«Εχουμε κάνει το δρομολόγιο Κολονία – Ρόδος ένα… καφέ δρόμο»: Το ζευγάρι Γερμανών που λάτρεψε την Ελλάδα σαν δεύτερη πατρίδα

Για τρεις δεκα­ε­τίες πηγαι­νο­έρ­χο­νται στη χώρα μας. Από τέσ­σε­ρις έως και έξι φορές κάθε χρόνο. «Έχουμε κάνει το δρο­μο­λό­γιο Κολονία – Ρόδος ένα… καφέ δρόμο», λένε χαριτολογώντας- μιας και δεν καπνί­ζουν. Είναι ο Ανδρέας και η Νικόλ, που μιλούν άπται­στα ελλη­νικά πια. Που έχουν δεκάδες φίλους σε ολό­κληρη τη Ρόδο. Που λατρεύ­ουν τη χώρα μας, όχι για τον ήλιο και τη θάλασσα – τέτοια έχει κι αλλού λένε- αλλά για τους ανθρώ­πους, την ιστορία, την κουλ­τούρα μας και τη φιλο­ξε­νία μας.

«Είναι ο τόπος που έχουμε απο­φα­σί­σει ότι μας συναρ­πά­ζει. Η Νικόλ προη­γή­θηκε από μένα που ήρθε στα Δωδε­κά­νησα και την Κάρπαθο πολύ πιο νωρίς. Εγώ ερω­τεύ­τηκα τη Ρόδο το 2004 – επι­ση­μαί­νει ο Ανδρέας. Από τότε έχουμε ταξι­δέ­ψει είτε μαζί είτε χώρια προς και από τη Ρόδο, περισ­σό­τε­ρες από 100 φορές συνο­λικά. Και σε όσους μας ρωτούν τι όμορφο βρί­σκουμε εδώ, εμείς απα­ντάμε χωρίς δεύτερη σκέψη: Τους ανθρώ­πους, το χιούμορ τους, την παρά­δοσή τους, τον χαρα­κτήρα τους και τους μεζέδες που βάζουν στη μέση του τρα­πε­ζιού και δεν έχουν ατο­μι­κές μερίδες όπως εκεί στη Γερ­μα­νία και σε άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες», δηλώ­νουν στη συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρη­σαν στο ΑΠΕ – ΜΠΕ.

Πριν να έρθουν στη Ρόδο, δεν ήξεραν σχεδόν τίποτε για τους Έλληνες. Δεν είχαν καμία σχέση με τη χώρα μας.

Ένα ταξίδι ανα­ψυ­χής της Νικόλ στην Κάρπαθο, άρχισε σιγά – σιγά να απο­κα­λύ­πτει τις ομορ­φιές που στη συνέ­χεια θα λάτρευαν. Η γνω­ρι­μία των δύο ξεκί­νησε από την Κολονία, από τις πρώτες νηπια­κές τάξεις. Και εξε­λί­χθηκε σε σχέση έπειτα από χρόνια, σε μια συνά­ντηση συμ­μα­θη­τών που έγινε στη Γερ­μα­νία.

Λίγες μέρες αργό­τερα, Ανδρέας και Νικόλ, βρέ­θη­καν στη Ρόδο, σε δια­κο­πές. Κι από τότε βρί­σκο­νται για πάντα μαζί. Έχουν πολλές δια­συν­δέ­σεις, απέ­κτη­σαν οικο­γε­νεια­κούς δεσμούς. Το πρώτο τους σπίτι, το απέ­κτη­σαν το 2007 στη Νότια Ρόδο και συγκε­κρι­μένα στο Γεννάδι. «Γεν­να­δε­νούς μας απο­κα­λούν πια – λένε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ. Οι άνθρω­ποι εκεί, στα Νότια, άνοιξαν πολύ πιο γρήγορα τις καρδιές τους σε εμάς. Κι εμείς τις δικές μας».

«Εχουμε κάνει το δρο­μο­λό­γιο Κολονία – Ρόδος ένα… καφέ δρόμο»: Το ζευγάρι Γερ­μα­νών που λάτρεψε την Ελλάδα σαν δεύτερη πατρίδα

