αυτές τις χώρες προσφέρεται εναλλακτική. Μπορεί κάποιος να μεταφερθεί, για παράδειγμα, εκτός Κοπεγχάγης και να καλύψει με μικρότερο ποσοστό του εισοδήματός του τις στεγαστικές του ανάγκες, αξιοποιώντας μάλιστα κάτι που λείπει από την Ελλάδα. Τη «σύνδεση» περιφέρειας – κέντρου με αξιόπιστα μέσα σταθερής τροχιάς.

Η φετινή έκθεση της Eurostat για τη στεγαστική πολιτική αναδεικνύει τρία ακόμη αρνητικά στοιχεία για την κατάσταση στην Ελλάδα:

1. Η Eurostat μας κατατάσσει στη χειρότερη θέση όσον αφορά στη συνέπεια καταβολής οικονομικών υποχρεώσεων που συνδέονται με τη στέγαση. Βρισκόμαστε στο 42,8% (σ.σ. δηλαδή οι τέσσερις στους δέκα δεν εξυπηρετούν εμπρόθεσμα τις υποχρεώσεις για ενοίκια, στεγαστικά δάνεια ή λογαριασμούς ηλεκτροδότησης κ.λπ.), όταν ο δεύτερος στην κατάταξη –που είναι η Τουρκία– είναι στο 20,6%. Ο δε μέσος όρος της Ε.Ε. διαμορφώνεται στο 9,2%, δηλαδή στο ένα τέταρτο και κάτι λιγότερο από το αντίστοιχο ελληνικό ποσοστό. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ελληνικό ποσοστό ήταν στο 30% το 2010, έφτασε μέχρι και το 49,3% το 2015 (προφανώς λόγω της έκρηξης των κόκκινων δανείων) και τώρα έχει διαμορφωθεί στο 42,8%, καταγράφοντας μείωση συγκριτικά με το 2023, όταν το ποσοστό παρέμενε στο πολύ υψηλό 47,3% (σ.σ. η τελευταία τριετία κρύβει και τις επιβαρύνσεις λόγω των υπέρογκων λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος). Συναφές με την αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεων που συνδέονται με τη στέγη είναι και το ακόλουθο εύρημα: Η Eurostat μας κατατάσσει στη δεύτερη χειρότερη θέση της Ε.Ε. όσον αφορά τη δυνατότητα των νοικοκυριών να θερμάνουν επαρκώς την κατοικία τους. Το ελληνικό ποσοστό φτάνει για το 2024 στο 19%, με βάση το οποίο μοιραζόμαστε την πρώτη θέση με τη Βουλγαρία. Ο μέσος όρος της Ε.Ε. διαμορφώνεται στο 9,2%.

2. Η Ελλάδα χάνει σταδιακά ένα από τα σημαντικότερα όπλα που διέθετε για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης: το υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Το 2024 βρεθήκαμε κάτω και από το όριο του 70% (στο 69,7%) και πλέον πολύ κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο που διαμορφώνεται στο 68,4%. Στη λίστα εξακολουθούν να ξεχωρίζουν άλλες βαλκανικές χώρες, όπως η Ρουμανία, που βρίσκεται στην πρώτη θέση με το σχεδόν απόλυτο 94,3% ή η Βουλγαρία που φτάνει στο 86%. Η απώλεια ποσοστού ιδιοκατοίκησης σημαίνει και αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που πληρώνουν ενοίκιο, σε μια περίοδο που η συγκεκριμένη δαπάνη αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Προς το παρόν η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται στις χώρες που παρουσιάζουν τα υψηλότερα ποσοστά αύξησης των ενοικίων στην Ε.Ε., όμως το ανησυχητικό είναι ότι παρά τη συγκράτηση του πληθωρισμού, τα ποσοστά αύξησης των ενοικίων εξακολουθούν να διαμορφώνονται σε επίπεδα άνω του 7%-8%.

3. Το 2024, μεσούσης της στεγαστικής κρίσης και του προβλήματος που δημιουργεί η περιορισμένη προσφορά ακινήτων, η Ελλάδα εμφανίστηκε με ένα από τα μικρότερα ποσοστά επενδύσεων σε κατοικίες αναλογικά με το ΑΕΠ. Ο σχετικός δείκτης διαμορφώθηκε μόλις στο 2,6%, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να διαμορφώνεται στο 5,3%. Κύπρος, Ιταλία και Γερμανία – Γαλλία στις πρώτες θέσεις, με το σχετικό ποσοστό να υπερβαίνει το 6%.

