Την έγκριση δικηγορικών αναθέσεων και αμοιβών σε επιλεγμένα γραφεία των Αθηνών που έχουν αναλάβει τη νομική υποστήριξη του Δήμου Ρόδου σε εκκρεμείς δίκες αναιρέσεων κατά του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, εισηγήθηκε χθες στην Οικονομική Επιτροπή και στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΕΔ Νοτίου Αιγαίου, ο δήμαρχος Ρόδου κ. Στάθης Κουσουρνάς.
Στην εισήγηση, που επιμελήθηκε ο νομικός σύμβουλος του Δήμου κ. Θ. Παπαγεωργίου, γίνεται αρχικά μνεία στο ιστορικό της θέσπισης του φόρου:
“Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με τον Εθνικό Κορμό το 1948, βρήκε τους Δήμους και τις Κοινότητες της Δωδεκανήσου να έχουν ένα σημαντικό ίδιο πόρο, πάνω στον οποίο στηριζόταν εν πολλοίς η ύπαρξή τους. Ο πόρος αυτός ήταν ο αποκαλούμενος «δημοτικός φόρος κατανάλωσης» ο οποίος είχε θεσπισθεί με τα ιταλικά διατάγματα 187/1938 και 132/1939. Έτσι και η Ελληνική Πολιτεία, αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα του πόρου και ως εργαλείου ανάπτυξης τον διατήρησε (άρθρο 248 του Α.Ν. 798/1948 και άρθρο 79 του Α.Ν. 1910/1951).
Πράγματι ο δημοτικός φόρος κατανάλωσης που αναλογούσε στο 4% των εισαγομένων και στο 1% των εξαγομένων στη Δωδεκάνησο προϊόντων αποτέλεσε τον κύριο μοχλό ανάπτυξης της τοπικής αυτοδιοίκησης στη Δωδεκάνησο, αφού έφθασε να καλύπτει το 76,3% των συνολικών τακτικών εσόδων από φόρους και εισφορές και το 41,4% των συνολικών τακτικών εσόδων των Δήμων και το 54% των συνολικών τακτικών εσόδων των Κοινοτήτων της Δωδεκανήσου.
Ωστόσο με την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ. ανέκυψαν ζητήματα εναρμόνισης του πόρου με τις διατάξεις της Συνθήκης της Ε.Ο.Κ. και γενικότερα ζητήματα εκσυγχρονισμού του θεσμού.
Γι΄ αυτό ύστερα από νομοτεχνικές επεξεργασίες από Επιτροπές κατ’ αρχήν σε τοπικό επίπεδο – με τη συνδρομή έγκυρων πανεπιστημιακών δασκάλων – και στη συνέχεια από τις κεντρικές υπηρεσίες των Υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών, αλλά και ύστερα από διαβουλεύσεις με τις κεντρικές υπηρεσίες της τότε Ε.Ο.Κ., σε συνεργασία με τη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία, ο Δημοτικός Φόρος Κατανάλωσης Δωδεκανήσου αντικαταστάθηκε με το Δημοτικό Φόρου Δωδεκανήσου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.), σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 60 του Ν. 2214/1994.
Ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. (άρθρο 60 του Ν. 2214/1994) επιβάλλεται στα ακαθάριστα έσοδα των επιτηδευματιών που ασκούν οικονομική δραστηριότητα στη Δωδεκάνησο, με εφαρμογή 5 κατηγοριών συντελεστών, ανάλογα με το ύψος του μοναδικού συντελεστή καθαρού κέρδους όπως ορίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών.
Από το 1994 μέχρι σήμερα, ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. έχει αποδώσει και συνεχίζει να αποδίδει τα μέγιστα στην τοπική αυτοδιοίκηση και στην τοπική ανάπτυξη. Με αυξανόμενη ροή εσόδων έφθασε να έχει εισπράξει για το νησί της Ρόδου 2.768.954,58 ευρώ το 1994, 5.151.451,26 ευρώ το 1995, 12.648.720,37 ευρώ το 2006, 15.333.740,41 ευρώ το 2007, 16.072.851,05 ευρώ το 2008, 12.551.262,62 ευρώ το 2009, 10.941.867,65 ευρώ το 2010 και 11.700.000,00 ευρώ το 2011 (κατ’ εκτίμηση) καλύπτοντας ενδεικτικά το 2011 στο Δήμο Ρόδου το 20% περίπου των συνολικών τακτικών εσόδων του.
