Νέα διάσταση προσέλαβε η αμφισβήτηση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ!

Και νέα διάσταση προσέλαβε χθες η ένδικη διαφορά του δικηγόρου κ. Μ. Κουτσούκου με το Δήμο Ρόδου και η προσφυγή του ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου με αίτημα να αναγνωριστεί ότι ο Δημοτικός Φόρος (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) που επιβλήθηκε και καθιερώθηκε με το άρθρο 60 του Ν. 2214/1994 είναι μη νόμιμος, αντισυνταγματικός και δεν συμβιβάζεται με το άρθρο 33 της υπ’αριθμ. 6 κατευθυντήριας οδηγίας (DIRECTIVA) της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και ότι η εφαρμογή του παραβιάζει τις αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας.
Πιο συγκεκριμένα ο δικηγόρος κ. Εμμανουήλ Μπακαλούμας άσκησε ενώπιον του ίδιου δικαστηρίου πρόσθετη παρέμβαση κατά του Δήμου Ρόδου και υπέρ του κ. Μ. Κουτσούκου, “εμπλουτίζοντας” με νέους λόγους ακύρωσης το αρχικό δικόγραφο και τονίζοντας ότι κακώς ο φόρος επιβάλλεται σε δικηγόρους!!
Στην πρόσθετη παρέμβαση του κ Μπακαλούμα αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής:
“Το σύστημα όμως της επιβολής του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. με τον Ν. 2214/1994, με την μορφή της επιβολής φόρου επί των ακαθαρίστων εσόδων των «επιτηδευματιών», είναι ασυμβίβαστο προς την ιδιότητα του δικηγόρου. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η παροχή των δικηγορικών υπηρεσιών, εκτιμώμενη τόσο από την πλευρά των σκοπών που επιδιώκει ο νόμος περί της επιβολής φόρου υπέρ Ο.Τ.Α. του νομού Δωδεκανήσου (Δημοτικός Φόρος Δωδεκανήσου) όσο και από την άποψη της ειδικής φύσης του δικηγορικού λειτουργήματος, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του νόμου 2214/1994, από τον οποίον και δεν καταργήθηκε η ειδική για τους δικηγόρους ρύθμιση της δημόσιας ευθύνης τους, λόγω του δημοσίου χαρακτήρα του λειτουργήματός τους. Συνεπώς οι ρυθμίσεις του Ν. 2214/1994, στον βαθμό που δεν εναρμονίζονται προς την επαγγελματική κατάσταση των δικηγόρων θα πρέπει να παραμείνουν, έναντι αυτών, ανεφάρμοστες.
Η παραπάνω εξαίρεση των δικηγόρων από τις διατάξεις του άρθρο 60 του Ν.2214/1994, δεν εισάγει, σε κάθε περίπτωση, προνομιακή μεταχείριση των δικηγόρων έναντι των άλλων κατηγοριών ελευθέρων επαγγελματιών, η οποία δεν δικαιολογείται από λόγους γενικότερου κοινωνικού η δημοσίου συμφέροντος. Αντίθετα, η εξαίρεση αυτή, καταφάσκει τον δημόσιο χαρακτήρα του δικηγορικού επαγγέλματος.
Προς επίρρωση των παραπάνω και ειδικότερα του έντονου δημόσιου χαρακτήρα του δικηγορικού επαγγέλματος, επικαλούμαι και αναφέρομαι στην συλλογιστική της υπ` αριθμ 87/2010 απόφασης του Α.Π. (βλ. την 1414/02 Α.Π.) από την οποία προκύπτει , αναμφισβήτητα, τόσο ο δημόσιος χαρακτήρας της σχέσης της έμμισθης εντολής, κατά την παροχή νομικών υπηρεσιών από τον δικηγόρο, όσο και ο δημόσιος χαρακτήρας του εν γένει δικηγορικού επαγγέλματος.
Σε κάθε περίπτωση όμως ο δικηγόρος δεν είναι «επιτηδευματίας» κατά την έννοια της διάταξης του άρθρ. 60 του Ν. 2214/1994 και βεβαίως δεν ασκεί επιχείρηση, σύμφωνα με την διάταξη του αρθρ. 1 του Ν3026/54 ¨Περί Κώδικος του Δικηγόρου¨. Ο δικηγόρος είναι δημόσιος λειτουργός, με σχέση έμμισθης εντολής με τον εντολέα του (σχέση δημοσίου χαρακτήρα) και με αυστηρώς υπό του νόμου καθοριζόμενα καθήκοντα.
Δεν ασκεί ο δικηγόρος, επιχείρηση κατά την έννοια του Εμπορικού Δικαίου (ασυμβίβαστο). Οι δε ενέργειές του (συμπαράσταση με τον εντολέα του ενώπιον των δικαστικών και διοικητικών αρχών) δεν είναι κατ` επέκταση, εμπορικές πράξεις. Η προσφυγή του πολίτη σ` αυτόν για νομική συμπαράσταση και η υπεράσπιση των συμφερόντων του, ενώπιον των δικαστικών και διοικητικών αρχών, συνιστά άσκηση δικαιώματος (του πολίτη) από δημόσιο όργανο για παροχή εννόμου προστασίας.
Δεν είναι ούτε ελεύθερος επαγγελματίας με την κλασική του όρου έννοια.
Για λόγους καθαρά φορολογικούς και συστηματικής, από πλευράς φόρου εισοδήματος, κατατάξεως των φορολογικών εσόδων του δικηγόρου στην Ζ πηγή (αρθρ. 4 παρ. 2 Ν. 2238/94) χαρακτηρίζεται υπό τις διατάξεις του αρθρ. 48 του Ν. 2238/1994 ως ελεύθερος επαγγελματίας και εντεύθεν «κατ`αυτόθροον συνεπειών» τον χαρακτηρισμό του από την διάταξη του άρθρ. 1 του Κ.Β.Σ. ως «επιτηδευματία»».