Πηγή: moneyreview.gr

Δυσβάστακτο το κόστος στέγασης στην Ελλάδα – Τρία «καμπανάκια»

Με την αύξηση των τιμών των κατοικιών και των ενοικίων, το κόστος στέγασης μπορεί να αποδειχθεί δυσβάστακτο. Το βάρος μετριέται επίσημα από τη Eurostat και τις ανά χώρα στατιστικές υπηρεσίες. Ουσιαστικά, υπολογίζουν σε ετήσια βάση το ποσοστό του πληθυσμού που χρειάζεται να διαθέσει περισσότερο από το 40% του εισοδήματος για να καλύψει στεγαστικές ανάγκες. Τι αποκαλύπτει η φετινή έκθεση; Οτι η Ελλάδα είναι στη χειρότερη θέση της Ευρώπης και το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται σε τόσο δυσχερή κατάσταση είναι το μεγαλύτερο τόσο στις αστικές περιοχές όσο και στην περιφέρεια. Με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να διαμορφώνεται στο 10% για τις αστικές περιοχές και στο 6% για την περιφέρεια, η Ελλάδα βρίσκεται στο 29,1% για τις αστικές περιοχές και στο 27,7% για την περιφέρεια, αφήνοντας πολύ πίσω τις υπόλοιπες χώρες.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Στην κατάταξη των χωρών με τα μεγαλύτερα ποσοστά επιβάρυνσης –όπως αυτή αποτυπώνεται από το ποσοστό του πληθυσμού που διαθέτει μεγάλο κομμάτι του εισοδήματός του για τη στέγαση– δεύτερη είναι η Δανία με 22,7% και 3η η Νορβηγία με 21%. Εντοπίζονται όμως δύο ουσιαστικές διαφορές. Πρώτον, αυτές οι χώρες (όπως και η Ελβετία που ακολουθεί στην κατάταξη) έχουν πολλαπλάσια εισοδήματα σε σχέση με την Ελλάδα. Ετσι, ακόμη και αν κάποιος διαθέτει το 40% του εισοδήματός του για στέγαση στη Δανία, με το υπόλοιπο 60% που του μένει μπορεί να καλύψει άλλες ανάγκες. Στην Ελλάδα, το υπόλοιπο 60% που απομένει (ή και λιγότερο), αντιστοιχεί σε ένα πολύ μικρότερο ποσό. Το δεύτερο αξιοσημείωτο στοιχείο είναι η διαφορά κόστους ανάμεσα στο «κέντρο» και στην περιφέρεια. Στην Ελλάδα δεν φαίνεται να υπάρχει διαφορά: 29,1% στις αστικές περιοχές και 27,7% στην περιφέρεια. Στη Δανία όμως οι πόλεις είναι στο 22,7% και η περιφέρεια στο 8,6%, ενώ στη Νορβηγία το 21% των πόλεων γίνεται 10,8% στην περιφέρεια. Τι σημαίνει αυτό; Οτι σε αυτές τις χώρες προσφέρεται εναλλακτική. Μπορεί κάποιος να μεταφερθεί, για παράδειγμα, εκτός Κοπεγχάγης και να καλύψει με μικρότερο ποσοστό του εισοδήματός του τις στεγαστικές του ανάγκες, αξιοποιώντας μάλιστα κάτι που λείπει από την Ελλάδα. Τη «σύνδεση» περιφέρειας – κέντρου με αξιόπιστα μέσα σταθερής τροχιάς.

Σε 12 μήνες οι τιμές κατοικιών στη Θεσσαλία αυξήθηκαν κατά 9,7%

Η φετινή έκθεση της Eurostat για τη στεγαστική πολιτική αναδεικνύει τρία ακόμη αρνητικά στοιχεία για την κατάσταση στην Ελλάδα:

1. Η Eurostat μας κατατάσσει στη χειρότερη θέση όσον αφορά στη συνέπεια καταβολής οικονομικών υποχρεώσεων που συνδέονται με τη στέγαση. Βρισκόμαστε στο 42,8% (σ.σ. δηλαδή οι τέσσερις στους δέκα δεν εξυπηρετούν εμπρόθεσμα τις υποχρεώσεις για ενοίκια, στεγαστικά δάνεια ή λογαριασμούς ηλεκτροδότησης κ.λπ.), όταν ο δεύτερος στην κατάταξη –που είναι η Τουρκία– είναι στο 20,6%. Ο δε μέσος όρος της Ε.Ε. διαμορφώνεται στο 9,2%, δηλαδή στο ένα τέταρτο και κάτι λιγότερο από το αντίστοιχο ελληνικό ποσοστό. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ελληνικό ποσοστό ήταν στο 30% το 2010, έφτασε μέχρι και το 49,3% το 2015 (προφανώς λόγω της έκρηξης των κόκκινων δανείων) και τώρα έχει διαμορφωθεί στο 42,8%, καταγράφοντας μείωση συγκριτικά με το 2023, όταν το ποσοστό παρέμενε στο πολύ υψηλό 47,3% (σ.σ. η τελευταία τριετία κρύβει και τις επιβαρύνσεις λόγω των υπέρογκων λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος). Συναφές με την αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεων που συνδέονται με τη στέγη είναι και το ακόλουθο εύρημα: Η Eurostat μας κατατάσσει στη δεύτερη χειρότερη θέση της Ε.Ε. όσον αφορά τη δυνατότητα των νοικοκυριών να θερμάνουν επαρκώς την κατοικία τους. Το ελληνικό ποσοστό φτάνει για το 2024 στο 19%, με βάση το οποίο μοιραζόμαστε την πρώτη θέση με τη Βουλγαρία. Ο μέσος όρος της Ε.Ε. διαμορφώνεται στο 9,2%.

Τέσσερις στους δέκα δεν εξυπηρετούν εμπρόθεσμα τις υποχρεώσεις για ενοίκια, στεγαστικά δάνεια ή λογαριασμούς ηλεκτροδότησης κ.λπ.

2. Η Ελλάδα χάνει σταδιακά ένα από τα σημαντικότερα όπλα που διέθετε για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης: το υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Το 2024 βρεθήκαμε κάτω και από το όριο του 70% (στο 69,7%) και πλέον πολύ κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο που διαμορφώνεται στο 68,4%. Στη λίστα εξακολουθούν να ξεχωρίζουν άλλες βαλκανικές χώρες, όπως η Ρουμανία, που βρίσκεται στην πρώτη θέση με το σχεδόν απόλυτο 94,3% ή η Βουλγαρία που φτάνει στο 86%. Η απώλεια ποσοστού ιδιοκατοίκησης σημαίνει και αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που πληρώνουν ενοίκιο, σε μια περίοδο που η συγκεκριμένη δαπάνη αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Προς το παρόν η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται στις χώρες που παρουσιάζουν τα υψηλότερα ποσοστά αύξησης των ενοικίων στην Ε.Ε., όμως το ανησυχητικό είναι ότι παρά τη συγκράτηση του πληθωρισμού, τα ποσοστά αύξησης των ενοικίων εξακολουθούν να διαμορφώνονται σε επίπεδα άνω του 7%-8%.

Μειώνεται συνεχώς το ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Το 2024 ήταν κάτω από το 70% και πλέον είναι πολύ κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, στο 68,4%.

3. Το 2024, μεσούσης της στεγαστικής κρίσης και του προβλήματος που δημιουργεί η περιορισμένη προσφορά ακινήτων, η Ελλάδα εμφανίστηκε με ένα από τα μικρότερα ποσοστά επενδύσεων σε κατοικίες αναλογικά με το ΑΕΠ. Ο σχετικός δείκτης διαμορφώθηκε μόλις στο 2,6%, με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να διαμορφώνεται στο 5,3%. Κύπρος, Ιταλία και Γερμανία – Γαλλία στις πρώτες θέσεις, με το σχετικό ποσοστό να υπερβαίνει το 6%.

Πηγή: Kathimerini.gr

Δυσβάστακτο το κόστος στέγασης

Στην τελευταία έκθεσή της για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) ανέφερε ότι “η αύξηση των τιμών των κατοικιών και των ενοικίων τους, σε συνδυασμό με τη φορολογική επιβάρυνση των ακινήτων και το αυξημένο λειτουργικό κόστος τους, συνέβαλαν τα τελευταία έτη στην όξυνση του προβλήματος στέγασης και στην Ελλάδα, η οποία αντικατοπτρίζεται στον λόγο του κόστους στέγασης προς το διαθέσιμο εισόδημα”. Στο πλαίσιο αυτό, η ΤτΕ αναφέρει ότι, για το 2024, το 35,5% του εισοδήματος των νοικοκυριών διοχετευόταν για την κάλυψη αναγκών στέγης.