Είναι πρόδηλο ότι ο πόρος συνιστά αναντικατάστατο θεμελιώδη όρο της ίδιας πλέον της ύπαρξης της τοπικής αυτοδιοίκησης στη Δωδεκάνησο, ούτως ώστε η διατήρηση του θεσμού απέναντι σε κάθε επιδίωξη να ακυρωθεί δικαστικά, έχει ιδιαίτερη σημασία για τα συμφέροντα του Δήμου Ρόδου.
Από τον ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. εξ άλλου συντηρούνται τοπικοί πρωτοποριακοί θεσμοί, όπως είναι ο Οργανισμός Προώθησης Τουρισμού (ΠΡΟ.ΤΟΥΡ) που προβάλλει τον ροδιακό τουρισμό σε όλες τις διεθνείς τουριστικές εκθέσεις και όχι μόνο και η Εταιρεία Προστασίας Φυσικού Περιβάλλοντος (Ε.ΤΑΙΡ.ΠΡΟ.ΦΥ.ΚΑ) που έχει δημιουργήσει ισχυρό έμψυχο και μηχανικό δίκτυο, συμβάλλοντας αποτελεσματικά στην προστασία, συντήρηση και ανάπτυξη των μεγάλων δημόσιων δασικών εκτάσεων που υπάρχουν στη Ρόδο”.
Σε ό,τι αφορά τις δικαστικές εκκρεμότητες ενώπιον του ΣτΕ στην ίδια εισήγηση αναφέρεται ότι ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. ως νομικός θεσμός παραμένει ακλόνητος, στις μεμονωμένες αμφισβητήσεις που με δικαστικές προσφυγές υπήρξαν, τόσο στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου όσο και στο Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς.
Όπως επισημαίνεται, τα δύο δικαστήρια με πάγιες νομολογίες, αποδέχονται την απόλυτη συμβατότητα του εσόδου, με την εθνική φορολογική νομοθεσία, αλλά και με τις επιταγές του Συντάγματος, του Ευρωπαϊκού Χάρτη της Τοπικής Αυτονομίας του Συμβούλιου της Ευρώπης (Ν.1850/1989) και τις διατάξεις των Συνθηκών και των Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ίδιο έχει αποδεχθεί και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (Γνωμοδότηση 691/1997 Γ’ Τμ. Ν.Σ.Κ.).
Στο Συμβούλιο της Επικρατείας όπου εισήχθηκαν για πρώτη φορά υποθέσεις του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ, εκκρεμούν δύο αναιρέσεις εργολαβικής κοινοπραξίας εταιρειών των Αθηνών που είχαν προ ετών κατασκευάσει το Νοσοκομείο Ρόδου και δεν αποδέχονται την επιβάρυνσή τους με τον τοπικό φόρο.
Ειδικότερα, μετά από αναβολή, στη δικάσιμο της 1ης Φεβρουαρίου 2012 του Β΄ Τμήματος του ΣτΕ εκκρεμούν οι δύο αιτήσεις αναιρέσεως της Κοινοπραξίας με την επωνυμία «Κοινοπραξία Νοσοκομείου Ρόδου ΤΕΡΝΑ Α.Ε. – ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε-ΕΜΠΕΔΟΣ Α.Ε. – J & P ABAΞ Α.Ε. – ΙΜΕC GMBH» και τον συντετμημένο τίτλο (διακριτικό τίτλο) «Κοινοπραξία Κατασκευής Νοσοκομείου Ρόδου», ως μετονομάσθηκε η κοινοπραξία με την επωνυμία «ΓΕΚ Α.Ε.-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ Α.Ε.-ΑΤΕ ΓΝΩΜΩΝ Α.Ε.-ΑΒΑΞ Α.Ε.-ΙMEC GMBH” και τον συντετμημένο τίτλο (διακριτικό τίτλο) «Κοινοπραξία Κατασκευής Νοσοκομείου Ρόδου», κατά του Δήμου Ροδίων.
