«Η σιωπή των αμνών»

Είναι πάγια τακτική στην ΠΑΕ Διαγόρας απ’ ότι φαίνεται, να μην αντιδρούν. Ή να αντιδρούν αντιμετωπίζοντας ένα θέμα …επιδερμικά. Κάτι τέτοιο, συνέβη στην περίπτωση των «καταγγελιών» του Αλέξη Κούγια για τα «στημένα». Κάτι τέτοιο έγινε και στο θέμα της αδειοδότησης.
Μερική, έως μηδαμινή ενασχόληση με δύο αρκετά σοβαρά θέματα, σύμφωνα με την κοινή λογική. Ειδικά στο δεύτερο, όταν σε άλλες ομάδες αποτελεί μείζον θέμα (π.χ ΟΦΗ), στον «γηραιό» αφήνουν το θέμα να περάσει, χωρίς διευκρινήσεις, χωρίς εξηγήσεις. Ούτε καθησυχάζουν, αλλά ούτε και ξεκαθαρίζουν. Να ξέρει κι αυτός ο κοσμάκης τι να περιμένει.
Αν εξαιρέσει κανείς το προ εβδομάδων κάλεσμα από μέλος της διοίκησης για συστράτευση, που έμοιαζε με αναλαμπή, ουδεμία άλλη επίσημη θέση εκφράστηκε. Που πάει το …καράβι και γιατί.
Σε δηλώσεις του πάντως, ο δεύτερος τη τάξει μεγαλομέτοχος, κ. Καμπούρης, είχε σημειώσει πως το μετοχικό δίδυμο το καλοκαίρι αποχωρεί. Το καλοκαίρι δεν έχει έρθει ακόμα, ενώ οι ιχνηλάτες συνεχίζουν την αναζήτηση των αγνοούμενων.
Καθένας λοιπόν, μπορεί να πει τα δικά του και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Όπως και στην υπόθεση Μπικόφσκι. Μια κατά τ’ άλλα ξεχασμένη ιστορία, που ήρθε εκ νέου, πρόσφατα, στην επικαιρότητα. Ο Πολωνός, πρώην παίκτης του «γηραιού», μίλησε σε ιστοσελίδα της χώρας του και κατήγγειλε ξανά απειλές που δέχτηκε για να λύσει το συμβόλαιό του με το Διαγόρα: «Μπήκαν στο γραφείο τρεις άνδρες με μαύρα γυαλιά. Ο ένας με γράπωσε από το πόδι, ένας άλλος μου είπε πως θα μου σπάσει τα δάχτυλα αν δεν υπογράψω τα χαρτιά. Για μισό χρόνο δεν μπορώ να παίξω μπάλα επειδή δεν μου έστελναν την κάρτα και η υπόθεση πήγε στη FIFA. Στην Ελλάδα δεν έχω ακούσει ποτέ να τιμωρείται κάποιος, παρότι τυπικά έχει επιληφθεί της υπόθεσης η δικαιοσύνη», είπε για τις απειλές που φέρεται να δέχτηκε ο ίδιος.
Αντίδραση για το θέμα, φυσικά δεν υπήρξε. Παλιά ιστορία άλλωστε και «φρέσκα κουλούρια», φωνάζει ο …κουλουράς.
Έτσι λοιπόν, η φράση «τα εν οίκω μη εν δήμω» αποτελεί σίγουρα μία αποδεκτή τακτική, όταν έχει να κάνει με την προστασία του συλλόγου. Μπροστά στον διασυρμό μιας ομάδας όμως, η σιωπή, μερικές φορές, ερμηνεύεται ως αδυναμία ή ως ενοχή. ¶λλοτε ως αδιαφορία…
Και σε αυτήν την περίπτωση, δεν θίγεται μόνο η ΠΑΕ, η Ανώνυμη Εταιρεία δηλαδή που ανήκει στους μετόχους της και μπορούν να την κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά το όνομα ενός σωματείου που αποτελεί «εκκολαπτήριο» και στέγη νεαρών φιλόδοξων αθλητών.
Τελικά τι από αυτά ισχύει για τους …χαμηλών τόνων «κυανέρυθρους»; Θα υπάρξει ανάληψη ευθυνών ή ο μανδύας του «ένδοξου» παρελθόντος θα υψωθεί εκ νέου ως ασπίδα προστασίας για τα δεινά των τελευταίων ετών;