Σε πρόσφατη ανάλυσή του για το στεγαστικό πρόβλημα, το ΕΛΙΑΜΕΠ ανέφερε ότι “σύμφωνα με τα δεδομένα της ΤτΕ, οι τιμές αυξήθηκαν κατά 13,9% το 2023 και 8,7% το 2024, ενώ το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 8,1% και 5,6% αντίστοιχα. Επίσης, η στεγαστική κρίση εκφράζεται με τη μείωση του ποσοστού ιδιοκατοίκησης, λόγω της συσσώρευσης ακινήτων από τράπεζες και εταιρείες διαχείρισης χρέους και της αδυναμίας πρόσβασης σε ιδιοκατοίκηση από τα νέα νοικοκυριά”.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ σημειώνει ότι στην Ελλάδα και τη Νότια Ευρώπη ευρύτερα η μετατροπή της κατοικίας σε επενδυτικό προϊόν ακολουθεί τρεις κύριες διαδρομές, που υποστηρίζονται από αντίστοιχες δημόσιες πολιτικές, οι οποίες συνδέονται με στόχους οικονομικής μεγέθυνσης: Πρώτον, η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων μέσω του προγράμματος “Χρυσή Βίζα” και ειδικών φορολογικών καθεστώτων για εύπορους αλλοδαπούς, που λειτουργούν ως καταλύτες για την εκτίναξη τιμών κατοικίας και ενοικίων. Δεύτερον, η διαχείριση του ιδιωτικού χρέους, η οποία, μετά την οικονομική κρίση, συγκροτήθηκε σε πεδίο άντλησης αξίας από μη εξυπηρετούμενα δάνεια και εμπράγματες εξασφαλίσεις· η διαδικασία αυτή, με εκτεταμένη στήριξη δημόσιων πόρων, έχει οδηγήσει σε συγκέντρωση μεγάλου μέρους του οικιστικού αποθέματος σε τράπεζες, εταιρείες διαχείρισης ακινήτων (REOCOs) και servicers, με τη συμμετοχή διεθνών funds. Τρίτον, η ενεργοποίηση επιχειρηματικής δραστηριότητας στην αγορά οικιστικών μισθώσεων, με νέες μορφές επένδυσης (φοιτητική στέγη, εταιρικά διαμερίσματα, Ανώνυμες Εταιρείες Επενδύσεων σε Ακίνητη Περιουσία κ.ά.) και με ιδιαίτερη έμφαση σε “εναλλακτικούς τομείς” και σε μορφές μη οικιστικής χρήσης, όπως οι τουριστικές βραχυχρόνιες μισθώσεις, που έχουν παγιωθεί ως θεσμοποιημένη επιχειρηματική δραστηριότητα.

Η ΤτΕ πραγματοποίησε και ανάλυση για την προσιτότητα της στέγης, μια μελέτη που υπογράφουν οι κ.κ. Νικόλαος Βέττας, Γιώργος Γατόπουλος, Αλέξανδρος Λουκά και Αντώνης Μαυρόπουλος από το ΙΟΒΕ, αλλά και ο εκλιπών Σωτήριος Σαπέρας (Διεύθυνση Στατιστικής της ΤτΕ). Με βάση την ανάλυση, το 2021 το 60% των νοικοκυριών που νοικιάζουν δαπανούσε πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του για την κάλυψη των δαπανών που σχετίζονται με τη στέγασή του. Παρότι το ποσοστό αυτό είναι ελάχιστα υψηλότερο από το 2018 (59,2%), εντούτοις είναι υψηλότερο ακόμα και σε σχέση με όσους ιδιοκτήτες εξυπηρετούν στεγαστικό δάνειο. Μεταξύ αυτών, το ποσοστό που καλείται να δαπανήσει άνω του 40% για την κάλυψη δαπανών στέγασης διαμορφώνεται κάτω του 50% (49%), όντας μάλιστα ελαφρώς χαμηλότερο σε σχέση με το 2018, λόγω και της βελτίωσης που κατέγραψε η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών από το 2018 μέχρι το 2021. Στην καλύτερη θέση βρίσκονται ασφαλώς οι ιδιοκτήτες που δεν έχουν να καλύψουν στεγαστικό δάνειο, καθώς μόλις το 12,5% δαπανά άνω του 40% του διαθέσιμου εισοδήματος για την κάλυψη στεγαστικών εξόδων (π.χ. ρεύμα, ΕΝΦΙΑ κτλ.).

