Στο Εφετείο η υπόθεση των χρεών του Ραπτάκη για το «Ακταίον»

Ενώπιον του Εφετείου Δωδεκανήσου αναβιώνει μετά από έφεση που άσκησε το Ελληνικό Δημόσιο η «κόντρα» με τον επιχειρηματία Νικόλαο Ραπτάκη για ληξιπρόθεσμες οφειλές συνολικού ύψους 2.569.581 ¤ από μη καταβληθέντα μισθώματα προς την εταιρεία «ΞΕΝΙΑ Α.Ε.» για τη χρήση του καφεζαχαροπλαστείου – εστιατορίου «Ακταίον» Ρόδου στο χρονικό διάστημα από 19-7-1991 έως 15-10-2005.
Το Ελληνικό Δημόσιο είχε ζητήσει να διαταχθεί η προσωπική του κράτηση για χρονικό διάστημα ενός έτους, ως αναγκαστικό μέσο εκτέλεσης, για την είσπραξη της εν λόγω απαίτησής του και να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη.
Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι ο κ Ν. Ραπτάκης ήταν ομόρρυθμος εταίρος της εταιρείας με την επωνυμία «Π. Ραπτάκης – Ν. Ραπτάκης – Β. Χατζηβαλσάμης Ο.Ε.», η οποία είχε την εκμετάλλευση του καφεζαχαροπλαστείου – εστιατορίου Ακταίον Ρόδου.
Το εν λόγω κατάστημα το είχε εκμισθώσει η «ΞΕΝΙΑ Α.Ε.», που ανήκει στον ΕΟΤ για χρονικό διάστημα από 19-7-1991 έως 15-10-2005.
Το δικαστήριο έκρινε ότι ο κ. Ραπτάκης, ως ομόρρυθμο μέλος της εν λόγω εταιρείας, οφείλει το ποσό των 2.569.581¤, που αφορά μη καταβληθέντα μισθώματα από την ανωτέρω μίσθωση.
Περαιτέρω όμως αποδείχθηκε ότι ο κ Ραπτάκης κηρύχθηκε σε κατάσταση πτωχεύσεως δυνάμει της υπ’ αριθ. 1566/1996 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και αδυνατεί, λόγω οικονομικής δυσπραγίας να καταβάλει το ανωτέρω οφειλόμενο ποσό.
Το πρωτόδικο δικαστήριο έτσι έκρινε πως παρότι η οφειλή χρεών προς το Δημόσιο αποτελεί συνάμα και αδικοπραξία και μπορεί να διαταχθεί εφόσον πληρούνται οι ανωτέρω αναφερόμενες προϋποθέσεις, προσωπική κράτηση του οφειλέτη, στην προκειμένη περίπτωση, επειδή δεν αποδείχθηκε ότι ο κ. Ραπτάκης δεν καταβάλλει το οφειλόμενο χρηματικό ποσό από δυστροπία αλλά αντιθέτως αποδείχθηκε ότι δεν το καταβάλλει από οικονομική αδυναμία, δεν πρέπει να διαταχθεί εναντίον του προσωπική κράτηση και απέρριψε την αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου ως ουσία αβάσιμη.
Κατά την ακροαματική διαδικασία ο μάρτυρας του Ελληνικού Δημοσίου, υπάλληλος της ΔΟΥ είχε καταθέσει ότι υφίσταντο βεβαιωμένα χρέη του κ. Ραπτάκη ύψους 2.500.000 ευρώ. Το μεγαλύτερο μέρος της οφειλής είναι από μισθώματα.
Ο λογιστής της εταιρείας Ραπτάκη είχε καταθέσει ότι η ένδικη διαφορά ξεκίνησε με το ΞΕΝΙΑ Α.Ε. και με το Δήμο Ροδίων ο οποίος διεκδικούσε το ακίνητο. Επεσήμανε ότι τα μισθώματα δεν καταβλήθηκαν γιατί δεν δόθηκε στην εταιρεία άδεια να τοποθετήσει τραπεζοκαθίσματα στον αύλειο χώρο. Επεσήμανε επίσης ότι η ΔΟΥ δεν είναι αρμόδια για τη βεβαίωση χρεών και πως έπρεπε να κοπούν τα παράβολα και να σταλούν στο υπουργείο Οικονομικών.
Τόνισε επίσης ότι η σύμβαση με την Ξενία έγινε το 1991 και η εταιρεία εγκατέλειψε το οίκημα το 1994 ενώ επεσήμανε ότι για διάστημα 8 μηνών η επιχείρηση τελούσε υπό κατάληψη. Εξήγησε επίσης ότι υπήρχε μια έριδα μεταξύ του ΕΟΤ και του Δήμου Ροδίων για το συγκεκριμένο κτήριο και ότι ο κ. Ραπτάκης οδηγήθηκε σε πτώχευση εξαιτίας αυτής της υποθέσεως.