Εισηγήτρια της υπόθεσης είναι η πρόεδρος του ΣτΕ κ. Κων/να Λαζαράκη, ενώ τονίζεται ότι με την από 6-10-2006 πράξη του Προέδρου του Β΄Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Φ. Στεργιόπουλου, η προαναφερθείσα πρώτη από 31-7-2006 αίτηση αναιρέσεως (αρ.καταθ. 4990/2006) παραπέμφθηκε λόγω σπουδαιότητας στην Επταμελή Σύνθεση του Τμήματος.
Και οι δύο προαναφερθείσες αιτήσεις αναιρέσεως εκπροσωπούνται στο Συμβούλιο της Επικρατείας από την εταιρεία «ΖΕΠΟΣ-ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» με έδρα την Αθήνα, υπογράφοντας τα δικόγραφα οι δικηγόροι – μέτοχοι της κ. Μ. Γ. Γιαννόπουλος και Σπ. Π. Μαράτος και η εταιρεία «ΚΑΡΑΒΗ-ΜΠΟΚΟΛΙΝΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» με έδρα την Αθήνα, υπογράφοντας τα δικόγραφά της η μέτοχός της κ. ¶ννα Μποκολίνη.
Ο δήμαρχος επισημαίνει ότι με τις προαναφερόμενες αιτήσεις αναιρέσεως πλήττονται μείζονος ενδιαφέροντος και σπουδαιότητας ζητήματα αναφορικά με το επιτρεπτό της θέσπισης και τη συμβατότητα του θεσμού του Δημοτικού Φόρου Δωδεκανήσου με το Σύνταγμα και τις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΟΚ).
Όπως τονίζει η ύπαρξη του πόρου συνιστά αναντικατάστατο θεμελιώδη όρο της ίδιας πλέον της ύπαρξης της τοπικής αυτοδιοίκησης στη Δωδεκάνησο, που ειδικά μάλιστα για το Δήμο Ρόδου ανέρχεται στο 20% περίπου των συνολικών τακτικών εσόδων.
Αναφέρεται ακόμα ότι η Νομική Υπηρεσία του Δήμου Ρόδου είναι στελεχωμένη με έξι δικηγόρους, κανένας από τους οποίους όμως δεν διαθέτει εξειδικευμένη γνώση ή εμπειρία σε φορολογικές υποθέσεις με παραμέτρους και βαρύτητα σε διατάξεις των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συντάγματος, για τις οποίες διατάξεις και τις επ’ αυτών απόψεις της νομικής θεωρίας και την επ’ αυτών νομολογία, και ως εκ τούτου, εισηγείται την ανάθεσή τους στη «Δικηγορική Εταιρεία Φλογαϊτη – Σιούτη» για τη σύνταξη υπομνημάτων και εκπροσωπώντας το Δήμο Ρόδου στις δίκες με ένα από τα μέλη αυτής Δικηγόρους- Καθηγητές Πανεπιστημίου κ. Σπυρίδωνα Ι. Φλογαϊτη ή Γλυκερία Σιούτη αλλά και στη δικηγόρο – Επικ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου κ. Ελένη Θεοχαροπούλου, τη σύνταξη ειδικής γνωμοδότησης επί των θεμάτων ευρωπαϊκού/συνταγματικού/ευρωπαϊκού φορολογικού/εθνικού φορολογικού δικαίου που περιέχονται στους λόγους και των δύο προαναφερομένων αιτήσεων αναιρέσεως.
Η δικηγορική αμοιβή που καλείται να πληρώσει ο Δήμος Ρόδου είναι 36.000 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. 23%.