Συνολικά, στις αστικές περιοχές της Ελλάδας το 31% των νοικοκυριών δαπανά άνω του 40% του διαθέσιμου εισοδήματος για δαπάνες που σχετίζονται με τη στέγασή του, ενώ στις αγροτικές περιοχές το ποσοστό αυτό υποχωρεί σε 25% του συνόλου των νοικοκυριών. “Τα ευρήματα αυτά ενισχύονται και από το γεγονός ότι η κρατική δαπάνη για τη στέγαση στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση”, τονίζουν οι μελετητές στην ανάλυσή τους. Όπως μάλιστα αναφέρουν, “οι πρόσφατες αυξήσεις που έχουν σημειωθεί στα εισοδήματα των νοικοκυριών δεν έχουν μεταφραστεί σε ανάλογη αύξηση της αγοραστικής δύναμης, λόγω των υψηλών πληθωριστικών πιέσεων, ενισχύοντας τις συζητήσεις για κανονιστικές παρεμβάσεις στήριξης των νοικοκυριών”.

Σύμφωνα με την ανάλυση της ΤτΕ, τη χειρότερη εικόνα με βάση την προσιτότητα της στέγης εμφανίζουν η Αττική, η Θεσσαλονίκη, η Κεντρική Μακεδονία, το Νότιο Αιγαίο και η Ήπειρος. Σε αυτές τις περιοχές το στεγαστικό κόστος σε σχέση με το διαθέσιμο εισόδημα για κάθε νοικοκυριό είναι υψηλότερο συγκριτικά με άλλα σημεία της χώρας. Όπως είναι αναμενόμενο, τις μεγαλύτερες δυσκολίες πρόσβασης σε προσιτή στέγη έχουν τα νοικοκυριά με νέους ανθρώπους (κάτω των 30 ετών), καθώς το ζήτημα αφορά πάνω από το 50% αυτών, ενώ κάτι ανάλογο ισχύει και για τα νοικοκυριά που αποτελούνται από ηλικιωμένους ανθρώπους (άνω των 85 ετών), που επίσης πιέζονται οικονομικά, λόγω των χαμηλών τους εισοδημάτων.

Συνεχίζεται η αύξηση των τιμών πώλησης
Εν τω μεταξύ, με βάση τους δείκτες τιμών πώλησης κατοικιών της ΤτΕ, δεν παρατηρούνται ακόμη σημάδια κόπωσης, και μάλιστα η αυξητική τάση αναμένεται να διατηρηθεί και το επόμενο χρονικό διάστημα, όσο η ζήτηση από το εσωτερικό και το εξωτερικό διατηρείται ισχυρή και το απόθεμα κατοικιών παραμένει περιορισμένο. Η ΤτΕ σημειώνει ότι “η χαμηλή προσφορά σε σύγκριση με τη ζήτηση είναι απόρροια της επενδυτικής εκμετάλλευσης της κατοικίας, της απόσυρσης από την αγορά ακινήτων που εξασφαλίζουν μη εξυπηρετούμενα δάνεια και προορίζονται για πλειστηριασμό και της μείωσης του αριθμού νεόδμητων κατοικιών την περίοδο 2010-2020, η οποία δεν έχει επιτρέψει την ομαλή αναπλήρωση του αποθέματος”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, ειδικά στην Αττική, οι τιμές πώλησης κατοικιών έχουν αυξηθεί κατά 100% κατά μέσο όρο, από το χαμηλότερο σημείο στο οποίο είχαν βρεθεί στις αρχές του 2017 και μέχρι το φετινό δεύτερο τρίμηνο. Σε πανελλαδικό επίπεδο, οι τιμές πώλησης κατοικιών έχουν αυξηθεί κατά 82% από το χαμηλότερο σημείο στο οποίο είχαν βρεθεί την περίοδο της κρίσης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό αύξησης στη Θεσσαλονίκη ανέρχεται σε 95%.