Ξέρουν παρα­δο­σια­κούς χορούς, πάνε στα πανη­γύ­ρια νησιού

«Κι εμείς τις πρώτες φορές που ερχό­μα­σταν εδώ, για τον ήλιο και τη θάλασσα ερχό­μα­σταν. Και το καλό φαγητό. Μετά ανα­κα­λύ­ψαμε όλα όσα θα πρέπει να ανα­ζη­τούν στις δια­κο­πές τους, οι ταξι­διώ­τες που πραγ­μα­τικά θέλουν να περνούν υπέροχα: Τους ανθρώ­πους, τους χαρα­κτή­ρες, το χιούμορ στις καθη­με­ρι­νές σχέσεις τους με τον κόσμο. Τόσα χρόνια τώρα, εξε­ρευ­νούμε ολό­κληρο το νησί, σπιθαμή προς σπιθαμή. Κι ακόμα δεν το έχουμε μάθει. Έχουμε φιλίες παντού, γιατί αυτό μας αρέσει, που οι άνθρω­ποι εδώ και είναι ζεστοί, ανοι­χτοί και φιλό­ξε­νοι. Η Ρόδος, είναι σαν να είναι 5 νησιά μαζί και όχι ένα, αυτό το κοσμο­πο­λί­τικο που ξέρουμε. Συν­δυά­ζει τα πάντα. Από ιστορία, πολι­τι­σμό, άγρια φύση, νησιω­τική ομορφιά (Λίνδος και άλλα χωριά) και βέβαια μια εξαι­ρε­τική παρά­δοση την οποία λατρέ­ψαμε κι εγώ κι η σύζυγός μου», λέει ο Ανδρέας.

«Έχουμε πάει σε όλα σχεδόν τα πανη­γύ­ρια του νησιού… Κι όχι μόνο πηγαί­νουμε πια για να δούμε, αλλά συμ­με­τέ­χουμε σε αυτά. Τόσο ο Ανδρέας όσο κι εγώ – λέει η Νικόλ – πηγαί­νουμε πολύ τακτικά σε διδα­σκα­λίες παρα­δο­σια­κών χορών εδώ στη Ρόδο. Στο Λύκειο Ελλη­νί­δων και τη ΧΕΝ. Μάθαμε πάρα πολλούς παρα­δο­σια­κούς χορούς. Και δεν φαντά­ζε­στε πόσο μας αρέσει και πόσο το απο­λαμ­βά­νουμε όλο αυτό. Όμορφα είναι και στη Γερ­μα­νία, αλλά αυτά δεν τα έχουμε. Γι αυτό και τα τελευ­ταία χρόνια, ολοένα και περισ­σό­τερο έχουμε πυκνώ­σει τις επι­σκέ­ψεις μας. Κι έχουμε αγο­ρά­σει ένα μικρό σπίτι εδώ στο νησί, αφού έτσι ή αλλιώς Ροδίτες αισθα­νό­μα­στε πια.»

Η εθε­λο­ντική προ­σφορά των κατοί­κων που τους συγκλό­νισε

Ένα από τα σημεία που η Νικόλ και ο Ανδρέας «φώτισαν» στη συνέ­ντευξή τους, ήταν ο εθε­λο­ντι­σμός των κατοί­κων του νησιού. Έζησαν από κοντά τα όσα η Ρόδος βίωσε, από τον «εφιάλτη» των πυρ­κα­γιών το 2023.

«Αν και γνω­ρί­ζαμε πολύ καλά το πώς λει­τουρ­γούν οι άνθρω­ποι στην τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου, αυτό που ζήσαμε το 2023 ήταν συγκλο­νι­στικό: Είδαμε χιλιά­δες εθε­λο­ντές στο μέτωπο της φωτιάς. Από τους κατοί­κους στο χωριό Γεννάδι της Ρόδου που ήταν στην πρώτη γραμμή, μέχρι και νέους ανθρώ­πους από όλη τη Ρόδο, να είναι εκεί, δίπλα στους ανθρώ­πους που τους χρειά­ζο­νταν και να βοηθούν. Να στη­ρί­ζουν και να τους εμψυ­χώ­νουν. Χωρίς αυτούς τους ανθρώ­πους, είμαστε σίγου­ροι ότι η Ρόδος, δεν θα ήταν ο παρά­δει­σος που είναι σήμερα.»

Οι καλύ­τε­ροι πρε­σβευ­τές

Η ανά­δειξη της «άλλης Ρόδου» στους φίλους τους, από τη Γερ­μα­νία και άλλες χώρες με τους οποίους συζη­τούν, απο­τε­λεί τον κύριο κορμό στις συζη­τή­σεις που έχουν. Γιατί όπως εξηγούν, πολλοί που έρχο­νται για δια­κο­πές, το μόνο που ξέρουν (από τα πακέτα που προ­σφέ­ρο­νται) είναι το… ξενο­δο­χείο και ένας ή δύο του­ρι­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί στο νησί.

Οι ίδιοι λει­τουρ­γούν ως άτυποι οδηγοί, δεί­χνο­ντας σε φίλους την αυθε­ντική πλευρά του νησιού μέσω περι­η­γή­σεων και τοπικού φαγητού. Οι επι­σκέ­πτες ενθου­σιά­ζο­νται και κρατούν ζωντα­νές ανα­μνή­σεις, αμφι­σβη­τώ­ντας την περιο­ρι­σμένη του­ρι­στική πρό­σληψη.

