Ο ΔΗΦΟΔΩ είναι συμβατός με το Κοινοτικό Δίκαιο και συνταγματικός

Και νέα απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά που κοινοποιήθηκε στο Δήμο Ρόδου έρχεται να αποδυναμώσει περαιτέρω τους ισχυρισμούς περί αντισυνταγματικότητας του ΔΗΦΟΔΩ αλλά και περί μη συμβατότητάς του με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.
Ο Νομικός Σύμβουλος του Δήμου Ρόδου κ Θεόδωρος Φραράκης σε ενημερωτική επιστολή που απηύθυνε στον Δήμαρχο κ Στ. Κουσουρνά, τον Αντιδήμαρχο Οικονομικών κ Ν. Τσουκαλά, τη Διεύθυνση Οικονομικής Υπηρεσίας, το Τμήμα ΔΗΦΟΔΩ και το γραφείο τύπου αναφέρει τα εξής:
Σε συνέχεια της παγιωθείσας νομολογίας, σας γνωστοποιώ ότι και με την αναφερόμενη στο θέμα απόφαση, αρ. 1704/2010 του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, που κοινοποιήθηκε στο Δήμο Ροδίων στις 8-2-2011, απορρίφθηκε η από 10-10-2005 έφεση της «Κοινοπραξίας Κατασκευής Νοσοκομείου Ρόδου» κατά του Δήμου Ρόδου και κατά της υπ’ αρ. 239/2005 απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου.
Ειδικότερα η υπόθεση εκδικάσθηκε και αναφορικά με την νομιμότητα των διατάξεων του Δημοτικού Φόρου Δωδεκανήσου κρίθηκαν (για άλλη μια φορά) τα εξής:
«Οι διατάξεις του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ (άρθρο 60 του Ν. 2214/1994) δεν αντίκειται στο άρθρο 4 του Συντάγματος, αφού οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν αποκλείουν τη διαφορετική εκ μέρους του κοινού νομοθέτη φορολογική μεταχείριση κατηγοριών φορολογουμένων, εφόσον η μεταχείριση αυτή δεν είναι αυθαίρετη, αλλά στηρίζεται σε γενικά και αντικειμενικά κριτήρια, ανταποκρινόμενα στις ιδιαίτερες συνθήκες από τις οποίες τελεί κάθε κατηγορία (ΣτΕ 1135/1991, 1754/1990). Περαιτέρω, η επιβολή του φόρου αυτού δεν αντίκειται ούτε στην παρ. 1 β του άρθρου 22 του Συντάγματος, δεδομένου ότι με τη διάταξη αυτή προστατεύεται το δικαίωμα του εργαζομένου για ίση αμοιβή επί παρεχόμενης εργασίας ίσης αξίας και όχι η μη επιβολή εκ των υστέρων, σε ορισμένη κατηγορία εργαζομένων, επι της λαμβανόμενης από αυτούς αμοιβής φορολογικών ή άλλων επιβαρύνσεων, που μειώνουν την αμοιβή αυτή και διαμορφώνουν κατ’ αποτέλεσμα το ύψος της σε επίπεδα κατώτερα σε σχέση με την αμοιβή που λαμβάνουν άλλοι εργαζόμενοι που παρέχουν την ίδια εργασία. Εξάλλου, ο φόρος αυτός δεν αποτελεί επιβάρυνση που επιβαρύνει τα εισαγόμενα στη Δωδεκάνησο προϊόντα, δεδομένου ότι δεν επιβάλλεται επί των προϊόντων επ’ ευκαιρία της εισαγωγής τους στην περιφέρεια της Δωδεκανήσου, αλλά επιβάλλεται στο συνολικό ακαθάριστο εισόδημα των ασκούντων οικονομική δραστηριότητα στο Νομό αυτό. Το γεγονός ότι στο εισόδημα αυτό δύναται να περιλαμβάνεται και η δαπάνη αγοράς προϊόντων προερχόμενων από την υπόλοιπη Ελλάδα ή από τα λοιπά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν του προσδίδει το χαρακτήρα αυτό, δεδομένου ότι και στην περίπτωση αυτή δεν επιβάλλεται μόνο επί της αξίας των προϊόντων λόγω της εισαγωγής τους στη Δωδεκάνησο. Εξάλλου, ο εν λόγω φόρος δεν αποτελεί περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, δεδομένου ότι η επιβολή του δεν εξαρτάται από τη διέλευση των συνόρων και δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο αλλοδαπότητας, αλλά επιβάλλεται εντός των συνόρων της Ελλάδας (ΔΕΠειρ 1051/2008). Επομένωςη η επιβολή του εν λόγω φόρου δεν αντίκεται στα άρθρα 23 και 25 της ΣυνΘΕΚ. Περαιτέρω, ο φόρος αυτός δεν αποτελεί φόρο προστιθέμενης αξίας ούτε εξομοιώνεται με αυτόν, ώστε να τίθεται ζήτημα διπλής επιβολής του (από το Δήμο Ρόδου και από την αρμόδια φορολογική αρχή), που να αντίκειται στις διατάξεις της έκτης οδηγίας του Συμβουλίου της Ε.Ο.Κ. Ούτε έχει το χαρακτήρα φόρου κύκλου εργασιών κατά την έννοια του άρθρου 33 της ίδιας Οδηγίας, δεδομένου ότι δεν αποτελεί φόρο επί των συναλλαγών, που να αφορά αγαθά ή υπηρεσίες ανάλογα προς την τιμή τους και ανεξαρτήτως του αριθμού των πραγματοποιούμενων συναλλαγών, που να εισπράττεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας παραγωγής και διανομής, εφαρμοζόμενος επί της προστιθέμενης αξίας που πραγματοποιήθηκε κατά το στάδιο αυτό, μετά από έκπτωση του φόρου που καταβλήθηκε κατά την προηγούμενη συναλλαγή (ΣτΕ 2469/2008 Ολομ., σκέψη 15), αλλά συνιστά άμεσο φόρο, που επιβάλλεται στα ακαθάριστα έσοδα, που πραγματοποιούνται από την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας».
Ο Νομικός Σύμβουλος
Θεόδωρος Φραράκης