Πηγή: capital.gr

Άλυτος γρίφος η στεγαστική κρίση

Όπως σημειώνει ρεπορτάζ της Καθημερινής, από το 2026 καθιερώνεται ειδική έκπτωση για τους ιδιοκτήτες που διατηρούν την κύρια κατοικία τους σε οικισμούς με πληθυσμό έως 1.700 κατοίκους, εκτός της Περιφέρειας Αττικής (πλην της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων). Για τους φορολογουμένους αυτούς ο ΕΝΦΙΑ θα μειωθεί κατά 50% το 2026 και θα μηδενιστεί πλήρως από το 2027. Η έκπτωση θα ισχύει εφόσον πληρούνται δύο προϋποθέσεις:

• Αφορά αποκλειστικά την κύρια κατοικία και τα εμπράγματα δικαιώματα σε αυτή (πλήρης κυριότητα, ψιλή κυριότητα ή επικαρπία).

• Η συνολική φορολογητέα αξία της κατοικίας (με βάση την πλήρη κυριότητα) δεν υπερβαίνει τις 400.000 ευρώ.

Επί της ουσίας, η μείωση αφορά μόνο την κύρια κατοικία. Αλλα ακίνητα, όπως εξοχικά, οικόπεδα ή κατοικίες υψηλής αξίας άνω των 400.000 ευρώ, δεν θα επωφεληθούν από τη ρύθμιση. Το μέτρο αφορά περισσότερους από 1.000.000 οικισμούς σε όλη τη χώρα –ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα– όπου κατοικούν περίπου 2,1 εκατ. πολίτες. Η έκπτωση μπορεί να ξεπεράσει το 50%, καθώς όσοι έχουν ασφαλίσει την κύρια κατοικία τους έναντι φυσικών καταστροφών θα λάβουν επιπλέον μείωση 20%. Παράλληλα, οι φορολογούμενοι που ήδη επωφελούνταν από τη μείωση 50% του ΕΝΦΙΑ λόγω εισοδηματικών ή περιουσιακών κριτηρίων, θα δουν περαιτέρω ελάφρυνση στον νέο λογαριασμό.

Ο συνολικός λογαριασμός του ΕΝΦΙΑ για το 2026, ύψους περίπου 2,3 δισ. ευρώ, θα αποσταλεί σε περισσότερους από 7 εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων στις αρχές Μαρτίου 2026. Η εξόφληση θα γίνει σε 12 μηνιαίες δόσεις. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες θα διαπιστώσουν ότι θα πληρώσουν το ίδιο ποσό που κατέβαλαν φέτος. Οσοι όμως εντός του 2025 απέκτησαν ακίνητα ή εμπράγματα δικαιώματα σε ακίνητα θα δουν τον λογαριασμό να αυξάνεται ή θα κληθούν να πληρώσουν για πρώτη φορά ΕΝΦΙΑ, ενώ περίπου 400.000 ιδιοκτήτες θα κερδίσουν έκπτωση 10% έως 20% στον φόρο για τις κατοικίες τους οι οποίες είναι ασφαλισμένες για φυσικές καταστροφές (σεισμό, πυρκαγιά και πλημμύρα).

Ο φόρος θα είναι στο μισό για τους ιδιοκτήτες ακινήτων, που το συνολικό φορολογητέο οικογενειακό εισόδημα τελευταίου φορολογικού έτους δεν υπερβαίνει τις 9.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά 1.000 ευρώ για τον ή τη σύζυγο ή συμβιούντα και κάθε εξαρτώμενο μέλος, το σύνολο της επιφανείας των κτισμάτων δεν υπερβαίνει τα 150 τ.μ. και η συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας δεν υπερβαίνει το ποσό των 85.000 ευρώ για τον άγαμο και των 150.000 ευρώ για τον έγγαμο. Επίσης, δεν θα πληρώσουν ούτε ένα ευρώ φόρο τα νοικοκυριά με τρία εξαρτώμενα τέκνα και άνω, καθώς και όσοι έχουν ποσοστό αναπηρίας άνω του 80%.

Πηγή: moneyreview.gr

Μειωμένος ΕΝΦΙΑ το 2026 για πάνω από 1 εκατ. ιδιοκτήτες – Ποιοι θα έχουν έκπτωση