Ο χαλαρός και χωρίς προ­γραμ­μα­τι­σμό τρόπος ζωής που βλέπουν εδώ στην Ελλάδα, είναι επίσης ένα από τα στοι­χεία εκείνα που ξεχω­ρί­ζουν.

Οι φίλοι μας στη Γερ­μα­νία όταν επι­στρέ­φουμε, μας ρωτούν για τη Ρόδο και την Ελλάδα. Κι εμείς δεν χάνουμε ευκαι­ρία, να τους λέμε, να τους απα­ντάμε, να τους ανα­λύ­ουμε και να τους δεί­χνουμε την υπέροχη πραγ­μα­τι­κό­τητα, την οποία όμως ή κάποιος πρέπει να σου δείξει ή από μόνος σου να την ανα­κα­λύ­ψεις.

«Σε μια από τις επαγ­γελ­μα­τι­κές μου συνα­ντή­σεις μάλιστα – τονίζει ο Ανδρέας- δια­τύ­πωσα σαν ιδέα σε έναν σημα­ντικό πελάτη μου να έρθουμε στη Ρόδο και να παρου­σιά­σουμε από εδώ το επι­χει­ρη­μα­τικό του σχέδιο. Και δεν απο­κλεί­ε­ται να γίνει αυτό στο μέλλον».

«Στην Γερ­μα­νία είναι πιο αυστηρή και πιο προ­γραμ­μα­τι­σμένη η καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Εδώ για παρά­δειγμα, μπο­ρούμε με ένα φίλο να κανο­νί­σουμε μισή ώρα πριν ή ακόμα και με ένα τηλε­φώ­νημα, να βγούμε να πάμε για καφέ ή για ποτό ή για βόλτα. Στη Γερ­μα­νία αυτά δεν γίνο­νται. Του­λά­χι­στον μία ή δύο εβδο­μά­δες πριν πρέπει να αρχί­σουν οι… δια­βου­λεύ­σεις, ακόμα κι αν πρό­κει­ται για έναν καφέ! Κι εμείς, επι­λέ­γουμε τον ελλη­νικό τρόπο ζωής λοιπόν. Είναι πιο άμεσος, πιο ζωντα­νός, πιο αλη­θι­νός!».

Η κοι­νω­νι­κό­τητα ξεκινά με τους… μεζέδες στη μέση του τρα­πε­ζιού

Ανδρέας και Νικόλ περι­γρά­φουν τον ελλη­νικό τρόπο μοι­ρά­σμα­τος πιάτων «στη μέση», που δεν υπάρχει στη Γερ­μα­νία όπου κυριαρ­χούν οι μερίδες. Αυτό φέρνει την παρέα πιο κοντά, ενι­σχύ­ο­ντας την κοι­νω­νι­κό­τητα και την εμπει­ρία.

«Εμείς νηστεύ­ουμε για παρά­δειγμα αυτές τις μέρες. Αν ήμασταν στη Γερ­μα­νία, τα εστια­τό­ρια προ­σφέ­ρουν περιο­ρι­σμένα, “γεμάτα” πιάτα με κρέας λου­κά­νικα κλπ. Εδώ όμως, υπάρχει πραγ­μα­τική ποι­κι­λία: ψάρια, χόρτα και πολλοί νηστί­σι­μοι μεζέδες. Ακόμα και η νηστεία (χωρίς κρέας/αβγά) είναι εύκολη στη Ρόδο, σε όποιο εστια­τό­ριο και να πας σχεδόν, σε αντί­θεση με τη Γερ­μα­νία όπου χρειά­ζε­σαι εξει­δι­κευ­μένα εστια­τό­ρια».

Έχουμε τον Παρά­δεισο στην αγκαλιά μας και δεν τον προ­σέ­χουμε όπως οφεί­λουμε.

Ερω­τη­θέ­ντες για το αν όλα τα βρί­σκουν τέλεια και καλώς καμω­μένα στη Ρόδο και τη χώρα μας, απα­ντούν και οι δύο ξεκά­θαρα και… με ιδιαί­τερη ευγέ­νεια: «Ασφαλώς και υπάρ­χουν και διάφορα που δεν μας αρέσουν. Συμ­βαί­νει αυτό σε κάθε τόπο. Για παρά­δειγμα υπάρχει θέμα με τα σκου­πί­δια που βλέ­πουμε. Και στην πόλη και σε ορι­σμένα από τα χωριά μας. θα το πούμε έτσι όπως εμείς το κατα­λα­βαί­νουμε: Έχουμε τον Παρά­δεισο στα χέρια και την αγκαλιά μας και πολλές φορές δεν τον προ­σέ­χουμε όπως οφεί­λουμε. Η καθα­ριό­τητα είναι και προ­σω­πική και συλ­λο­γική ευθύνη. Αλλά κυρίως αγάπη για τον τόπο που ζούμε».

Πηγή: protothema.gr